Swans - The Beggar (2023)

Michael Is Done, in het geval van Michael Gira kan je deze boodschap gerust serieus opvatten. De griezelige uitloop is tevens tot het Friday The 13th personage Michael Myers te herleiden. Ook dit filmkarakter zal nooit zijn rust vinden. Een relatief toegankelijke kernsong die de opstapelende verschrikkingen digitaliseert in een immens groot twee uur durend beeldend script der verdoemenis. Of de verstandhouding met Jarboe bevredigend is, durf ik niet met zekerheid te garanderen. Feit is wel dat een emotioneel vrouwelijke beladenheid hier de nodige draagbare humane zielsverwantstand aankoppelt. Er kleeft nog steeds stroperige pek aan de besmeurde veren van de maagdelijke witte zwanen.

Elke Swans plaat vormt een aanslag op het menselijke observatievermogen. Vergeet hierbij niet dat ze hier de nodige zelfstudie uren aan spenderen om tot dit punt te komen. Met het angstaanjagend bijna mensonterend Filth debuut kruipt Swans onderhuids de krochten van de ziel binnen, en sluit Michael Gira zich bij de zelfdestructieve heersers van The Birthday Party en de avant garde verdoemenis van het Foetus alias van JG Thirlwell aan. Zalen lopen bij de zelfkastijding van zijn indrukwekkende Coward performance leeg. Met Jarboe in de rol van onbetrouwbare feeks aan zijn zijde overtreedt het duo de morbide fantasiewereld grenzen van de meest geharde muziekliefhebber. Als romantische minstrelen bewandelen ze het folkgoth landschap en trakteren ze de luisteraar op zachtere gevoelige misleidende jaren negentig albums. De slopende intensiteit is niet tegen het bestaan van Swans opgewassen, Michael Gira kondigt na het verschijnen van Soundtracks for the Blind het onontkoombare einde van de band aan.

De onverwachte wederopstanding volgt bijna vijftien jaar later met het loeizware My Father Will Guide Me Up a Rope to the Sky. Na deze verrijzenis volgt het aarde duistere The Seer, waar tot grote verrassing Jarboe op de satanische Lunacy mantra haar beangstigende stem weer laat horen. Er volgen meerdere platen. De songlengte is maar bijzaak, waardoor er veel ruimte voor langgerekte nummers onstaat, welke ze live nogmaals aardig uitbouwen. Oudgediende Kristof Hahn is de enige constante factor in de nieuwe Swans samenstelling. Het voortbestaan van de band blijft een heikel punt, die duidelijke garantie biedt Michael Gira nooit. Amper een jaar geleden betreden de twee kernleden van het godlasterend gezelschap het hol van de leeuw in De Stevenskerk te Nijmegen. De setlist van Michael Gira en Kristof Hahn bestaat uit een aantal oudere Swans nummers en zelfs een Angel Of Light werkstuk. Ze spelen daar het dan nog onbekende The Beggar van het gelijknamige recente The Beggar album, maar ook openingstrack The Parasite en het afsluitende The Memorious komen deze avond voorbij.

Michael Gira overstijgt onderhand het menselijke bestaan en transformeert zichzelf tot een toekijkende duistere aartsengel welke zich met de ziekelijke uitwerpselen van de socialisatie voedt. Traag bouwt het folky The Parasite zich op. Swans consumeert de onverteerbare afvalresten en maakt er een hels leefklimaat van. De maatschappij levert zelf de verspreidende voedingsbronnen. Zo gemakkelijk is het Swans niet eerder gemaakt, normaal zijn ze eindverantwoordelijke voor het dreigende onheil. Hier wenkt het roodgloeiende Exit toegangsbordje aan het einde van de aardse lichttunnel toe, We zijn nog maar enkele stappen van de summier verlichte Helpoort verwijdert.

