Mike Oldfield - Music of the Spheres (2008)

Ik had weinig verwachtingen van Music of theSpheres, maar al bij de eerste beluistering greep de muziek me. Natuurlijk wordt er af en toe wel erg gortig gequote uit eersre melodiën, maar de arrangementen zijn erg mooi en het stuk werkt als één geheel. Ik prefereer dit boven al zijn werk na Tubular Bells II.

Het is nooit te laat om je mening te veranderen. Afgelopen week heb ik deze CD voor de volledigheid van mijn verzameling gekocht en heb hem meteen maar eens twee keer beluisterd. Om eerlijk te zijn viel hij me niet tegen. Misschien waren mijn eerste verwachtingen te hooggespannen, misschien werkt het winterse weer mee, maar de CD heeft me toch wel weten te ontroeren.

Wel blijf ik hopen op een nieuw, origineel en sprankelend album, gespeeld met vakmanschap en enthousiasme.

0,5 --> 3***

Grappig om te zien hoe jij het omschrijft. Want alle aspecten die je noemt vind ik noujuist een van de sterke punten van dit album! Ik ken vrij weinig muziek van Mike Oldfield en heb Tubular Bells nooit grijs gedraaid, maar ik vind dit echt een top cd. Misschien muzikaal-technisch gezien niet erg sterk, maar de sfeer die het oproept vind ik erg prettig. Er is rust, er is spanning, er zijn mooie vocalen en grote imponerende drukke orchestrale moment. Puur genieten voor mij.

Toch weer leuk om te zien dat meningen zo kunnen verschillen terwijl we allemaal hetzelfde horen Wat blijft muziek mooi.

Totaal geen slecht album, de hele opbouw van 't album is goed, alles zit perfect in elkaar. Lijkt wel een film score!

Je moet ervan houden, maar ik vind het prachtig album!

Soms wat aan de saaie kant, maar zeker een consistent album. Sfeervol op momenten. Met name Prophecy is een topnummer. Het album doet inderdaad erg denken aan score-muziek voor een film. Zeker niet het beste album van Oldfield, maar een stuk beter dan de wat slappe platen hiervoor. Ik hoop dat oldfield op oudere leeftijd nog weet te verassen met een echt goed album

Consistent saai idd. Het luisterd als een score-muziek die zonder de beelden weinig tot de verbeelding spreekt. Ondanks de kwaliteiten van Lang Lang en Hayley Westenra en tuurlijk ook de virtuositeit van Oldfield ontbeerd het tamelijk aan pakkende stukken.

Tja, ik, als groot Mike Oldfield fan, vind dit album ook wel wat minder moet ik eerlijk zeggen. Op een gegeven moment, als het zoveelste nummer overgaat in het volgende stuk dan dwalen mijn gedachten wel eens weg en ben ik de muziek even kwijt...m.a.w. kan me niet genoeg boeien. Niet dat het slecht is, helemaal niet. Maar het is misschien net teveel van het goede, drie kwartier violen, af en toe een paar gitaartonen overgoten met een deken van pianoklanken. Maar ik luister hier wel inderdaad liever naar dan naar light+shades, om maar eens een voorbeeld te noemen.

MUSIC OF THE SPHERES (2008)

En twaalf jaar na Mont St. Michel (zie Voyager uit 1996) durft Mike een volledige orkestrale plaat aan. Music Of The Spheres intrigeerde me het meest van alle albums die ik niet meer had opgepikt na Guitars uit 1999. Ik vind het album geslaagd, al stoor ik me omdat hij in Harbringer (en de reprise ervan) toch weer met het Tubular Bells motiefje gaat stoeien. Ik begrijp best hoe belangrijk dat debuut voor Oldfield geweest is maar het hoeft niet keer op keer herhaald te worden. Echt sterk vind ik Harmony Of The Spheres in de vocale stukken. Zowel in het door Hayley Westenra gezongen lied On My Heart als in de koorstukken. Mike is zelf sporadisch te horen op klassieke gitaar en laat voor de rest het orkest zijn werk doen. Misschien stijgt deze plaat in de achting in mijn ranking als ik ze nog beter leer kennen.

Mike Oldfield - MusicMeter.nl