Swans - The Beggar (2023)

Paradise Is Mine is uit en wat een nummer is dat zeg

Geweldig nummer inderdaad!

Een speelduur van twee uur. Het vrijgegeven nummer klinkt niet radicaal anders dan het voorgaande werk (gelukkig). Het verschil lijkt hem in de details te zitten; de koortjes en de blaasinstrumenten. Maargoed, we hebben nog 1 uur en 52 minuten muziek tegoed dus het kan nog alle kanten op.

Overigens is de vinylversie een 2LP, met het lange nummer The Beggar Lover (Three) alleen als download. Misschien maar beter ook; het nummer splitsen over meerdere kanten werkte eerder (op The Seer) ook al niet optimaal.

Wowww na voor mij wat teleurstellend werk afgelopen releases is Paradise in mine erg lekker

Ze overtreffen zichzelf met een nummer van bijna drie kwartier

Los Angeles: City of Death is net gereleased. Geweldig nummer ook! Ik verwachtte dat het aangezien de korte 3 minuten een mood piece zou zijn om twee liedjes te connecten, maar het nummer staat mooi volledig op zichzelf.

Michael Is Done ... No More Of This ... The Memorious ...

Die titels, kan zijn dat dit (voorlopig weer even) de laatste van Swans zal blijken.

Viel me ook al op; lijkt een afscheidsalbum te zijn. Gezien de leeftijd van Gira kan dit wel eens de laatste audioduik van de zwanen zijn.

Ik heb aardig wat ingehaald van swans de laatste tijd, nu ik er bij ben komen ze ook nog met een nieuw album!
Eerste 2 singles klinken weer heeeel typisch swans. Duister, doortastend en sferisch.
Zeeer veel zin in

Twee uur lang is een hele zit, ik hoop dat er toch ook wat hoekigs op staat ...

6/11 tracks ondertussen geluisterd. Ze zijn wat relaxter en het moet me erg denken aan de jaren 90 swans, vooral the great annihilator. Niet heel hamerend, maar erg mooie nummers die goed focussen op zang. Maar het blijft natuurlijk Swans dus zeker mooie walls of sound momenten.

Zag online dat de plaat al geleaked is, ik ga maar me best doen om te wachten tot de 23ste

Ik heb ook moeite om dit album niet stiekem te luisteren door leaks te downloaden. Toch voelt dat ook een beetje ondankbaar naar de artiest toe imo, ik wacht dus nog ff

Gekopieerd van Gisteren ... gezien! - MusicMeter.nl



Veel zin in dit album, vrijdag gelijk luisteren!

Koen St
Staat je wekker al klaar?

Ik kijk hier echt fk erg naar uit lol.

Ik heb het gepreordered dus hopelijk komt het morgen (dan proberen in te houden en niet stiekem op Spotify te luisteren) maar ik ben wel heel benieuwd hiernaar

Michael Is Done, in het geval van Michael Gira kan je deze boodschap gerust serieus opvatten. De griezelige uitloop is tevens tot het Friday The 13th personage Michael Myers te herleiden. Ook dit filmkarakter zal nooit zijn rust vinden. Een relatief toegankelijke kernsong die de opstapelende verschrikkingen digitaliseert in een immens groot twee uur durend beeldend script der verdoemenis. Of de verstandhouding met Jarboe bevredigend is, durf ik niet met zekerheid te garanderen. Feit is wel dat een emotioneel vrouwelijke beladenheid hier de nodige draagbare humane zielsverwantstand aankoppelt. Er kleeft nog steeds stroperige pek aan de besmeurde veren van de maagdelijke witte zwanen.

Elke Swans plaat vormt een aanslag op het menselijke observatievermogen. Vergeet hierbij niet dat ze hier de nodige zelfstudie uren aan spenderen om tot dit punt te komen. Met het angstaanjagend bijna mensonterend Filth debuut kruipt Swans onderhuids de krochten van de ziel binnen, en sluit Michael Gira zich bij de zelfdestructieve heersers van The Birthday Party en de avant garde verdoemenis van het Foetus alias van JG Thirlwell aan. Zalen lopen bij de zelfkastijding van zijn indrukwekkende Coward performance leeg. Met Jarboe in de rol van onbetrouwbare feeks aan zijn zijde overtreedt het duo de morbide fantasiewereld grenzen van de meest geharde muziekliefhebber. Als romantische minstrelen bewandelen ze het folkgoth landschap en trakteren ze de luisteraar op zachtere gevoelige misleidende jaren negentig albums. De slopende intensiteit is niet tegen het bestaan van Swans opgewassen, Michael Gira kondigt na het verschijnen van Soundtracks for the Blind het onontkoombare einde van de band aan.