Breathe my breath into your head
Righteous, pure and sour with death
Here I am, just empty skin
There is no way out
There is no way in
Crucified in fractured fields of blue
All information is equally true

Welcome To The Pleasuredome, Welcome To Hotel California. Los Angeles: City of Death. De geld graaiende gemakzucht en de nostalgische Holy Money flikkerende neonletters verblinden het Soundtracks for the Blind netvlies. Een traumatische herbeleving van het nostalgische weggestopte verleden. Michael Gira leest de volgende parochianen uit zijn eigen gebundelde boeklezing voor. De gastheer eigent zich de Hof van Eden zondetuin toe. Paradise Is Mine bedwelmt je in een verleidende swingende hypnose. Het voelt allemaal zo eerlijk heerlijk onbetrouwbaar betrouwbaar aan. Michael Gira heeft in de tussentijd geleerd hoe hij gedoseerd de noise dirigeert. Dit heeft een effectievere werking dan gelijk een overspoelende lading aan vernietigingsdrang plompt je gedachtes binnen te paraderen.

Run! Run!

The Beggar haalt alle facetten van ruim veertig jaar Swans geschiedenis naar boven. Het verlichtend dromerige Unforming zweeft in de sterfelijke gevoelloosheid weg en creëert een pad naar de definitieve onsterfelijkheid.

Freedom!

En dan ontwaakt de duisternis, en mengt deze zich in het verraderlijke zwartduistere The Beggar titelstuk rioolputje. We laten de hoopvolle loterij kansberekeningen ver achter ons en walsen dansend de duistere illegale nachtcasino’s binnen. We offeren eeuwigheidsliefde voor het onwetend nageslacht op, en leiden nietsvermoedend rein jeugdigheid naar de slachtbank. Michael Gira kermt, huilt bijna, en in pijn leidend exorcisme nemen de aasgierige demonen het over. De band volgt aarzelend en plugt de elektronische zekerheid in de hongerige versterkers. Het druggy stimulerende bevredigend No More of This kerstgevoel bevrijdt je van het verslavende angstverlangen. Sonische drones introduceren de begeleidende Ebbing gospelkoorzang en smoren de laatste adempogingen.

In shallow ponds
Within your palm
There lies a mind, dissolving
Not seeing, unfolding
Not thinking, releasing
Repeating, releasing
Not breathing, not breathing
Releasing, releasing
Releasing

Het zeer persoonlijke Why Can’t I Have What I Want Any Time That I Want? gaat het gevecht met het koortsige terugkerend alcoholisme aan. Zelden geeft Michael Gira zich zo publiekelijk bloot. Hier is het slechts een voorstadium van de verstikkende The Beggar Lover (Three) cold turkey albumlengte opus. Een familiare gelegenheid waarbij zijn vrouw Jennifer en dochter Saoirse hun verontrustende visie op de verheerlijkende vernietigingsdrang van Michael Gira delen. In het leven van Michael Gira is geen ruimte voor ingecalculeerde kansberekeningen. Zijn lichaam is amper tegen deze zelfdestructiviteit bestand, en het voelt dan ook als een gedeelde gezinstherapie aan. Het afstompende hart symboliseert de zielloosheid, een afgerukt orgaan zonder aanvoerkanalen en afvoerwegen. Hiermee bewijst Michael Gira nogmaals dat dit unheimisch onderbuikgevoel direct binnenkomt. Zo confronterend dicht bij zijn gezinssamenstelling laat hij de luisteraar nooit eerder toe. Dat hij zijn strijdende kruistocht tegen de aantrekkingskracht van die verdovende onmacht nooit voltooid afsluit getuigd hij hier wel. De oproepende kwelgeesten benevelen de schimmige schaduwen van zijn bestaan, en wekken oorsuizende roesdrones op. Hoe bijzonder is het dat hij deze levensbedreigende passages een weerwoord geeft en ook nog eens met ons deelt. Ontwaak, of sluit voor altijd je ogen.

