Crimson Glory - Transcendence (1988)

Ik luister net Where Dragons Rule met die Todd La Torre achter de mic. Het is dat ik het weet anders zou ik zweren dat het Midnight was. Hij imiteert hem gewoon. En nog goed ook.

Where Dragons Rule is mijn absolute Crimson Glory favoriet.

LETHAL - "Programmed"
Ben zelf op zoek naar het album trouwens.

Enkele weken geleden was Transcendence is mijn eerste kennismaking met Crimson Glory.
Kende de band wel van naam (en van de hoes van hun debuut). Maar omdat ik ze
eind april op Keep It True ga zien wilde ik toch weten wat me te wachten staat.

Ik vond dit album tijdens de eerste luisterbeurt al te gek!
Lijkt inderdaad op Queensrÿche alleen bevalt Crimson glory me veel beter.
De zang vind ik ook te gek vooral de hoge uithalen kan ik echt van genieten.

Na de luisterbeurten die deze schijf tot nu toe heeft gehad zijn dit mijn favorieten:
Painted Skies, Masque of the Red Death, Red Sharks en Eternal World.

Nu nog het debuut ergens vandaan halen!

Top album in het metalwereldje!! Ook gelijk hun beste wat mij betreft. Heerlijk afwisselend; dan weer hard (Red sharks) dan weer melodieus (Loneley). Ze zijn van vele stijlen thuis. Die maskers? Ach, tegenwoordig verdien je er je bestaansrecht mee (Slipknot). Ze waren hun tijd gewoon ver vooruit
Helaas ging het na dit album in rap tempo achteruit. Zanger Midnight verloor zich in jarenlange ellende (alcohol als ik me niet vergis) en is helaas dus een tijdje terug overleden
Jammer want ik had ze graag nog eens een album zien maken met de line-up van dit meesterwerk!

Twee jaren later na hun debuutalbum waren de verwachtingen hooggespannen voor deze tweede met een ongewijzigde line-up: Midnight alias John Patrick Macdonald (zang en helaas R.I.P.), Jon Drenning (lead gitaar), Ben Jackson (gitaar), Jeff Lords (bass) en Dana Burnell (drums). Hoeft het gezegd dat de torenhoge verwachtingen ruimschoots werden ingelost?

Op een aantal vlakken werd de lijn van hun eerste doorgetrokken met fijne songs, fijne melodieën, stuwende ritmes en fijn gitaarwerk. Toch zijn er een aantal veranderingen die ook verbeteringen zijn. Het is allemaal nog verzorgder en nog beter uitgewerkt, heet dat dan studio-ervaring? Ook werden andere producers aangetrokken in de persoon van Jim Morris en Tom Morris, ook bekend van de term “Morrisound”. Er werd meer variatie ingebouwd om doelbewust de valstrik der herhaling te vermijden, de veilige doch artistiek onbevredigende weg. Ook gingen de zilveren maskers er voor de helft af.

Zo vaak heb ik op deze site al geroepen dat het moet vooruitgaan en dat er moet snelheid en pit inzitten. Laat ik nu bij dit album een boontje hebben voor de kalmere nummers zoals Painted Skies, In Dark Places, Lonely en zelfs Burning Bridges (omdat ik de aanwezige keyboards overbodig vind). Het zijn die meeslepende nummers die me nog altijd dat goede gevoel bezorgen waarvoor mijn eeuwige dank aan de gitaarlijnen van Jon Drenning en de prachtige zang van Midnight, schitterend om te horen. Hoe zelfs zo’n zelfverklaarde keikop als ik soms rare gedachten kan hebben. Toch staan er ook rasechte harde krakers op zoals een Red Sharks en een Eternal World. Alle nummers worden gekenmerkt door hun grote capaciteiten als songschrijvers: hoewel het merendeel werd geschreven door het duo Drenning en Midnight, droegen de andere groepsleden ook bij in het schrijfproces. Slotakkoord Transcendence is van een ongekende schoonheid.

Wat is het belang van Crimson Glory voor de metalgeschiedenis? Op basis van hun eerste twee albums kan ik zeggen dat ze een plaats verdienen in de eregalerij van de grote subtoppers. Had die belangrijke derde, in casu Strange and Beautiful, de verwachtingen verder ingelost, dan konden ze volgens mijn uiteraard steeds bescheiden mening toppers zijn geweest. Het is geen geheim dat ik niet veel moet hebben van hun volgende twee albums, voor mij was het na deze goddelijke Transcendence gedaan. Al het kruit was verschoten...

Transcendence had eigenlijk op (bijna) dezelfde hoogte moeten staan als Operation:Mindcrime, ware het niet dat Crimson Glory destijds véél minder exposure kreeg ten tijde van dit album en eigenlijk opvolger Strange and Beautiful de "doorbraak" van de band moest gaan worden. Helaas bleek de band met de eerste twee albums hun creatieve kruit al helemaal verschoten te hebben en kreeg men nooit de waardering die ze hadden verdiend op basis van dit weergaloze powermetal album.

