Host - IX (2023)

De opvolger van Paradise Lost - Host. Nick en Greg maken er een feestje van, ik kan hier erg van genieten. Mooie melodieen, de stem van Nick past perfect bij de wat poppierachtige muziek, met electronische invloeden. Ik heb de speciale uitgave met de cover I Ran van A Flock Of Seagulls

Paradise Lost heb ik nooit gevolgd. Dit doet me af en toe denken aan Depeche Mode. Uitstekende zang en prima nummers. Heel bijzonder kan ik het verder nu ook weer niet vinden, maar zolang het goed gedaan wordt klaag ik niet.

Prima album.

Host is natuurlijk vernoemd naar het gelijkluidende album van Paradise Lost. Een album dat destijds nogal verguisd werd want geen gitaren enzo.

Nu Paradise Lost al enoge jaren weer enigzins de vertrouwde koers vaart, begon het kennelijk toch weer te kriebelen bij de heren Holmes en Mackintosh om Host dagen af te stoffen.

Het resultaat is niet superspectaculair maar mag er zeker zijn. Een overduidelijk vervolg op die plaat uit 1999. Een ode aan al die wave- en gothicinvloeden die ze in de begindagen al niet onder stoelen of banken staken.

Voor de meer ruimdenkende Paradise Lost liefhebber een mooie toevoeging. Wat de average waver hiervan zal vinden, weet ik niet.

Sfeervolle, melancholische en overwegend sombere electronische pop/ rock, zwaar beïnvloed door een band als Depeche Mode. De mensen achter dit project zijn twee leden van Paradise Lost, te weten zanger Nick Holmes en gitarist Greg Mackintosh. Niet verwonderlijk als je beseft dat de band genoemd is naar het gelijknamige Paradise Lost-album Host uit 1997. Met slechts negen tracks en een speelduur van amper 40 minuten aan de korte kant, maar voordeel is dan wel dat alle negen de moeite waard zijn. Het songmateriaal is aan de eenvormige kant, maar de stijl en de sfeer van de muziek spreken mij erg aan. Het geluid doet wel wat denken aan het project Nyves, waar Demon Hunter-zanger Ryan Clark deel van uitmaakt.

Een aardige plaat van Holmes en Mackintosh met zeer sterke referenties naar Host, een plaat van Paradise Lost uit 99'. Dat houdt in; veel electronica, af en toe een drumcomputer en veelal songs met een traag tempo. Verwacht geen door je ziel snijdende solo's van Mackintosh, en ook Holmes gaat eerder ingetogen te werk dan dat hij zijn ruige strot op zet. De heren hebben altijd al een voorliefde voor New wave muziek gehad en lijken duidelijk hun inspiratie te putten uit deze stroming. Om nu te zeggen dat de plaat mij van de sokken blaast, nou nee. Echter charmant is het schijfje wel. De aankleding kent bij veel songs een mysterieus randje, de keyboard partijen geven enkele tracks extra cachet. Denk aan Depeche Mode ten tijde van Ultra, donker en intens en zeker niet heel toegankelijk. Echte uitschieters staan er in mijn ogen niet op maar het schijfje bevat genoeg details en verassende elementen om hier in huis voorlopig nog zijn rondjes te blijven draaien.