We are, we were

En dan denk je dat je alles overleeft hebt. Niks hoor, er volgt nog een versbereid nagerecht. Het zelfsturende The Memorious epiloog dweept met de manische hedendaagse freakende freejazz postpunk gekte. De leegte nestelt zich in het nabloedende The Memorious geheugen. Of dit de laatste stuiptrekkingen van de Swans zwanenzang zijn, kan je in het geval van Michael Gira nooit met zekerheid bevestigen. Sluit hij echter met dit memorabele meesterwerk zijn indrukwekkende carrière af, dan is The Beggar een waardig slotakkoord. Geen volledige vijf sterren score? Nee, daarvoor is The Beggar Lover (Three) net te langdradig en loopt deze soms in versnelde voetstappen het doel voorbij. Wat effectiever hakwerk levert net meer winst op. En als er artiesten zijn die effectief kunnen hakken zijn dat de vleesbeulen van Swans wel.

Swans - The Beggar | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Swans - The Beggar - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Swans - The Beggar
Swans betovert op The Beggar net iets meer dan twee uur lang met behoorlijk ingetogen en donkere klanken, waarin steeds bijzondere details opduiken, met de bezwerende stem van Michael Gira als kers op de taart

De muziek van Swans was ooit oorverdovend en ook op een aantal recente albums liep de muziek van de band over van dynamiek. Op The Beggar kiest de Amerikaanse band vooral voor ingetogen klanken, maar alledaags is de muziek van Michael Gira geen moment. The Beggar verdrijft de zonnestralen van het moment met aardedonkere wolken, maar de muziek van Swans is ook van een bijzondere schoonheid. Het is een volgend hoofdstuk in een fascinerend oeuvre. The Beggar wordt door The Guardian beschreven als ‘dark and unsettling, purifying and beautiful’. Het is een rake omschrijving van het zoveelste fascinerende album van de Amerikaanse band.

Swans, de band rond de Amerikaanse muzikant Michael Gira, werd in 1982 geformeerd in New York en debuteerde precies veertig jaar geleden. De band heeft inmiddels een respectabel aantal albums op haar naam staan en dan zijn er ook nog de soloalbums van Michael Gira en de albums van een aantal van zijn andere bands, waarvan Angels Of Light de bekendste is. Het zijn stuk voor stuk fascinerende albums, al kan ik lang niet altijd uit de voeten met de muziek van Michael Gira, die inmiddels al veertig jaar precies doet waar hij zin in heeft.

De muziek van Swans heb ik het afgelopen decennium niet altijd even intensief gevolgd, maar nieuwe muziek van de band heeft altijd mijn aandacht. Ik was vooral onder de indruk van The Seer uit 2012 en The Glowing Man uit 2016. Dat waren allebei behoorlijk heftige albums, waarop Michael Gira en zijn medemuzikanten niet keken op een genre meer of minder en bovendien het hele spectrum tussen verstild en kakofonisch wisten te bestrijken.

Het deze week verschenen The Beggar, het zestiende studioalbum van de band, is de echte opvolger van het uit 2019 stammende Leaving Meaning., dat me minder aansprak, al vind ik het lastig om uit te leggen waarom dat zo was. Zoals we inmiddels van Michael Gira gewend zijn is ook het nieuwe album van Swans weer een ambitieus werkstuk, dat overigens niet heel ver is verwijderd van zijn voorganger.

The Beggar bevat net iets meer dan twee uur muziek en bevat desondanks slechts elf tracks, waarvan er een maar liefst vierenveertig minuten (!) claimt. De openingstrack The Parasite laat direct horen dat ook het nieuwe album van Swans weer geen lichte kost is. Het is een track die het moet doen zonder de muzikale geweldsuitbarstingen van de hierboven genoemde albums, maar die wel meerdere kanten op schiet. Het is een track die vooral wordt gedomineerd door de bezwerende zang van Michael Gira, terwijl op de achtergrond bijna verstilde klanken worden afgewisseld met een dikke laag atmosferische klanken.