Eigenlijk staat er op Transcendence geen slecht nummer, op basis daarvan is het gemiddelde van 4,10 voor dit album een postume eer aan de band (lees: Midnight) en hoop ik dat ook de wat jongere metal fans dit album op waarde weten te schatten anno 2015.

Volgens mij leidde intern gedoe tot de val van de band. Crimson Glory kreeg alle kansen: rotation op MTV met Lonely en later de deal met Atlantic. Tussen Midnight en Ben Jackson boterde het niet, de druk van Atlantic was daar en compromisalbum Strange And Beatiful was het gevolg.

Geen slechte plaat maar wel eentje die gespeend was van de identeit en sfeer van de voorgaande album. Het sloeg niet aan en dan wordt je gedropt.

De vergelijking met Queensryche is interessant. Die kwamen eerder ook met een knievalplaat dat weer wel een succes bleek. Kennelijk was Strange And Beautiful toch minder catchy.

Transcendence was in de kern al een geliktere herhalingsoefening. Maar dan wel een hele geraffineerde. Vooral de magische sfeer is overweldigend.

Ik zou in Song for Angels meer hitpotentie zien dan in Silent Lucidity. Maar voorspellen is moeilijk.

De vergelijking met Queensrÿche gaat niet helemaal op. Die band ging al veel langer mee. Bovendien ontbrak het Crimson Glory niet bepaald aan creativiteit, zoals te horen op Strange and Beautiful. Een album dat minder in de smaak valt bij het grote publiek blijkbaar, maar dat op vlak van creativiteit meer waardering verdient dan het krijgt.

Song For Angels is inderdaad een typische genreballad. Moeilijk te voorspellen dus. succes is van meer zaken afhankelijk dan muziek alleen.

Al jarenlang groot fan van Queensryche, en dan met name het vroege werk. Af en toe ben ik de vergelijking met crimson glory wel tegengekomen maar nooit de moeite genomen om hier wat mee te doen. Tot afgelopen week. Wow, had ik dat maar eerder gedaan! Helaas nog niet veel tijd gehad om me er echt in te verdiepen maar ik kan wel melden dat het geweldig klinkt! Vooral lady of winter en red sharks klinken super! De vergelijking met Queensryche is ook te begrijpen. Jammer dat er zo weinig werk van deze mannen is gemaakt........ to be continued !

Vanochtend in de auto weer eens opgezet, dat was lang geleden. Prima album met goeie songs. Er staat alleen geen knaller van het formaat Valhalla of Azrael op zoals op het debuut wel het geval was.

Ben ik trouwens de enige die het nummer Transcendence erg op No Quarter van Led Zeppelin vindt lijken?

Transcendence klinkt een stuk volwassener dat de voorganger. De muziek kenmerkt zich door de uitstekende zang, de fine melodieën en heerlijke gitaar riffs. Het levert een prachtig album op met geweldige progressieve metal. Voor een vergelijking gaat Queensrÿche wel op. Crimson Glory is echter wel meer dan zo maar een band die op Queensrÿche lijkt. Kenmerkend is vooral de zang van Midnight. Wat verder opvalt is de prachtige productie. Alles is heel helder en duidelijk te horen. Het artwork is trouwens ook een prachtig plaatje.

Het zijn vooral de meeslepende nummers die dit album voor mij maken: Where Dragons Rule, Burning Bridges, Painted Skies en In Dark Places. Een nummer als Red Sharks vind ik dan weer iets minder. Dat wil echter niet zeggen dat het slecht is. Nog steeds is het van erg hoog niveau. Midnight is heel goed om emotie in zijn stem te leggen. Gitarist Jon Drenning schrijft daarnaast prachtige gitaar riffs.

Omdat ik de voorkeur geef aan het debuut kont deze bij mij te weinig aan de beurt. De afgelopen dagen veel afgespeeld omdat omdat Painted Skies om een of andere reden in mijn hoofd opkwam. Ondanks het feit dat knallers als Valhalla of Azrael ontbreken is het een geweldig album, nooit meer goedgekomen hierna. Ik kreeg wel hoop toen dat ene nummer van de demo met Todd uitkwam maar daarna ging het als een kaars uit.

Heerlijke hoes die precies lijkt op de poster van Lifeforce, een sci-fi parel uit 1985 die ik pas heb mogen ontdekken.
Sowieso zitten de lyrics voor met toffe verwijzingen, zo is m'n favoriete nummer Masque of the Red Death natuurlijk gebaseerd op de klassieker met Vincent Price.
Het album is doorspekt met kwaliteit, maar het zal m'n subgenre nooit worden. Daarvoor is het te progressief.

1. Transcendence
2. Crimson Glory

Die weer gebaseerd is op The Masque of the Red Death - Edgar Allan Poe (1842) - BoekMeter.nl, maar misschien wist je dat wel...?