Alaska in Winter - Dance Party in the Balkans (2007)

Beirut-fans let op: deze is ook voor jullie!

Soms heb je het wel eens, van die momenten dat je de eerste tonen hoort van een nummer en dat er op onverklaarbare wijze een brok in je keel schiet, je kippenvel krijgt die gewoonweg niet meer te snoeien valt zo hoog en dat de rillingen over je rug lopen. Dit kan niet waar zijn, dit is mooi. Ken je die momenten? Ze zijn best spaarzaam maar nu was er weer zo'n moment. Het zijn van die seconden die je moet koesteren want het kan zijn dat het door blijft zetten en zo'n nummer een persoonlijke all-time favourite gaat worden of het was slechts een magisch momentje dat al snel weer zal gaan luwen. Geen idee hoe het zal aflopen maar het overkwam mij bij de eerste tonen van dit album.
De verantwoordelijke hiervoor heeft als titel Homeless and Hummingbirds en is afkomstig van ene Brandon Bethancourt, voor ons vanaf nu bekend als Alaska in Winter. Dit nummer ademt de sfeer van Beirut (niet zo heel vreemd want op de myspace pagina staat de oorspronkelijke versie samen met Beirut en Stefanie en die vind ik eigenlijk nog mooier). Een melancholiek sfeertje wat veroorzaakt wordt door de trompet en viool. Maar wat maakt het nu zo bijzonder? Welnu, er is een electronisch sausje overheen gegoten met drumcomputers die uit de jaren '80 lijken te komen. Zet dan nog eens de vocoder aan en er ontstaat een vervreemdende werking die op mij dus die impact heeft zoals beschreven.
Maar dan de rest natuurlijk: blijft dat magische sfeertje hangen ja of nee?
Your Red Dress (Wedding Story at Cemetry) leunt volledig op diezelfde vocoder en drumcomputer. Het heeft iets kneuterigs en tegelijkertijd ontstaat er weer een heel bijzonder en vooral aangenaam sfeertje. Hier is de trompet verantwoordelijk voor en die wordt bespeeld door Zach Condon ofwel Beirut. Je herkent het dan ook gelijk. Maar dit klinkt zo verdomde catchy dat ik er opgewonden door raak. Verdomme dit is nummer 2 waar ik heel wat mee kan: zou het dan echt? Gaat dit dan weer eens zo'n klapper worden? Ga ik weer lekker verliefd worden op een plaatje? Het ziet er wel naar uit zo.
The Beautiful Burial Flowers We Will Never See ademt een hoop balkan-melancholie uit (ook al komt Bethancourt uit het Amerikaanse Alburqueque). Van dit soort trieste klanken ga je zeker niet vrolijk worden, maar het weet wel een perfecte sfeer neer te zetten die je als je niet oppast helemaal inpakt waardoor je prompt verandert in de grootste sombermans en wie weet vloeit er nog een traantje ook.
Balkan Low Rider Anthem gooit er dan wat meer beat in waardoor de bui gelukkig niet doorzet ook al klinkt de viool weer spookachtig mooi en desolaat. Langzaam verschijnt er door het grauwe wolkendek een heel dun zonnestraaltje die ons wat hoop weet te geven en zelfs een heel klein beetje warmte.
Dan loopt het naadloos over in Lovely Lovely Love. Alsof Air het bed deelt met Daft Punk: dromerige, electronische geluiden, vocoder-zang en een schitterende opbouw. En dan die viool om de samensmelting warm toe te dekken met een zachte deken. Prachtig, prachtig toch weer. Ja, hierdoor verkeer ik snel in hemelse sferen daar is echt niet veel meer voor nodig.
Twenty Four Hours in Lake of Ice opent redelijk kil alsof je ook daadwerkelijk in dat ijskoude meer ligt. Korte piano-klanken die begeleid worden door koorachtige zang waar de drumcomputer dan aan toegevoegd wordt. Terwijl je langzaam verkleumt gaan je gedachten langzaam allerlei kanten op, er ontstaat berusting en een glimlach om je lippen is je deel.
