Tin Machine - Tin Machine (1989)

Ik heb een groot respect voor David Bowie's veelzijdige carriëre en er is maar weinig wat ik eigenlijk niet echt goed van hem vind. Ook dit project vind ik erg gewaagd, maar voor zo'n veelzijdig artiest als David Bowie natuurlijk de ultieme uitdaging om als solo artiest ook eens een bandje op te zetten. Ik dacht destijds laat ik dit eens aanschaffen en dat beviel me wel. Later ook nog eens deel 2 aangeschaft en dat beviel ook wel. Maar enkele jaren later had ik het toch wel gehad met Tin Machine en heb de cd's maar verkocht. En een groot succes was deze band toch achteraf ook niet, David was even de verkeerde weg ingeslagen, maar dat neem ik hem niet kwalijk, want wie maakt er nu niet eens een misstap in zo'n lange carriére.

Ben een echte fan van dit korstondige project van Bowie, de broers Tony & Hunt Sales en Reeves Gabrels! Heb de plaat toen grijsgedraaid.. En nu zet ik hem nog geregeld op.. Topalbum...

De opvolger "II" was wat minder, maar zeker niet slecht. TIN MACHINE luister ik vaak in combinatie met ervoor of erna de Bowie-albums "Diamond Dogs", "Ziggy Stardust..;" "Alladin Sane"...

Het was toen toch wat he.. Vier heren in maatpak die broeierige stomende scherpe stadsrock spelen...

De plaat staat vol met favorieten: van de 'naamsong' "Tin Machine", over de powerballad "Prisoner of Love", naar de bo-diddley-punky-trashy rock van "Crack City", leuke riff...

"I can't Read" is absoluut schitterend (het zou later trouwens opnieuw verschijnen onder Bowies eigen naam op de soundtrack van "The Ice Storm".

"Under The God" is Tin Machines grote "fuck off" aan racisten allerlanden 'white trash picking up nazi flags...', en ook een brutale in your face rocker. Fijn...

"Amazing" is een ietwat overbodige ballad.. niet slecht, maar ook niet zo bijster origineel...

"Working Class Hero" is een meesterlijke interpretatie van deze LENNON song...

"Bus Stop" is een aardige gitaarpopliedje, meer niet... "Pretty Thing" is aardig, 'shake that pretty thing'...

Een absolute topper is toch ook wel "Video Crimes"...

"Run" en "Sacrifice Yourself" staan enkel op de CD versie van de plaat, niet op de vinyl versie (die ik ook heb), en zijn niet echt onmisbaar...

Met "Baby Can't Dance" wordt zoals men dat zegt "ge-eindigd in schoonheid"

Scheurende gitaren, strakke bas, pottige drums, en een Bowie in topvorm die hier weer grootse vocalen neerzet .. goh, en de teksten mogen er ook zijn!

Een echte revelatie na het toch wel absolute dieptepunt "Tonight" (1984) en het toch ook maar slappe "Never let me down" (1987). Ja, ik had het bijna wél gedaan, meneer Bowie ;-D

TIN MACHINE bleek het vertrekpunt voor een herboren Bowie! Daarna zou immers het onvolprezen "The Nathan Adler Diaries; a hypercycle: 1. Outside" volgen, de drum & bass uitstap "Earthling", ... "hours"... enfin... een nieuwe start dus..

Goh, SoundWave: dat je die Tin machine platen weg gedaan hebt.. Tsss..

TOP PLAAT DIT !!!

Hallo c-moon
Ik geef toe ik vond het ook goed en heb zelfs nog even nagedacht om ze weg te doen, en ondanks dat ze natuurlijk nog nummers hebben die ik nu nog steeds goed vind, zoals inderdaad het nummer 'Tin Machine' en op hun volgende album 'Baby universal' wat ik overigens helemaal met je eens bent dat dat een geweldig nummer is, en dan nog wat nummers, vond ik het geheel niet bevredigend genoeg om deze cd's nog langer in huis te hebben, want ik draaide ze op den duur toch bijna niet meer.
Ja zo zie je maar zo smaken verschillen, terwijl we muzikaal toch ook vaak op één lijn zitten.

Tegendraads "punkrock met avantgarde" plaatje van Tin Machine , dat verrassend tijdloos blijkt.

Ik ben geen groot Bowie liefhebber en mischien dit ik daarom dit projectje los van zijn overige carriere kan zien. en zou bijna willen zeggen dat dit waarschijnlijk het beste is waar de man bij betrokken is geweest. Voor die gewaagde uitspraak ken ik zijn overige werk echter niet goed genoeg en blijf daarom bij de opmerking dat dit een uitstekend album is van DE BAND TIN MACHINE

"Under the god"

Fredpit: terechte opmerking.... steengoede band.. met een Bowie in heel goede vorm....