De onverwachte wederopstanding volgt bijna vijftien jaar later met het loeizware My Father Will Guide Me Up a Rope to the Sky. Na deze verrijzenis volgt het aarde duistere The Seer, waar tot grote verrassing Jarboe op de satanische Lunacy mantra haar beangstigende stem weer laat horen. Er volgen meerdere platen. De songlengte is maar bijzaak, waardoor er veel ruimte voor langgerekte nummers onstaat, welke ze live nogmaals aardig uitbouwen. Oudgediende Kristof Hahn is de enige constante factor in de nieuwe Swans samenstelling. Het voortbestaan van de band blijft een heikel punt, die duidelijke garantie biedt Michael Gira nooit. Amper een jaar geleden betreden de twee kernleden van het godlasterend gezelschap het hol van de leeuw in De Stevenskerk te Nijmegen. De setlist van Michael Gira en Kristof Hahn bestaat uit een aantal oudere Swans nummers en zelfs een Angel Of Light werkstuk. Ze spelen daar het dan nog onbekende The Beggar van het gelijknamige recente The Beggar album, maar ook openingstrack The Parasite en het afsluitende The Memorious komen deze avond voorbij.

Michael Gira overstijgt onderhand het menselijke bestaan en transformeert zichzelf tot een toekijkende duistere aartsengel welke zich met de ziekelijke uitwerpselen van de socialisatie voedt. Traag bouwt het folky The Parasite zich op. Swans consumeert de onverteerbare afvalresten en maakt er een hels leefklimaat van. De maatschappij levert zelf de verspreidende voedingsbronnen. Zo gemakkelijk is het Swans niet eerder gemaakt, normaal zijn ze eindverantwoordelijke voor het dreigende onheil. Hier wenkt het roodgloeiende Exit toegangsbordje aan het einde van de aardse lichttunnel toe, We zijn nog maar enkele stappen van de summier verlichte Helpoort verwijdert.

Breathe my breath into your head
Righteous, pure and sour with death
Here I am, just empty skin
There is no way out
There is no way in
Crucified in fractured fields of blue
All information is equally true

Welcome To The Pleasuredome, Welcome To Hotel California. Los Angeles: City of Death. De geld graaiende gemakzucht en de nostalgische Holy Money flikkerende neonletters verblinden het Soundtracks for the Blind netvlies. Een traumatische herbeleving van het nostalgische weggestopte verleden. Michael Gira leest de volgende parochianen uit zijn eigen gebundelde boeklezing voor. De gastheer eigent zich de Hof van Eden zondetuin toe. Paradise Is Mine bedwelmt je in een verleidende swingende hypnose. Het voelt allemaal zo eerlijk heerlijk onbetrouwbaar betrouwbaar aan. Michael Gira heeft in de tussentijd geleerd hoe hij gedoseerd de noise dirigeert. Dit heeft een effectievere werking dan gelijk een overspoelende lading aan vernietigingsdrang plompt je gedachtes binnen te paraderen.

Run! Run!

The Beggar haalt alle facetten van ruim veertig jaar Swans geschiedenis naar boven. Het verlichtend dromerige Unforming zweeft in de sterfelijke gevoelloosheid weg en creëert een pad naar de definitieve onsterfelijkheid.

Freedom!

En dan ontwaakt de duisternis, en mengt deze zich in het verraderlijke zwartduistere The Beggar titelstuk rioolputje. We laten de hoopvolle loterij kansberekeningen ver achter ons en walsen dansend de duistere illegale nachtcasino’s binnen. We offeren eeuwigheidsliefde voor het onwetend nageslacht op, en leiden nietsvermoedend rein jeugdigheid naar de slachtbank. Michael Gira kermt, huilt bijna, en in pijn leidend exorcisme nemen de aasgierige demonen het over. De band volgt aarzelend en plugt de elektronische zekerheid in de hongerige versterkers. Het druggy stimulerende bevredigend No More of This kerstgevoel bevrijdt je van het verslavende angstverlangen. Sonische drones introduceren de begeleidende Ebbing gospelkoorzang en smoren de laatste adempogingen.

