Alaska in Winter - Dance Party in the Balkans (2007)

Beirut-fans let op: deze is ook voor jullie!

Soms heb je het wel eens, van die momenten dat je de eerste tonen hoort van een nummer en dat er op onverklaarbare wijze een brok in je keel schiet, je kippenvel krijgt die gewoonweg niet meer te snoeien valt zo hoog en dat de rillingen over je rug lopen. Dit kan niet waar zijn, dit is mooi. Ken je die momenten? Ze zijn best spaarzaam maar nu was er weer zo'n moment. Het zijn van die seconden die je moet koesteren want het kan zijn dat het door blijft zetten en zo'n nummer een persoonlijke all-time favourite gaat worden of het was slechts een magisch momentje dat al snel weer zal gaan luwen. Geen idee hoe het zal aflopen maar het overkwam mij bij de eerste tonen van dit album.
De verantwoordelijke hiervoor heeft als titel Homeless and Hummingbirds en is afkomstig van ene Brandon Bethancourt, voor ons vanaf nu bekend als Alaska in Winter. Dit nummer ademt de sfeer van Beirut (niet zo heel vreemd want op de myspace pagina staat de oorspronkelijke versie samen met Beirut en Stefanie en die vind ik eigenlijk nog mooier). Een melancholiek sfeertje wat veroorzaakt wordt door de trompet en viool. Maar wat maakt het nu zo bijzonder? Welnu, er is een electronisch sausje overheen gegoten met drumcomputers die uit de jaren '80 lijken te komen. Zet dan nog eens de vocoder aan en er ontstaat een vervreemdende werking die op mij dus die impact heeft zoals beschreven.
Maar dan de rest natuurlijk: blijft dat magische sfeertje hangen ja of nee?
Your Red Dress (Wedding Story at Cemetry) leunt volledig op diezelfde vocoder en drumcomputer. Het heeft iets kneuterigs en tegelijkertijd ontstaat er weer een heel bijzonder en vooral aangenaam sfeertje. Hier is de trompet verantwoordelijk voor en die wordt bespeeld door Zach Condon ofwel Beirut. Je herkent het dan ook gelijk. Maar dit klinkt zo verdomde catchy dat ik er opgewonden door raak. Verdomme dit is nummer 2 waar ik heel wat mee kan: zou het dan echt? Gaat dit dan weer eens zo'n klapper worden? Ga ik weer lekker verliefd worden op een plaatje? Het ziet er wel naar uit zo.
The Beautiful Burial Flowers We Will Never See ademt een hoop balkan-melancholie uit (ook al komt Bethancourt uit het Amerikaanse Alburqueque). Van dit soort trieste klanken ga je zeker niet vrolijk worden, maar het weet wel een perfecte sfeer neer te zetten die je als je niet oppast helemaal inpakt waardoor je prompt verandert in de grootste sombermans en wie weet vloeit er nog een traantje ook.
Balkan Low Rider Anthem gooit er dan wat meer beat in waardoor de bui gelukkig niet doorzet ook al klinkt de viool weer spookachtig mooi en desolaat. Langzaam verschijnt er door het grauwe wolkendek een heel dun zonnestraaltje die ons wat hoop weet te geven en zelfs een heel klein beetje warmte.
Dan loopt het naadloos over in Lovely Lovely Love. Alsof Air het bed deelt met Daft Punk: dromerige, electronische geluiden, vocoder-zang en een schitterende opbouw. En dan die viool om de samensmelting warm toe te dekken met een zachte deken. Prachtig, prachtig toch weer. Ja, hierdoor verkeer ik snel in hemelse sferen daar is echt niet veel meer voor nodig.
Twenty Four Hours in Lake of Ice opent redelijk kil alsof je ook daadwerkelijk in dat ijskoude meer ligt. Korte piano-klanken die begeleid worden door koorachtige zang waar de drumcomputer dan aan toegevoegd wordt. Terwijl je langzaam verkleumt gaan je gedachten langzaam allerlei kanten op, er ontstaat berusting en een glimlach om je lippen is je deel.
Fijn dat er blijkbaar een reddende engel was die je uit het ijskoude water heeft weten te vissen want je mag gaan opwarmen bij een Dance Party in the Balkans. Verwacht geen wilde dansen, maar een beheerst feestje met zwoele klanken. Ukelele en trompet spelen een grote rol hierin.
Harmonijak weet wederom een perfect dromerige sfeer neer te zetten zoals de IJslandse boys van Sigur Rós dat ook zo goed kunnen. Veel meer dan wat samenzang (zonder echte woorden) en prachtige muzikale begeleiding is er niet voor nodig. Hoe triest kan muziek toch klinken maar hoe heerlijk voelt dat dan toch aan: nummers als deze bewijzen dat.
Op Staring at the Sun keert de vocoder weer terug. Voor velen zal dit ongetwijfeld het grote minpunt van dit album zijn: ik vrees dat menigeen dit zal gaan beoordelen als saai en vervelend. Ik vind het perfect bij deze muziek passen en het geeft het dat fraaie sfeertje mee. Natuurlijk doet die viool dat ook, maar het is de combinatie van dit alles wat het hem doet en wat voor mij de magie veroorzaakt, want dat is het: pure magie. Dit is de soundtrack van een stil en verlaten landschap. Alaska? Ja, zou kunnen daar Bethancourt gedurende de winter van 2004 in een blokhut te Alaska vertoefde met niet veel meer dan een laptop, keyboard en wat opname-intrumenten bij zich.
Horsey Horse heeft ook dat onderkoelde maar tegelijkertijd weten de koortjes je te ontdooien. Zweverige boel? Zeker, maar absoluut niet vervelend als je het mij vraagt. Ik las ergens dat dit album aan kracht had gewonnen als het als EP was uitgebracht. Daar kan ik inkomen maar ik deel die mening niet omdat ik er maar geen genoeg van kan krijgen. Ik wil zo lang mogelijk in dit hemelse sfeertje blijven hangen.
Rain on Every Weekend is het eerste nummer dat wat langer duurt (de meeste nummers tot nu toe blijven zo tussen de twee-en halve en drie minuten inhangen). Ook nu horen we piano, vocoder en drumcomputer met een vioolsolo er schitterend doorheen gewoven. Het is en blijft een vreemde mengeling deze electronica-beats met zweverige koortjes. Maar hierdoor klinkt het tegelijkertijd spannend en blijft het mij maar boeien.
In die blokhut waar Bethancourt vertoefde had hij ook literatuur meegenomen in de vorm van Dostoyevsky. De weerklank daarvan horen we terug op Don't Read Dostoyevsky. Een donker en onheilspellend klinkend stuk muziek. Zwaar aangezet op de piano weet Bethancourt een dreigende sfeer te creeëren met ver op de achtergrond de vocoder. Alsof er een zeer heftige sneeuwbui op komst is waar je je schrap voor moet gaan zetten.
Close Your Eyes We Are Blind is een beetje de uitsmijter van dit album en klinkt na het vorige nummer als een vreemde eend in de bijt. Dit komt door de duidelijke aanwezigheid van vriend Condon (Beirut). De jammerende zang van de man is zo enorm herkenbaar dat het een groot stempel op dit nummer drukt. Maar ach, mij zul je niet horen klagen over zo'n 'extraatje'.
Het was me de trip wel dit album en ik wil het graag nog heel vaak ondergaan en dan is dit nummer eigenlijk een zeer vriendelijke afsluiter om je een beetje uit een bepaalde trance te halen.
Zoals ik eerder al zei ben ik totaal overdonderd door dit album. Het komt vaker voor en de vraag is nu of deze sfeer blijvend gaat zijn of dat de tijd de euforie zal doen gaan temperen.
In elk geval moeten Beirut-liefhebbers dit album zeker gaan uitproberen en dan kan ik slechts hopen op eenzelfde soort enthousiasme. Overigens hoop ik ook dat niet alleen die Beirut-liefhebbers dit oppikken, maar dat ook de mensen dat doen die een overeenkomstige muzieksmaak met mij delen. Bij deze nodig ik jullie allen uit op dit 'dansfeest in de Balkan'.

