Jobriath - Jobriath (1973)

Zijn vriend en tevens manager droeg hier ook behoorlijk aan bij. Jerry Brandt was arrogant genoeg om een enorm billboard op Times Square te plaatsen van een naakte Bruce Campbell voordat iemand ook maar iets van deze artiest gehoord had.
Uiteraard werkte het succes van Bowie tegen hem. Ongetwijfeld ook dat hij zo openlijk homo was wat in die tijd natuurlijk 'not done' was. Een rockfairy; daar konden ze niks mee. De toen nog homofobische muziekpers maakte hem met de grond gelijk: "the fag end of glam rock" aldus de NME.
Een half jaar na dit debuut verscheen de opvolger al en Jobriath was ondertussen verlaten door zijn manager/vriend. Al snel hierna verdween Jobriahth in de anonimiteit.

Zanger Morrissey is een groot liefhebber en noemt dit album tot één van zijn favoriete. Waarschijnlijk is het dan ook van invloed op zijn eigen werk.

Zelf vind ik het niet geheel onaardig maar is de Bowie-link ook voor mij iets te nadrukkelijk aanwezig en met die zanger ben ik nu eenmaal veel beter bekend en dat werkt in het nadeel van Jobriath.
Absoluut een leuke glamrock plaat met een hoop dramatiek, maar daar blijft het verder dan ook wel bij wat mij betreft.

Aparte plaat, natuurlijk, maar één van de redenen waarom deze man het niet gemaakt heeft is denk ik ook wel zijn stem. Als hij zacht of genuanceerd zong klonk hij gewoon mooi, maar als hij zijn schelle glitzy persoonlijkheid ging "opzetten" klonk dat niet alleen behoorlijk gekunsteld maar ook nog eens onaangenaam schel, zoals we in Be still in één en hetzelfde nummer kunnen horen. Dus om de schuld nu helemaal te schuiven op een wereld die nog niet klaar zou zijn voor een homo-act... Misschien had deze man wel net niet genoeg echte kwaliteiten.