Ziggy Stardust was terug, in 1989, maar dan niet met de Spiders from Mars maar, Hunt & Tony Sales en Reeves Gabrels...

Het is erg om toe te geven, dat een enorme Bowie fan als ik, die voor de rest alle denkbare platen in huis heeft van deze gigant... nooit kon warmlopen voor dit bandje... ik begrijp hier niet veel van, maar ik hoor dit gewoon niet graag, ik vind dit één grote grijze soep met teveel ingrediënten, zodat het naar niets meer smaakt.

Ik weet dat ik hier vrij alleen in sta, maar ik kan het ook niet helpen.

Tja, **1/2

Luister nog eens naar Prisoner Of Love en Under The God, misschien begrijp je het dan wel. Bij mij viel het kwartje bij Prisoner Of Love.

Prisoner of love is nog net op de valreep 1 van zijn beste jaren 80 nummers.

Daar ben ik het dus volledig mee eens.

under the god!

reetenummer, goed bedoel ik

beating all blacks with a baseball bat

oei oei

Eigenlijk het enige goede album dat in de jaren 80 van David Bowie verschenen is.

Behoorlijk album, maar lang niet zo indrukwekkend als het werk van Bowie in de jaren '70, al vind ik dit wel beter dan zijn vorige solo-album "Never Let Me Down". De composities mogen er zijn en dan zeker de vocalen en teksten, maar ze weten niet genoeg bij te blijven. Het rockt wel, maar het klinkt in zijn geheel wat te doorsnee, het avontuur en de magie ontbreken een beetje. Al zijn er zeker een aantal goede songs bij zoals "Heaven's in Here", "Prisoner of Love" en "Under the God". Deze versie van "Working Class Hero" kan helaas niet tippen aan het origineel van John Lennon.

Wat een belachelijk laag stemgemiddelde voor deze plaat.

Tja, het doet pijn aan mijn oren, ik ben een grote Bowiefan, maar aan die Tin Machine vind ik nu precies echt niet veel, het is me te kakafonisch, het rockt voor mij voor geen millimeter....

Ik wil het gerust nog eens zeggen: geweldig goede plaat, en totaal ten onterechte zwaar onderschat !

Dit kan zonder enige moeite naast "Aladdin Sane", "Ziggy Stardust", "Hunky Dory" en "Diamond Dogs" staan...

Zometeen hem nog eens opzetten...
Leuk contrast met al het flauw kerstgeneuzel...

Ik vind dat deze plaat erg laag gewaardeerd wordt. Je moet hem niet vergelijken met een solo Bowie-plaat. Het was een opzichzelf staand project met de ritmesectie van Iggy Pop en supergitarist Reeves Gabrels. Toen ik de plaat voor de eerste keer hoorde ging ik uit mijn dak en dat doe ik nog steeds! Keiharde bluesrock. Heerlijk!

Ik heb dit bandje nog gezien in Vredenburg. Niet verkeerd. Overigens deel ik de mening van c-moon: Met Tin Machine vond Bowie 'de weg' weer. Aantal sterke soloprojecten zouden volgen.
Geen brilliant, maar zeker ook geen slecht album. Een aantal zeer sterke tracks zoals de opener, 'i can't read' en natuurlijk het felle 'under the god'.

Na wat slappe jaren '80 popaftreksels keert Bowie terug naar echte muziek. Met Tin Machine maakt hij weer gewoon onvoorwaardelijke rockmuziek. Het is niet geniaal, maar het klinkt goed, en het belangrijkste is: Bowie is weer eerlijk. Eerlijk tegenover muziek, die hij verloochend had. Welkom terug David!

De jaren 80 waren commercieel gezien voor David Bowie niet verkeerd.
Artistiek was het een heftige bloedarmoede.
Totaal uitgeblust.
Teren op oude successen.
Never Let Me Down als absoluut dieptepunt.
Nummers die voor Iggy Pop geschreven waren in een nieuw jasje gestoken.
Gelukkig probeerde hij eind van het decennia iets anders.
Hij begon een eigen band.
Soort van project om inspiratie op te doen.
Gemoedsvol de jaren 90 in.

