Crimson Glory - Transcendence (1988)

Twee jaren later na hun debuutalbum waren de verwachtingen hooggespannen voor deze tweede met een ongewijzigde line-up: Midnight alias John Patrick Macdonald (zang en helaas R.I.P.), Jon Drenning (lead gitaar), Ben Jackson (gitaar), Jeff Lords (bass) en Dana Burnell (drums). Hoeft het gezegd dat de torenhoge verwachtingen ruimschoots werden ingelost?

Op een aantal vlakken werd de lijn van hun eerste doorgetrokken met fijne songs, fijne melodieën, stuwende ritmes en fijn gitaarwerk. Toch zijn er een aantal veranderingen die ook verbeteringen zijn. Het is allemaal nog verzorgder en nog beter uitgewerkt, heet dat dan studio-ervaring? Ook werden andere producers aangetrokken in de persoon van Jim Morris en Tom Morris, ook bekend van de term “Morrisound”. Er werd meer variatie ingebouwd om doelbewust de valstrik der herhaling te vermijden, de veilige doch artistiek onbevredigende weg. Ook gingen de zilveren maskers er voor de helft af.

Zo vaak heb ik op deze site al geroepen dat het moet vooruitgaan en dat er moet snelheid en pit inzitten. Laat ik nu bij dit album een boontje hebben voor de kalmere nummers zoals Painted Skies, In Dark Places, Lonely en zelfs Burning Bridges (omdat ik de aanwezige keyboards overbodig vind). Het zijn die meeslepende nummers die me nog altijd dat goede gevoel bezorgen waarvoor mijn eeuwige dank aan de gitaarlijnen van Jon Drenning en de prachtige zang van Midnight, schitterend om te horen. Hoe zelfs zo’n zelfverklaarde keikop als ik soms rare gedachten kan hebben. Toch staan er ook rasechte harde krakers op zoals een Red Sharks en een Eternal World. Alle nummers worden gekenmerkt door hun grote capaciteiten als songschrijvers: hoewel het merendeel werd geschreven door het duo Drenning en Midnight, droegen de andere groepsleden ook bij in het schrijfproces. Slotakkoord Transcendence is van een ongekende schoonheid.

Wat is het belang van Crimson Glory voor de metalgeschiedenis? Op basis van hun eerste twee albums kan ik zeggen dat ze een plaats verdienen in de eregalerij van de grote subtoppers. Had die belangrijke derde, in casu Strange and Beautiful, de verwachtingen verder ingelost, dan konden ze volgens mijn uiteraard steeds bescheiden mening toppers zijn geweest. Het is geen geheim dat ik niet veel moet hebben van hun volgende twee albums, voor mij was het na deze goddelijke Transcendence gedaan. Al het kruit was verschoten...