In shallow ponds
Within your palm
There lies a mind, dissolving
Not seeing, unfolding
Not thinking, releasing
Repeating, releasing
Not breathing, not breathing
Releasing, releasing
Releasing

Het zeer persoonlijke Why Can’t I Have What I Want Any Time That I Want? gaat het gevecht met het koortsige terugkerend alcoholisme aan. Zelden geeft Michael Gira zich zo publiekelijk bloot. Hier is het slechts een voorstadium van de verstikkende The Beggar Lover (Three) cold turkey albumlengte opus. Een familiare gelegenheid waarbij zijn vrouw Jennifer en dochter Saoirse hun verontrustende visie op de verheerlijkende vernietigingsdrang van Michael Gira delen. In het leven van Michael Gira is geen ruimte voor ingecalculeerde kansberekeningen. Zijn lichaam is amper tegen deze zelfdestructiviteit bestand, en het voelt dan ook als een gedeelde gezinstherapie aan. Het afstompende hart symboliseert de zielloosheid, een afgerukt orgaan zonder aanvoerkanalen en afvoerwegen. Hiermee bewijst Michael Gira nogmaals dat dit unheimisch onderbuikgevoel direct binnenkomt. Zo confronterend dicht bij zijn gezinssamenstelling laat hij de luisteraar nooit eerder toe. Dat hij zijn strijdende kruistocht tegen de aantrekkingskracht van die verdovende onmacht nooit voltooid afsluit getuigd hij hier wel. De oproepende kwelgeesten benevelen de schimmige schaduwen van zijn bestaan, en wekken oorsuizende roesdrones op. Hoe bijzonder is het dat hij deze levensbedreigende passages een weerwoord geeft en ook nog eens met ons deelt. Ontwaak, of sluit voor altijd je ogen.

We are, we were

En dan denk je dat je alles overleeft hebt. Niks hoor, er volgt nog een versbereid nagerecht. Het zelfsturende The Memorious epiloog dweept met de manische hedendaagse freakende freejazz postpunk gekte. De leegte nestelt zich in het nabloedende The Memorious geheugen. Of dit de laatste stuiptrekkingen van de Swans zwanenzang zijn, kan je in het geval van Michael Gira nooit met zekerheid bevestigen. Sluit hij echter met dit memorabele meesterwerk zijn indrukwekkende carrière af, dan is The Beggar een waardig slotakkoord. Geen volledige vijf sterren score? Nee, daarvoor is The Beggar Lover (Three) net te langdradig en loopt deze soms in versnelde voetstappen het doel voorbij. Wat effectiever hakwerk levert net meer winst op. En als er artiesten zijn die effectief kunnen hakken zijn dat de vleesbeulen van Swans wel.

Swans - The Beggar | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Ook dit album van Swans is weer zeer geslaagd kan ik zeggen na een 1e volledige luisterbeurt. Het enige minpuntje vind ik het nummer van 45 minuten die weinig replay value zal hebben bij mij. Ik hou van lange nummers, maar 45 min is wel van een ander niveau.

Nu inhoudelijk over het album.
Qua sound komt het denk ik het meest overeen met leaving meaning en to be kind. Het voelt daarnaast (neem bijvoorbeeld unforming) ook aan alsof michael meer gebruik maakt van country elementen in het een nummer, wat perfect past met het donkere geluid dat in veel lagen verwerkt zit.

Dit album is daarentegen ook geen vrolijke noot, maargoed welk album van de zwanen is dat wel?

2 uur is een lange zit, maar Swans weet mij ook met dit album mee te nemen in hun verhaal waarbij ze me visueel ook altijd meenemen in hun verhaal. Dreigend, duister, soms zelfs ongemakkelijk maar altijd boeiend en altijd uniek!

Swans blijft Swans
4,5*

Nu eindelijk aan het draaien, helaas is de LP nog niet aangekomen dus dan maar op Spotify

Over ~2 uur stuur ik wel een review

Anders dan de vorige albums maar toch ook een beetje vergelijkbaar, erg goed, ga deze zeker vaker moeten luisteren

En wat is dat nummer lang zeg!

waar ben ik

You are here:

Wat een verademing is deze geluidskwaliteit! Blaast de leak uit het water wat een verschil

Wat is eigenlijk de verhouding tot "Is there really a mind" van een jaar terug? Veel overlap qua nummers zie ik...

Dat was een limited edition demo-album om geld in te zamelen voor dit album

Wat een sterke opener The Parasite.
Na eerste luister tour de spreken Unforming enEbbing positief hier op.
Het is wederom een zwaantje die soms wat tijd nodig heeft….

Poeh, een dikke kras op kant C van de LP. Ik heb maar even een mailtje gestuurd. Want die kras is helaas pijnlijk hoorbaar

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Swans - The Beggar - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Swans - The Beggar
Swans betovert op The Beggar net iets meer dan twee uur lang met behoorlijk ingetogen en donkere klanken, waarin steeds bijzondere details opduiken, met de bezwerende stem van Michael Gira als kers op de taart

De muziek van Swans was ooit oorverdovend en ook op een aantal recente albums liep de muziek van de band over van dynamiek. Op The Beggar kiest de Amerikaanse band vooral voor ingetogen klanken, maar alledaags is de muziek van Michael Gira geen moment. The Beggar verdrijft de zonnestralen van het moment met aardedonkere wolken, maar de muziek van Swans is ook van een bijzondere schoonheid. Het is een volgend hoofdstuk in een fascinerend oeuvre. The Beggar wordt door The Guardian beschreven als ‘dark and unsettling, purifying and beautiful’. Het is een rake omschrijving van het zoveelste fascinerende album van de Amerikaanse band.