Samen met Lou Reed ( New York) en Iggy Pop ( Brick By Brick) maakten ze albums over het verval van de grote stad.
Het broeierige Amerika als uitvalsbasis.
De adem van escalatie voelend in de nek.
Gewelddadige arrestatie van Rodney King als de zwarte verkoolde pagina.
Medeoorzaak aan de rellen in Los Angeles.
Draai vervolgens Under The God.
Luister naar de tekst.
Schrikbarende overeenkomsten.

Tin Machine is een geslaagde stap te noemen.
Bowie is op de juiste weg terug.
Al haalt het tweede album niet dit nivo.
Hij had het beter bij een eenmalig uitstapje kunnen houden.
Deze wederopstanding van Ziggy Stardust.
Met het liefdeslied Prisoner Of Love als hoogtepunt.

Prima album met vooral goede nummers en een slechte cover.
Stevig ook.
Amazing , under the god zijn erg sterk hoor!

Je meldde het al een tijd geleden, maar je haalt me de woorden uit de mond. Ik heb het idee dat Bowie fans iets Bowie-achtigs verwachtten en toen bleek het een rockband met Bowie stemgeluid te zijn. Tin Machine dus en niet David Bowie.
Dit alleen al vind ik te prijzen, want veel van dit soort projecten zijn vaak niet meer dan wat de artiest reeds deed plus een triangel.....o.i.d.
Ik vind eigenlijk 10 nummers erg goed en een paar fillers. Draai hem nog steeds met enige regelmaat en het klinkt nog steeds als een klok. Dat kan van Bowies soloplaten uit die tijd (inderdaad) niet gezegd worden.

Ik moet bij deze hoes erg aan Los Angeles the Voices (band van Gordon) denken.

Haha, alleen die grijze duif ontbreekt

Vroeger heb ik deze wel gehoord en volgens mij de nummers die ik het leukst vond op een bandje opgenomen. Inmiddels heb ik alle albums van Bowie en deze kon daar bij niet ontbreken. Nu ik hem in zijn geheel draai, vanaf vinyl, kan ik alleen maar constateren dat het best een lekkere rockplaat is.

Vandaag binnen gekregen van mijn lieve schatje en heb net een aantal nummers gehoord.

Straffe kost dit, maar in tegenstelling tot het behoorlijke flauwe TMII klinkt het bevlogen, heftig en compromisloos, als een typisch uitdagend Bowie-album waarop de beste man schijt lijkt te hebben aan conventies, en zo hoor ik 'm graag.

M'n oordeel volgt z.s.m.

Geweldig ook hoe ie destijds de fans de kast op jaagde met z'n 'bandlid'-gedrag. Yeah rrright!
Z'n grimas op de cover van de originele cd-versie is prijsloos.

Toen deze cd verscheen, eind jaren 80, was het een verademing. Na Scary monsters had Bowie geen fantoenlijke plaat meer afgeleverd. Tuurlijk wel een paar prima singles in '83. Let's dance en China girl die hem bij een groot publiek populairder maakte dan ooit.
Maar in de loop van de jaren stortte zijn carrière ineen door het aan de lopende band uitbrengen van aalgladde muzak terwijl hij inmiddels de look van Rick Asley had overgenomen.
Plotseling was daar Tin Machine. Eindelijk leek Bowie verlost en een uitweg te vinden uit de impasse waar zijn carrière in was terecht gekomen. Rock and roll, een beetje grunge, teruggrijpend naar zijn eigen roots.

Achteraf gezien is Tin Machine helemaal niet zo goed, maar markeerde wel een ommekeer voor de muzikale koers die Bowie uiteindelijk weer op het rechte pad zal krijgen.

Ik vind dit wel een prima album, Prisoner Of Love en Under The God behoren tot zijn beste werk uit de jaren 80.

Heb de 2e al jaren in huis, maar deze nog nooit gehoord.

Net voor 1 hele euro in de kringloop meegenomen! Ben benieuwd.. vooral naar de Lennon cover.

Ik meem dat het de bedoeling was dat David zijn solo carriere wilde stoppen om met deze band verder door het leven te gaan. Groot afscheids tournee (sound&vision tour in nijmegen staat me nog bij) Maar later toch maar weer solo verder gegaan. Ik heb het niet gewikied dus ik kan er zomaar naast zitten.

Vandaag deze cd nog eens geluisterd, ik moet eerlijk zeggen, hij staat nog als een huis. Absoluut geen gladde jaren 80 productie. Naarmate ik hem meer hoor, des te beter ik hem vindt.

Bowie werd toen een beetje neergesabeld, terwijl je zelf nog kan zeggen dat deze cd vlak voor de grunge kwam, dus vóór Nirvana en Pearl Jam etc.... hoezo gevoel voor timing...