Fijn dat er blijkbaar een reddende engel was die je uit het ijskoude water heeft weten te vissen want je mag gaan opwarmen bij een Dance Party in the Balkans. Verwacht geen wilde dansen, maar een beheerst feestje met zwoele klanken. Ukelele en trompet spelen een grote rol hierin.
Harmonijak weet wederom een perfect dromerige sfeer neer te zetten zoals de IJslandse boys van Sigur Rós dat ook zo goed kunnen. Veel meer dan wat samenzang (zonder echte woorden) en prachtige muzikale begeleiding is er niet voor nodig. Hoe triest kan muziek toch klinken maar hoe heerlijk voelt dat dan toch aan: nummers als deze bewijzen dat.
Op Staring at the Sun keert de vocoder weer terug. Voor velen zal dit ongetwijfeld het grote minpunt van dit album zijn: ik vrees dat menigeen dit zal gaan beoordelen als saai en vervelend. Ik vind het perfect bij deze muziek passen en het geeft het dat fraaie sfeertje mee. Natuurlijk doet die viool dat ook, maar het is de combinatie van dit alles wat het hem doet en wat voor mij de magie veroorzaakt, want dat is het: pure magie. Dit is de soundtrack van een stil en verlaten landschap. Alaska? Ja, zou kunnen daar Bethancourt gedurende de winter van 2004 in een blokhut te Alaska vertoefde met niet veel meer dan een laptop, keyboard en wat opname-intrumenten bij zich.
Horsey Horse heeft ook dat onderkoelde maar tegelijkertijd weten de koortjes je te ontdooien. Zweverige boel? Zeker, maar absoluut niet vervelend als je het mij vraagt. Ik las ergens dat dit album aan kracht had gewonnen als het als EP was uitgebracht. Daar kan ik inkomen maar ik deel die mening niet omdat ik er maar geen genoeg van kan krijgen. Ik wil zo lang mogelijk in dit hemelse sfeertje blijven hangen.
Rain on Every Weekend is het eerste nummer dat wat langer duurt (de meeste nummers tot nu toe blijven zo tussen de twee-en halve en drie minuten inhangen). Ook nu horen we piano, vocoder en drumcomputer met een vioolsolo er schitterend doorheen gewoven. Het is en blijft een vreemde mengeling deze electronica-beats met zweverige koortjes. Maar hierdoor klinkt het tegelijkertijd spannend en blijft het mij maar boeien.
In die blokhut waar Bethancourt vertoefde had hij ook literatuur meegenomen in de vorm van Dostoyevsky. De weerklank daarvan horen we terug op Don't Read Dostoyevsky. Een donker en onheilspellend klinkend stuk muziek. Zwaar aangezet op de piano weet Bethancourt een dreigende sfeer te creeëren met ver op de achtergrond de vocoder. Alsof er een zeer heftige sneeuwbui op komst is waar je je schrap voor moet gaan zetten.
Close Your Eyes We Are Blind is een beetje de uitsmijter van dit album en klinkt na het vorige nummer als een vreemde eend in de bijt. Dit komt door de duidelijke aanwezigheid van vriend Condon (Beirut). De jammerende zang van de man is zo enorm herkenbaar dat het een groot stempel op dit nummer drukt. Maar ach, mij zul je niet horen klagen over zo'n 'extraatje'.
Het was me de trip wel dit album en ik wil het graag nog heel vaak ondergaan en dan is dit nummer eigenlijk een zeer vriendelijke afsluiter om je een beetje uit een bepaalde trance te halen.
Zoals ik eerder al zei ben ik totaal overdonderd door dit album. Het komt vaker voor en de vraag is nu of deze sfeer blijvend gaat zijn of dat de tijd de euforie zal doen gaan temperen.
In elk geval moeten Beirut-liefhebbers dit album zeker gaan uitproberen en dan kan ik slechts hopen op eenzelfde soort enthousiasme. Overigens hoop ik ook dat niet alleen die Beirut-liefhebbers dit oppikken, maar dat ook de mensen dat doen die een overeenkomstige muzieksmaak met mij delen. Bij deze nodig ik jullie allen uit op dit 'dansfeest in de Balkan'.