Swans, de band rond de Amerikaanse muzikant Michael Gira, werd in 1982 geformeerd in New York en debuteerde precies veertig jaar geleden. De band heeft inmiddels een respectabel aantal albums op haar naam staan en dan zijn er ook nog de soloalbums van Michael Gira en de albums van een aantal van zijn andere bands, waarvan Angels Of Light de bekendste is. Het zijn stuk voor stuk fascinerende albums, al kan ik lang niet altijd uit de voeten met de muziek van Michael Gira, die inmiddels al veertig jaar precies doet waar hij zin in heeft.

De muziek van Swans heb ik het afgelopen decennium niet altijd even intensief gevolgd, maar nieuwe muziek van de band heeft altijd mijn aandacht. Ik was vooral onder de indruk van The Seer uit 2012 en The Glowing Man uit 2016. Dat waren allebei behoorlijk heftige albums, waarop Michael Gira en zijn medemuzikanten niet keken op een genre meer of minder en bovendien het hele spectrum tussen verstild en kakofonisch wisten te bestrijken.

Het deze week verschenen The Beggar, het zestiende studioalbum van de band, is de echte opvolger van het uit 2019 stammende Leaving Meaning., dat me minder aansprak, al vind ik het lastig om uit te leggen waarom dat zo was. Zoals we inmiddels van Michael Gira gewend zijn is ook het nieuwe album van Swans weer een ambitieus werkstuk, dat overigens niet heel ver is verwijderd van zijn voorganger.

The Beggar bevat net iets meer dan twee uur muziek en bevat desondanks slechts elf tracks, waarvan er een maar liefst vierenveertig minuten (!) claimt. De openingstrack The Parasite laat direct horen dat ook het nieuwe album van Swans weer geen lichte kost is. Het is een track die het moet doen zonder de muzikale geweldsuitbarstingen van de hierboven genoemde albums, maar die wel meerdere kanten op schiet. Het is een track die vooral wordt gedomineerd door de bezwerende zang van Michael Gira, terwijl op de achtergrond bijna verstilde klanken worden afgewisseld met een dikke laag atmosferische klanken.

Het is muziek die tot leven komt wanneer je de volumeknop wat verder open draait of het album met de koptelefoon beluistert. Dat laatste verdient waarschijnlijk de voorkeur, want The Beggar is een album dat het daglicht maar nauwelijks kan verdragen en niet heel goed past bij alle zonneschijn van het moment. Michael Gira heeft nooit vrolijke muziek gemaakt, maar The Beggar is een behoorlijk donker of zelfs onheilspellend album dat hier en daar lijkt voor te sorteren op een slotakkoord van de Amerikaanse band.

Ik was persoonlijk zeer gecharmeerd van de dynamiek die zo’n prominente rol speelde op een aantal van de vorige albums van de band, maar ook de meer ingetogen en vaak repeterende klanken op The Beggar spreken tot de verbeelding, zeker wanneer strijkers en koortjes worden gecombineerd met duistere drones. Swans is wel eens wat wilder van de hak op de tak gesprongen, maar ook op haar nieuwe album is de band zeker niet stijlvast. The Beggar is niet te vangen in een beperkt aantal genres en is wat dat betreft een typisch Swans album.

Twee uur muziek is misschien wat veel van het goede en ook een track van 44 minuten vraagt veel van de luisteraar, maar wanneer The Beggar je eenmaal grijpt is het een fascinerend album, dat je makkelijk in een bijzondere toestand brengt. Het album bevat overigens ook wel wat stevigere tracks waarin de kop en de staart wat duidelijker te herkennen zijn, maar de zich langzaam voortslepende tracks hebben mijn voorkeur. Weer een fascinerend album van deze unieke band. Erwin Zijleman

Ben ik een enorme cultuurbarbaar als ik zeg dat ik het album vooralsnog aan de saaie kant vind?

Saai is me een brug te ver, maar ik mis toch ook wel een beetje de wildere en spannende instrumentering die er vroeger tussen gedropt werden. Het sfeertje blijft ongeëvenaard, maar de focus ligt nu toch wel héél erg op Gira's vocalen en teksten.