Het is muziek die tot leven komt wanneer je de volumeknop wat verder open draait of het album met de koptelefoon beluistert. Dat laatste verdient waarschijnlijk de voorkeur, want The Beggar is een album dat het daglicht maar nauwelijks kan verdragen en niet heel goed past bij alle zonneschijn van het moment. Michael Gira heeft nooit vrolijke muziek gemaakt, maar The Beggar is een behoorlijk donker of zelfs onheilspellend album dat hier en daar lijkt voor te sorteren op een slotakkoord van de Amerikaanse band.

Ik was persoonlijk zeer gecharmeerd van de dynamiek die zo’n prominente rol speelde op een aantal van de vorige albums van de band, maar ook de meer ingetogen en vaak repeterende klanken op The Beggar spreken tot de verbeelding, zeker wanneer strijkers en koortjes worden gecombineerd met duistere drones. Swans is wel eens wat wilder van de hak op de tak gesprongen, maar ook op haar nieuwe album is de band zeker niet stijlvast. The Beggar is niet te vangen in een beperkt aantal genres en is wat dat betreft een typisch Swans album.

Twee uur muziek is misschien wat veel van het goede en ook een track van 44 minuten vraagt veel van de luisteraar, maar wanneer The Beggar je eenmaal grijpt is het een fascinerend album, dat je makkelijk in een bijzondere toestand brengt. Het album bevat overigens ook wel wat stevigere tracks waarin de kop en de staart wat duidelijker te herkennen zijn, maar de zich langzaam voortslepende tracks hebben mijn voorkeur. Weer een fascinerend album van deze unieke band. Erwin Zijleman

Wat een te gek beest van een nummer is The Beggar Lover, 1 van de beste Gira composities. Had zo een album op zich kunnen zijn.
Vanaf de 18e minuut krijgen we minutenlang een heerlijk postpunk rif in onze oren gegooid, waarna de klassieke Swans opbouw zich daartussen een weg baand.

Wordt dit de zwanenzang, ik weet het niet, zou jammer zijn. Misschien krijgen we wel Swans Part 4, over een tijdje.

Dit is ook van de meest toegankelijke Swans platen, dus wellicht nog enkele nieuwe fans in het verschiet.

Voor nu een heel fijn "voorlopig" afscheid.

Alhoewel de nieuwe SWANS makkelijk wegluistert, maken ze het hun fans toch weer moeilijk. Want hoe moet je deze laatste worp (...) plaatsen in verhouding met die vier dubbelaars die vooraf gingen? Dat ie terug grijpt op de jaren negentig is zeker een gegeven en het fragmentarische karakter doet mij sterk denken aan het vorige afscheidsalbum Soundtracks For The Blind.

Ik denk niet dat dit de sterkste SWANS sinds de wederopstanding is, maar ik vind er wel het sterkste nummer op terug dat ze deze eeuw uitbrachten. Dan doel ik op het titelnummer, de korte versie uiteraard. De ene helft zinderend van spanning, de andere helft allesverzengend. Wat een uppercut is me dat zeg.

The Beggar van Swans uit 2023 is een album dat je meeneemt op een sonische reis die zowel uitdagend als hypnotiserend is. Als ik luister naar dit meesterwerk, voel ik een diepe resonantie met de donkere en intense muzikale landschappen die Swans creëert. Het album is een testament aan de onophoudelijke creatieve energie van de band, geleid door de visionaire Michael Gira. De teksten op het album zijn even krachtig als de muziek zelf. Ze zijn poëtisch en vaak cryptisch, wat bijdraagt aan de mystieke sfeer van het album. Michael Gira's stem, rauw en expressief, brengt de emoties in de teksten tot leven op een manier die diep resoneert. De titels en teksten suggereren het afscheid van Michael Gira.

Vanaf het eerste nummer word ik ondergedompeld in een sfeer van introspectie en mysterie. De muziek is rijk aan textuur en complexiteit, met lagen van geluid die zich ontvouwen als een ingewikkeld tapijt. Elk nummer heeft zijn eigen unieke karakter, maar ze vormen samen een coherent geheel dat zowel overweldigend als boeiend is.

