Mammoth - Mammoth II (2023)

Mijn review voor Zware Metalen:

Wolfgang Van Halen maakte in 2021 indruk met zijn debuutalbum Mammoth WVH. Misschien niet zozeer vanwege het redelijk standaard songmateriaal, dat in het straatje van Foo Fighters, Alter Bridge en Tremonti ligt, maar vooral omdat hij het gehele album zelf inspeelde en zong in de 5150-studio van zijn vader en zich zowel op drums, bas, gitaar en als zanger bovengemiddeld bekwaam toonde. Al met al was het debuutalbum wat mij betreft niet interessant genoeg om regelmatig te draaien omdat de nummers an sich te weinig boden om mij als luisteraar te blijven boeien. Als opener van Metallica in Amsterdam eerder dit jaar kwam het songmateriaal beter uit de verf.

De sterke eerste single Another Celebration At The End Of The World, een energieke uptempo rocker met spetterend gitaarwerk, deed bij mij de hoop gloren dat op de opvolger II iets meer van het standaardrecept werd afgeweken. Ook opener Right? klinkt veelbelovend, zeker met de stevige gitaarriffs in het tweede deel van het nummer. Helaas is het album verder lang niet altijd zo spannend. Vooral nummers als Like A Pastime, Miles Above Me, I’m Alright en Erase Me klinken gewoon te gezapig en belegen. Het is allemaal wel heel erg mainstream gepolijste Amerikaanse rock zonder rauw randje.

Toch kent het album naast de twee eerder genoemde nummer nog een aantal lichtpuntjes. Het meeslepende Take A Bow, met zeven minuten het langste nummer van de plaat, kent een sterke opbouw en ontwikkelt zich halverwege tot een heavy groovende track. Ook het afsluitende Better Than You, dat weliswaar wat flauw begint, blijkt een wolf in schaapskleren als het nummer zich verder ontwikkelt. Vooral de zangharmonieën zijn erg sterk op dit nummer. Al met al is het helaas te weinig om het album als geheel te redden.

Zo hooggespannen mijn verwachtingen waren voor het debuut van Wolf, zo waren mijn verwachtingen er helemaal niet voor deze opvolger. En nu we bijna 2 weken verder zijn, zijn er inderdaad lichtpuntjes maar
significante opwaartse lijn valt er nauwelijks te bespeuren.
Positief is in ieder geval dat het beter geproduceerd is. Het debuut was zo dichtgesmeerd en strak dat er totaal geen "adem/lucht" te bespeuren viel. De productie is nog steeds vrij droog maar het is geen storende factor. Wolfgang kruipt qua zang iets meer uit zijn schulp al zijn het geen grote stappen maar toch, er zit meer leven in bv bij Optimist. En er zit meer pit in de nummers.
Helaas kan dit alles niet verhullen dat het voor een merendeel standaard/zwakke composities zijn. Het leeft niet, het sprankelt niet, het wil gewoon niet. De echte overtuiging zit er niet in.
Hoogtepuntjes zijn voornamelijk de gitaarsolo's in bv I'm Allright en natuurlijk die (fantastische) in Take A Bow.
Welgeteld 2 klasse nummers staan er maar op, te weten het eerder genoemde Take A Bow en Another Celebration At The End Of The World.
Het debuut kende nog meerdere betere tracks die ik dan ook waardeerde met een 3.5 deze komt niet verder dan een 3.0

Een verbetering ten opzichte van het debuut, met name omdat het songmateriaal hier veel meer organisch en spontaan klinkt. De eenmansband klinkt hier echt als een volwaardige band. Het geluid doet meer dan ooit denken aan Foo Fighters en de songs zijn over het algemeen wat compacter en meer to the point. Echt origineel is het allemaal niet, maar voor de luisteraar die zich daar niet zo aan aan stoort is dit best een prima album.