Gisteren een tijd in de trein gezeten en de hele rit weg mogen dromen op deze zalige klanken (opeens moest ik een beetje aan Cocteau Twins denken, terwijl het vergelijk niet klopt).
Op zulke momenten kan muziek zo mooi zijn.....

Wel: dat lijkt me wervend genoeg. Deze gaat op mijn tiplijst.

Ik heb em ook al gedownload. Met leden van Beirut en A Hawk and a Hacksaw zag ik. Leuk.

Vandaag besteld. Gek genoeg het goedkoopst vanuit Engeland!

Zeer mooie plaat (met dank aan de tip van Aero). Oneerbiedig gezegd is dit een Beirut-kloon. Ik bedoel het niet negatief. Deze plaat zit gewoon dicht tegen de sound van Beirut aan (met dank aan de medewerking van Beirut zelf natuurlijk).

Wat Alaska in Winter toch anders maakt is het gebruik van oude electronica. Simpele keyboards en stemvervormers geven de muziek een heel eigen sfeer. Aanvankelijk moest ik er even aan wennen. Die electronica is namelijk nogal eenvoudig, tegen het knullige aan. Maar net als bij Casiotone for the painfully alone werkt het wel. Het maakt de muziek klein, persoonlijk, vertederend, breekbaar.

Ik neigde naar een 4,5* maar houd het op een 4* omdat er net te weinig variëteit in zit en omdat de muziek te dicht bij Beirut ligt. Maar mijn oordeel kan nog veranderen, want ondanks deze twee kritiekpuntjes is het wel een verrekt mooi plaatje.

Ach, what the heck: 4,5*

ik zat m net weer te draaien om een logje over te tikken en toen gaf ik m een 8,5. dat correspondeert toch ongeveer met 4,5*. heerlijkheerlijkheerlijk. ik ben helemaal verwend met een serie fantastische platen die ik in twee weken tijd heb leren kennen. kan mijn lol niet op.

Mooi stukje weer op je weblog. Wat mij betreft zet je je stuk ook gewoon hier neer: dat verdienen albums als deze toch wel.

Okee, komt ie

Wonderlijke alaska-pop met slavische invloed

Het regent ineens fantastische platen. Laatst beschreef ik al Ghost van Radical Face (al weer enkele maanden oud), maar toppers van 2007 zijn zeker ook Close to paradise van Patrick Patrick Watson en Moments of dejection or despondency van Dez Mona. Aan dat rijtje voeg ik graag toe Dance party in the Balkans van Alaska in Winter. Vergeet de titel, maar onthoud deze plaat.

Alaska in Winter is het muzikale project van de Amerikaan Brandon Bethancourt, een jongen uit de staat New Mexico die zich liet inspireren tijdens een reis door Alaska - zo gaat de mare. Thuisgekomen schakelde hij onder meer Beirut-trompettist Zach Condon en violist Heather Trost van A Hawk and a Hawksaw in wat resulteerde in een wonderlijke combinatie van de Balkansound van Beirut en eighties-electronica die zijn weerga qua knulligheid en lulligheid niet kent.

Nu had Beirut al een bijzondere sound (zie de bespreking van topplaat Gulag Orkestar), Alaska in Winter gaat daar op door en geeft er weer een nieuwe draai aan. De muziek van Beirut werd gekenmerkt door een slavische zigeuner-feel met dank aan de trompet, de viool en de melancholieke, dreinende mannenzang. Alaska in Winter borduurt vooral door op de trompet en de viool. Maar hij creëert iets nieuws door dromerige, soms houterige drumcomputertjes, keyboards en stemvervormers (vocoders) eraan toe te voegen.

Aanvankelijk klinkt de muziek om nauwelijks serieus te nemen. Maar als je door dat gevoel heen bent, dan krijgt die eenvoudig gemaakte sound is aandoenlijks, iets kwetsbaars en teers. Hier uit een gevoelige ziel zich met de eenvoudigste middelen. Hij houdt het klein, maar schuwt het effect niet. Stemmige piano en een heuse zingende zaag maken Don't read Dostoyevsky bijvoorbeeld tot een tranentrekker.

De dertien nummers op de plaat vormen een prachtig geheel. Je kunt ook zeggen dat er weinig variëteit op het album aanwezig is. De stijl is uniform in al zijn wonderlijkheid en vervreemding. Dat kan een minpuntje zijn, maar misschien was meer afwisseling wel te veel van het goede geweest. Bij tijd en wijle leunt Alaska in Winter wel erg zwaar op Beirut, maar ach, die muziek is zo mooi, dat het het luisterplezier absoluut niet vergalt. De samenwerking met Beirut maakt van Close your eyes we are blind, de hekkensluiter op de plaat, eigenlijk een Beirut-nummer, maar desondanks is dat een van de favorieten.

Leuk plaatje zeg

Al vind ik het toch wel een tikkie electronic. Al zullen de electronicfans het daar zeker niet mee eens zijn.

En wederom heb ik je er niet persoonlijk op geattendeerd: het is me wat he?!

Nou inderdaad beste Eric

Je bent lui.

Deze lakei van prinses Hill balanceert dus op het randje van ontslag?

Ik zal je de volgende keer weer op de hoogte brengen als er zich persoonlijke top 10 albums over een jaar aandienen. Want daar gaat deze eindigen.

Prima plaat! De eerste 6 nummers vloeien in elkaar over als ware het één nummer. Lichtjes geniaal. Rain on every weekend vind ik even wat minder, maar dat laatste nummer met Beirut is het eigenlijk prijsbeest hier! Prima plaat dus: 4,5*

Heerlijke plaat!
Net beluisterd via 3voor12 luisterpaal.

Ik vraag me wel af hoe jullie in augustus al aan die plaat gekomen zijn.

