John Fogerty - Centerfield (1985)

In zijn eentje haalt hij het niveau van CCR niet...
Geen misbaksel maar ook niet iets wat blijft hangen...

Na een afwezigheid van 10!! jaar, keerde Fogerty met deze plaat terug in de schijnwerpers... Het leverde hem een no. 1 album in de VS op.

"The Old Man..." was aanleiding voor zijn voormalige platenmaatschappij om hem aan te klagen wegens "zelf-plagiaat"; het nummer zou namelijk teveel lijken op de CCR-klassieker "Run Through the Jungle"...

Ik vind het zijn beste soloplaat!

The Old Man Down The Road, Big Train From Memphis en I Saw it on TV, alsook de titelsong benaderen toch héél dicht het niveau dat hij haalde met CCR.
Puike plaat en allicht zijn beste soloplaat;

**** (4)

De houthakker en zijn muziek

Op dit album is John Fogerty aardig op het niveau van zijn Creedence-albums.
Het is in ieder geval beter dan 'Mardi Gras'.
In deze tijd mocht John Fogerty niet eens meer zijn eigen songs van het Fantasy-label spelen.
Fogerty werd ook aangeklaagd wegens smaad in het nummer 'Zanz Kant Danz'. John verloor helaas het proces en raakte de rechten van zijn CCR-nummers kwijt.
Hij treed nog steeds op en in 2005 verscheen er ook nog een fantastische CD en DVD met gaaf Creedence en solo-werk.

Prachtig album, Big Train is heel mooi en Mr. Greed en Searchlight hebben fijne solo's.

Dit comeback-album bracht John Fogerty niet alleen terug in de schijnwerpers, hij wist ook het niveau en het succes van de oude CCR te halen.
"The Old Man Down the Road", "Big Train (From Memphis)" en "I Saw It on TV" zijn topsongs.

Als er één persoon op deze aardkloot rondloopt die in staat is mij in een goede stemming te brengen, dan is het wel John Fogerty. Ik weet niet wat het is, maar vrijwel alles waar hij zijn medewerking aan verleent bevalt mij wel.

Hoewel zijn solowerk over het algemeen niet bijzonder baanbrekend is, overtuigt de man met het uit herkenbare stemgeluid me keer op keer. Herkenbaarheid is daarbij erg belangrijk, daar waar ik van veel artiesten vernieuwing meer op prijs stel, heb ik het liefst dat Fogerty iedere keer weer authentiek en verfrissend klinkt. Dat doet hij op Centerfield wederom met verve.

Van deze plaat wist ik tot een paar jaar geleden het bestaan niet eens, tot ik 'm op de gok aanschafte. De oude CCR-vlam brandt vooral in Big Train (From Memphis) en het magistrale I Saw It on TV nog hevig, maar is voorzien van een moderner geluid. Alleen
I Can't Help Myself vind ik iets te veel recht-toe-recht-aan, maar voor de rest scoort Centerfield wat mij betreft een zeer ruime voldoende: 4*

Ik vond tot zo'n 2 jaar terug The Old Man Down the Road een van de mooiste nummers van Neil Young; kwam er toen pas achter dat die dus van John Fogerty van CCR was.

Onlangs is een hermeesterde versie van deze plaat uitgebracht vanwege het 25 jarig bestaan. Blijft een tijdloze plaat van John Fogerty, die wat mij betreft heeft bewezen het fantastische niveau van CCR ook solo aan te kunnen. Zeker live is het nog een genot om naar te kijken (zoals onlangs op Bospop)

Overigens kan ik me niet herinneren dat Neil Young "the old man down the road" heeft gecoverd van Fogerty. Wel benieuwd hoe dat klinkt dan!

Aardig plaatje al had het voor mij wel wat rauwer gemogen.The Old man down the road blijft wel een fantastische single met een nog briljantere clip.

Klinkt goed, en het nummer "big train from Memphis" vind ik echt geweldig.
Het enige minpuntje is tegen het einde van (de toch al korte) cd het digitale geroffel, hij had natuurlijk net het electrische drumstel ontdekt. Dit vind ik minder bij zijn muziek horen, maar voor de rest, prima nummers. Lekkere rock.