Het album opent met The Parasite, een track die start met een minimalistische aanpak. Hoewel het eerste deel wat kaal aandoet, ontvouwt het tweede gedeelte zich in een sublieme climax. De spanning en verwachting die worden opgebouwd, worden meesterlijk opgelost, waardoor de luisteraar nieuwsgierig blijft naar wat volgt.

Paradise Is Mine verhoogt het volume en introduceert een licht dreigende toon, wat enigszins ironisch is gezien de titel. De gelaagde instrumentatie en de intenser wordende dynamiek geven het nummer een krachtige aanwezigheid, en het creëert een atmosferische spanning die zowel intrigeert als verontrust.

Los Angeles: City of Death heeft meer tempo en rijkere instrumentatie. Het brengt een rauwe energie naar voren, met een gruizige gitaar en een dwingend ritme. De lyrics schilderen een somber beeld van de stad, vol verval en verloren dromen. Het is een krachtige aanklacht tegen de illusies van de moderne beschaving ". De combinatie van de ritmische drijfkracht en melodieuze lijnen maakt het tot een hoogtepunt van het album.

Met Michael Is Done keert Swans terug naar een geluid dat doet denken aan hun eerdere werk. Dit nummer belichaamt een zekere rauwheid en intensiteit, waardoor het voelt als het einde van een tijdperk. De krachtige vocalen en robuuste instrumentatie maken dit tot een memorabel stuk.

Door Unforming keren we terug naar de meer experimentele kant van Swans. Het nummer speelt met onconventionele structuren en geluiden, waardoor een desoriënterende maar fascinerende luisterervaring ontstaat. Het is alsof je in een droomwereld bent beland waar de regels van de werkelijkheid niet langer van toepassing zijn.

The Beggar vormt het emotionele hart van het album. De intense instrumentatie en de hartverscheurende vocalen van Gira maken het tot een van de meest aangrijpende nummers. Het nummer is mooi en dreigend tegelijk, waarbij het spreekt over verlies, verlangen en de eeuwige zoektocht naar betekenis in een chaotische wereld.

No More of This presenteert een geweldige melodie, die mogelijk fungeert als een afscheidsnummer voor Michael Gira. De emotionele diepgang en de prachtige compositie maken dit tot een fantastische apotheose van de carrière van Michael Gira..

Ebbing keert terug naar een zwaardere, meer drijvende sound. De pulserende ritmes en de dreigende melodieën zorgen voor een gevoel van onrust, een constante spanning die door het hele nummer loopt. Het nummer biedt zang begeleid door een koor dat voor kippenvel zorgt. De buitenaards mooie apotheose van deze track tilt het album naar een hoger niveau, en laat een onuitwisbare indruk achter.

Why Can't I Have What I Want Any Time That I Want? is een wrang zelfonderzoek. De teksten zijn scherp en introspectief, terwijl de muziek oscilleert tussen fragiele melodieën en explosieve uitbarstingen.

The Beggar Lover (Three) is een fascinerende trip van drie kwartier door het muzikale brein van Michael Gira. De soms complexe structuur en de experimentele benadering maken dit tot een van de meest intrigerende nummers op het album.

Het album sluit af met The Memorious, een nummer dat gekenmerkt wordt door een heerlijke drive en energie. De krachtige afsluiting laat de luisteraar achter met een gevoel van vervulling en verlangen naar meer.

"The Beggar" is niet zomaar een album; het is een artistieke uitdrukking die de luisteraar uitdaagt en inspireert. Het is een werk dat diep graaft in de menselijke ervaring en een breed scala aan emoties oproept. Voor degenen die openstaan voor zijn complexe structuren en intense sfeer, biedt dit album een verrijkende en onvergetelijke luisterervaring. Het is een meesterwerk en wellicht wel het slot van het muzikale avontuur van Michael Gira.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl