Protomartyr - Formal Growth in the Desert (2023)

Hoe is het mogelijk om angstprikkels te ervaren wanneer emoties gevoelloos verdoofd zijn. Het is de bewuste keuze van het lichaam om deze in paniekaanvallen om te zetten. Bewapen je tegen fatalistische dreiging en duik kansloos de verdediging in. Wanhoop als absorberende voedingsbron. Postpunkband spelen op dit machteloze sentiment in, door hier zwaarbeladen destructieve noise op los te laten. Die onwetendheid van het toekomstperspectief zuigt tijdens het Ultimate Success Today opnameproces alle energie uit Joe Casey, de verhalende frontman van Protomartyr weg. Wat blijft er over als je totaal opgebrand alles gegeven hebt. Niks meer dan leegte toch?

Formal Growth in the Desert staat voor de afgestorven onvruchtbare woestijnvlakte. De fase van na het verval, leven in het niets. De mensheid is een stuurloze mierenkolonie, zonder een daadkrachtige regerende koningin. Levenloze zielen in spookstad Detroit City. Het monddode geweten, Joe Casey is een spreekbuis die deze nietszeggendheid snoeihard verwoordt. Formal Growth in the Desert gaat van de onverwachte wendingen uit. De destructieve kracht laat zijn sporen achter. Hoe we de rotzooi overleven is niet langer meer de vraag. Die puinhoop vormt de nieuwe uitzichtloze bestaansbodem. Zonder muziek is er tijdens de pandemie geen bestaansrecht, de dood wacht zijn moment af om Protomartyr definitief op te eisen. Het voortbestaan van de band hangt aan een afgerafeld draadje, met de onverwoestbare wilskracht van de frontman tot een verstikkende strop bijeengebonden. De stroperige baspartijen van Scott Davidson vervangen de loslatende lijmresten uit het verleden door een nieuw laagje troost.

Joe Casey houdt zich verbeten in, wacht geduldig af om zijn onverwerkte trauma’s aan de maatschappij tentoon te stellen, en het zinloze een zin te schenken. De tekstschrijver speelt met bewustwording, en haalt nog steeds de winst uit de confrontatie. Joe Casey beseft des te meer dat hij hiervoor die innerlijke onrust niet volledig ten koste van zichzelf op de weegschaal moet leggen. Privé heeft hij hoe dan ook de nodige deuken opgelopen. Door het overlijden van zijn dementerende moeder komt dat besef van sterfelijkheid wel heel dichtbij. Die onvervangbare zwaartelast krijgt door de slagvaardige percussieregen van Alex Leonard in het loeizware Graft vs. Host een afsluitende grafbestemming. Vanwege deze tekortkoming is die mantelzorgerrol geen issue meer, en verlaat Joe Casey het ouderlijke huis om zich te ontketen. Je boekt alleen maar winst door verlies en teleurstellingen te aanvaarden. Een nieuwe levensfase in het voorruitzicht.

Met eigenzinnige kromtrekkende gitaarsnaren die zich amper laten stemmen trappen ze in het dwarse Make Way af. Ze ontkrachten tevens de mogelijkheid om een heuse dessert ballad te construeren. Ergens doolt er nog een sensuele rusteloze slidegitaar rond. Vol overgave eist de zanger zijn plek op, om genadeloos toe te slaan. Het vermorzelende opruiende For Tomorrow ontplooit zich tot een punkrock song als Greg Ahee met zijn duivels gitaarspel, de erfenis van het verval in decadente laaghangende geluidswolken een plaats gunt. Gevolgd door de ondraaglijke Elimination Dances spoken waarbij men kansen zorgvuldig liquideert omdat de verspilde tijd het onmogelijk maakt om deze zinvol te benutten. We tekenen ons eigen toekomstperspectief op papier uit. The Author verwezenlijkt de Amerikaanse Droom in een nachtmerrie doemscenario.

Verontrustende We Know the Rats shoegazer misvormingen hechten zich als parasieten aan de noise beginselen vast. En dan kom je tot de ontdekking dat deze wereld niet meer jouw wereld is. Onherkenbaar vervaagd, en de scheefhoudingen tuimelen in het voordeel van de kapitalisten als goudmassa van de weegschaal af. Let’s Tip the Creator. Bundel je woede en frustraties en creëer je eigen tikkende tijdbom. Op Ultimate Success Today klinkt een gedesillusioneerde oververmoeide Joe Casey als een hardnekkige depressie. Formal Growth in the Desert is de ongewilde realistische antireactie en trekt de kromgetrokken waanzin van de voorganger recht. Het is de slepende lijdensweg naar het verlossende Rain Garden kruispunt. Poëet Joe Casey treedt hier in de voetsporen van klaagzang romanticus Morrissey. The World Won’t Listen.

Protomartyr - Formal Growth in the Desert | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Het was te verwachten. Het niveau hoog houden na hun vorige twee albums is lastig. Het is gemiddeld genomen een aangename plaat terwijl Relatives In Decent en Ultimate Success Today sterker zijn over de gehele linie.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Protomartyr - Formal Growth In The Desert - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Protomartyr - Formal Growth In The Desert
Het is momenteel flink dringen binnen de postpunk scene, maar de Amerikaanse band Protomartyr laat ook op haar nieuwe album Formal Growth In The Desert weer horen dat het mijlenver boven de concurrentie uit steekt

Luister naar het nieuwe album van de Amerikaanse band Protomartyr en je hoort flink wat invloeden uit de postpunk van decennia geleden. De band uit Detroit doet echter veel meer dan het reproduceren van het postpunk geluid van weleer. Ook op Formal Growth In The Desert sleept de band er ook weer invloeden uit andere genres bij en is het haar concurrenten zowel in muzikaal als in vocaal opzicht makkelijk de baas. Dat is Protomartyr het ook met de fascinerende songs die vol dynamiek en verrassingen zitten. Formal Growth is een donkere en behoorlijk heftige luistertrip van een kleine veertig minuten, maar het is er ook een waarin steeds meer moois aan de oppervlakte komt.

Bands die teruggrijpen op de postpunk uit de late jaren 70 en vroege jaren 80 schieten de afgelopen jaren als paddenstoelen uit de grond. De meeste van deze bands en met name de bands uit Ierland en het Verenigd Koninkrijk slagen er in om het postpunk geluid van weleer vrij precies te reproduceren, waardoor het aanbod zo langzamerhand wat eenvormig begint te worden. Gelukkig zijn er ook bands als het Amerikaanse Protomartyr.

De band uit Detroit, Michigan, bouwt de afgelopen jaren aan een fantastisch oeuvre. Het is een oeuvre waarin invloeden uit de postpunk centraal staan, maar Protomartyr sleept er ook allerlei invloeden bij en verrijkt haar geluid ook nog eens met voor het genre atypische instrumenten als de saxofoon op het vorige album en de pedal steel op het deze week verschenen Formal Growth In The Desert.

De albums van de band lijken vooralsnog alleen maar beter te worden en wat mij betreft trekt Protomartyr de stijgende lijn van No Passion All Technique (2012), Under Color Of Official Right (2014), The Agent Intellect (2015), Relatives in Descent (2017) en Ultimate Success Today (2020) door op Formal Growth In The Desert.

Ook op haar nieuwe album maakt de Amerikaanse band geen geheim van haar liefde voor postpunk uit de laten jaren 70 en vroege jaren 80. Je hoort het in de diepe bassen, de bijzondere ritmes, het ruimtelijke gitaarwerk en de zang van voorman Joe Casey, die zijn teksten met veel venijn uitspuugt. Op hetzelfde moment maakt Protomartyr zeker geen dertien in een dozijn postpunk.

De band uit Detroit vermengt invloeden uit de postpunk met invloeden uit de indierock, noiserock en shoegaze, om maar eens drie extra genres te noemen. De band voegt hiernaast meer dynamiek toe aan haar muziek dan de gemiddelde postpunk band. Formal Growth In The Desert staat vol met ruwe uitbarstingen, maar Protomartyr neemt hier en daar ook flink gas terug en zeker wanneer de pedal steel af en toe voorzichtig opduikt op de achtergrond heeft de muziek van de Amerikaanse band een bijna filmisch karakter.

Het nieuwe album van Protomartyr klinkt door de mix van invloeden en alle dynamiek een stuk gevarieerder dan het gemiddelde postpunk album, maar in muzikaal opzicht is de band ook nog eens een stuk beter dan alle soortgenoten van de afgelopen jaren. De drummer blijft maar onnavolgbare ritmes slaan, die door de bassist op even onnavolgbare wijze worden gevolgd. Het gitaarwerk is verrassend veelkleurig en weet steeds weer de aandacht te trekken met rauwe riffs of juist zeer melodieuze passages.

Zanger Joe Casey is verder gelukkig niet de irritante praatzanger die tegenwoordig gemeengoed is in de postpunk. Ook Protomartyr is niet vies van gesproken teksten, maar Joe Casey klinkt eens niet alsof het telefoonboek wordt voorgelezen en vertolkt zijn teksten met heel veel energie en passie.

Formal Growth In The Desert is een donker en, zeker op het eerste gehoor, overweldigend album, maar het is ook een album waarop steeds meer op zijn plek valt en waarop Protomartyr nog maar eens laat horen dat het binnen de postpunk scene van het moment behoort tot de interessantste bands. De lat lag al hoog voor Protomartyr, maar ik vind Formal Growth In The Desert weer net een stapje beter en indrukwekkender. Erwin Zijleman

Het album is wat mij betreft zeker meer dan okee, maar de standaard is belachelijk hoog na met jame relatives in descent. Die had alles wat ik zoek in een album, kekker vuig gebrabbel maar niet saai, over een rijke uitdagende instrumentatie en doemdenkende maar rake teksten. Ik mis die muzikale uitdagendheid op deze laatste. Het vloeit allemaal naadloos in elkaar over, maar het beklijft niet allemaal even goed en soms heb ik het idee dat ik op dit album 3 keer hetzelfde nummer hoor. Dappere uitspraak voor mensen die zeggen dat ze blijven verbazen en dit qua kwaliteit niet minder is dan in ieder geval voorgenoemde hoogtepunt.