Dit album heb ik in 1985 blind aangeschaft toen het uitkwam. En ik vond 'm geweldig. Na meer dan 10 jaar stilte terugkomen met zo'n gaaf album, dat is maar weinig gegeven. Volgens hetzelfde procedé gemaakt als 'Blue Ridge Rangers' en 'John Fogerty', waarmee ik bedoel dat Fogerty zelf alle instrumenten bespeelde. Zelfs 12 jaren na de breuk met CCR was de man zijn weerzin om weer met collega muzikanten te werken niet te boven. Na al die ajren klinkt het album nog heel fris, iets wat je van 'John Fogerty' uit 1974 eigenlijk niet kunt zeggen. Dat album is overigens toe aan een remaster beurt. Maar dit terzijde.
Hoogtepunten zijn er genoeg: 'Old Man Down The Road', 'Big Train To Memphis', 'I Saw It On TV' en 'Rock 'N' Roll Girls'. Het enige nummer dat me wat tegenstaat is 'Vanz Kant Danz', wat op mijn vinyl album nog steeds 'Zanz Kant Danz' heet.

Aardige plaat, maar echt beklijven doet het nog niet. Kan in mijn optiek niet echt wedijveren met het CCR oeuvre.

Als er één ding is wat ik Fogerty meer zou hebben gegund dan zo'n spectaculaire comeback, dan is het om dat met een echt goede plaat te hebben gedaan. Toegegeven, er staat niets op Centerfield waar hij zich voor hoeft te schamen, maar ik hoor gewoon te weinig momenten waarop het heilige vuur echt ontstoken wordt. Rock 'n' roll girls is bijvoorbeeld nogal flauw, Big train (from Memphis) is een leuke jeugdherinnering op melige huppelende rockabilly, Mr Greed en I can't help myself zijn zouteloze rockers, en de wraakoefening van Vanz kant danz is eigenlijk beneden zijn waardigheid. De hoogtepunten zijn toch de nummers waar CCR in doorschemert, zoals het dreigende The old man down the road, I saw it on TV dat me qua sfeer aan Wrote a song for everyone doet denken (is die akkoordenwisseling vanaf 4:02 een knipoog naar Who'll stop the rain ?) en het duistere Searchlight dat helaas ontsierd wordt door foeilelijke elektronische drums, net als op het intro van het verder aanstekelijke en positieve titelnummer en op de overige nummers van "kant 2". Geen slechte plaat, maar zeker niet op het niveau van Fogerty's klassieke werk met Creedence, en van die extreem gedateerde 80's-drums en –synths krijg ik af en toe de kriebels.

zoveel mensen, zoveel meningen. ga niet mee in de discussie over de kwaliteit van dit album versus zijn werk met Creedence. de uit Berkeley, Californië afkomstige John Fogerty belichaamde grotendeels het gezicht/werk van de band CCR en dit is n.m.m. een prima solo album van de destijds 40-jarige man, dat ik op zijn eigen merites beoordeel.

8 ijzersterke songs op dit magistrale album, waar menig hedendaagse singer/songwriter zijn vingers bij zou aflikken.

een bezield, gedreven album met zoals gezegd uitsluitend top nummers als het titelnummer en "The Old Man Down the Road" (wat een intro) dat gevolgd wordt door het gouden trio "Rock and Roll Girls", "Big Train" en "I Saw It on T.V." plus energieke up-tempo rockers als "Mr. Greed" en "I Can't Help Myself" voorzien van heerlijke gitaar riffs gezongen met die doorleefde, krachtige stem van John Fogerty.

het iets mindere "Vanz Kant Danz" is de enige reden om dit album, dat al een kleine 40 jaar regelmatig in de speler beland, geen 5 sterren te geven. samen met "Blue Moon Swamp" mijn favoriet van de inmiddels 79-jarige oude meester met zijn geheel eigen unieke John Fogerty of CCR sound, of hoe je het noemen wil.

Album werd geproduceerd door John Fogerty
Recorded at The Plant Studios, Sausalito, California
(All words and music by J.C. Fogerty)