Ik dacht altijd dat 3voor12 wel redelijk up to dat was

Welnee, hoe kom je er bij.

Ik heb dit inderdaad al sinds deze zomer op cd (import) en ik was er op slag verliefd op. Het is goed te zien dat er nu meer volgen mede door de luisterpaal (onder het motto beter laat dan nooit).

Staat nu ook op een hoge rotatiefrequentie bij mij. Heerlijk, echt wonderschoon. Weer een plaat die een grote kans heeft om hoog in mijn jaarlijstje te eindigen (2007 is zo mooi).

beter wat later dan nooit. wat is dit een prachtige plaat zeg! ik wil het oprecht een ontdekking noemen. dit is gewoon natuurlijk nog veel genialer als beirut, omdat het niet alleen leunt op de roots, maar er meteen een flinke draai aangeeft doormiddel van alle electronische effecten en drumcomputer. beirut is zeer prettige folklore, maar dit is een stapje verder, dit is meer. heerlijke plaat.

Beirut, maar dan met een voller, rijker geluid. Eigenlijk zou dit de maatstaf moeten zijn, wreed goede CD.

briljant!

Ik ben weer helemaal in de ban van dit plaatje. Dit n.a.v. het feit dat Brandon Bethancourt in Rotown komt optreden ergens in oktober dit jaar. Die mededeling deed me weer teruggrijpen op 1 van de mooiste albums van vorig jaar; een album waar ik me sterk voor heb proberen te maken en wat in veel gevallen (ook in mijn niet musicmeter-omgeving) redelijk goed gelukt is.
Het album is dit jaar opnieuw uitgebracht met hier en daar wat nummers in een remix-versie plus een bonustrack in de vorm van A Love Note From Your Piano [DreamTime Mix], een uitstekend nummer met ietwat meer up-tempo.
Over het concert zelf maak ik me een beetje zorgen omdat Martin Visser het wat tegen vond vallen in Brussel en als ik dat ook zou gaan vinden haalt het misschien de magie wat weg maar dat mag de pret rondom dit album zeker niet drukken en daarbij kan ik er natuurlijk geheel anders over gaan oordelen.
Zover is het nog lang niet, dus tot die tijd weer genieten van dit album dat hoog terug is komen te staan in mijn playlist.

Tijdens het concert was de magie inderdaad wat weg. Maar wees niet bang, de plaat vind ik nog steeds zeer mooi. Kwestie van verdringen (nee hoor, zo erg was het niet)

Goede cd! Ik had deze al enkele maanden in mijn kast, maar heb nog geen cijfer gegeven.
Eigenlijk is alles al gezegd over de stijl en de kwaliteit, dus ga ik niet in herhaling vallen. De eerste 5 nummers zijn top, daarna zakt het iets weg, maar blijft het aardig. Ik twijfel tussen 3,5* en 4*, maar door het brilliante begin van de plaat geef ik 4*.

Alleen al door het mooi stukje tekst van aERodynamIC wil ik dit album gaan beluisteren.:P

Ga hem eens deze dagen 'ns uitproberen.
Ben benieuwd naar het nummer waar Beirut(Zach Condon) aan heeft samengewerkt.

Voor mij blijft dit een tijdloos plaatje: ik draai het weer regelmatig omdat ik morgen naar zijn live-optreden in Rotown ga.
Ik ben daar wat huiverig voor gezien de wat tamme reactie van Martin Visser (n.a.v. een optreden in Brussel), maar dit album neemt niemand me meer af of het optreden nu meevalt of tegenvalt.

Overigens verwijst de website van Rotown bij de aankondiging van het Alaska in Winter concert naar 2 weblogs waaronder die van 'onze eigen' Martin Visser

Ik heb het optreden gezien gisteren, in Ekko Utrecht. De MuMe meeting ging niet door en ik heb toen maar besloten dicht bij huis te blijven en Rotown zal ik dan toch maar overslaan vanavond.
Ik kan me negatieve respons wel voorstellen als je je opmaakt voor een live-belevenis als Beirut, maar dat moet je gewoon niet doen. Het is muziek op video, met hem erbij, meer als een presentatie dan als een optreden. Het echter geen steriele gebeurtenis, en door zijn publiek-contact zelfs wel intiem, en hij voelt zich daar heel conformtabel bij. De muziek is natuurlijk goed, vooral het laatste deel, waar een nieuw nummer en remixen worden gebracht. Leuke merchandise had-ie ook bij zich. Ik heb alles gekocht en er was ruime gelegenheid tot nakletsen en signeren.

dik tevreden over die link, maar Rotown is niet zo eerlijk dat ze naar mijn concertverslag linken