Wonderlijke alaska-pop met slavische invloed

Het regent ineens fantastische platen. Laatst beschreef ik al Ghost van Radical Face (al weer enkele maanden oud), maar toppers van 2007 zijn zeker ook Close to paradise van Patrick Patrick Watson en Moments of dejection or despondency van Dez Mona. Aan dat rijtje voeg ik graag toe Dance party in the Balkans van Alaska in Winter. Vergeet de titel, maar onthoud deze plaat.

Alaska in Winter is het muzikale project van de Amerikaan Brandon Bethancourt, een jongen uit de staat New Mexico die zich liet inspireren tijdens een reis door Alaska - zo gaat de mare. Thuisgekomen schakelde hij onder meer Beirut-trompettist Zach Condon en violist Heather Trost van A Hawk and a Hawksaw in wat resulteerde in een wonderlijke combinatie van de Balkansound van Beirut en eighties-electronica die zijn weerga qua knulligheid en lulligheid niet kent.

Nu had Beirut al een bijzondere sound (zie de bespreking van topplaat Gulag Orkestar), Alaska in Winter gaat daar op door en geeft er weer een nieuwe draai aan. De muziek van Beirut werd gekenmerkt door een slavische zigeuner-feel met dank aan de trompet, de viool en de melancholieke, dreinende mannenzang. Alaska in Winter borduurt vooral door op de trompet en de viool. Maar hij creëert iets nieuws door dromerige, soms houterige drumcomputertjes, keyboards en stemvervormers (vocoders) eraan toe te voegen.

Aanvankelijk klinkt de muziek om nauwelijks serieus te nemen. Maar als je door dat gevoel heen bent, dan krijgt die eenvoudig gemaakte sound is aandoenlijks, iets kwetsbaars en teers. Hier uit een gevoelige ziel zich met de eenvoudigste middelen. Hij houdt het klein, maar schuwt het effect niet. Stemmige piano en een heuse zingende zaag maken Don't read Dostoyevsky bijvoorbeeld tot een tranentrekker.

De dertien nummers op de plaat vormen een prachtig geheel. Je kunt ook zeggen dat er weinig variëteit op het album aanwezig is. De stijl is uniform in al zijn wonderlijkheid en vervreemding. Dat kan een minpuntje zijn, maar misschien was meer afwisseling wel te veel van het goede geweest. Bij tijd en wijle leunt Alaska in Winter wel erg zwaar op Beirut, maar ach, die muziek is zo mooi, dat het het luisterplezier absoluut niet vergalt. De samenwerking met Beirut maakt van Close your eyes we are blind, de hekkensluiter op de plaat, eigenlijk een Beirut-nummer, maar desondanks is dat een van de favorieten.