Mike Oldfield - Music of the Spheres (2008)

Hoi Muziekfans hier op Music meter
Net aangemeld en meteen maar een mening geventileerd

Een nieuwe Mike Oldfield?!!

Tja ik heb hem al gehoord en ik heb daar gemengde gevoelens over.
Het eerste nummer Harbinger kan net zo goed tubular bells 2007 heten.
Alle elementen zijn daar.
ook het laatste nummer is Tubular Bells 2007.

Natuurlijk ook naar de rest geluisterd en het valt me een beetje tegen!
Veel bombastische, symphonische elementen.
Veel teruggrijpen naar eerdere albums.

Het is inderdaad Mike maar als ik een punt moest geven zou het niet meer dan een dun zesje zijn. of naar musicmeter standaard een 3.

Mijn eerste indruk: Prutplaat

De meeste (over het algemeen oude en/of uitgerangeerde) pop/rock artiesten die zo nodig een "klassiek stuk" moeten schrijven, trappen in dezelfde valkuilen. De plaat die (naar eigen zeggen) hun meesterwerk zou moeten worden, blijkt een ongeïnspireerde "iedereen kan schilderen" draak te ziijn. Meneer Oldfield is hierop geen uitzondering, want hij levert opnieuw een dramatisch slecht werkje af.

Eigenlijk verspeelt Mike bij de eerste noten al het kleine beetje krediet wat hij nog heeft. Opnieuw een herhaling van zetten, want het Tubular Bells themaatje wordt meteen van stal gehaald. Hierna doolt de muziek doelloos rond met nergens een memorabele melodie te bekennen. Hier en daar wat hemelse vocalen, stukje Incantations 3, neuzel neuzel, pingel pingel. Vervolgens weer een bombastische climax, waarbij het hele orkest van stal wordt gehaald en de vullingen uit je kiezen springen, Mike Oldfield (of Marc Knopfer?) op acoustische gitaar. Meer hemelse vocalen, liedje, trompetje, meer trompetjes, hé een Amarok trommeltje. En als je denkt dat je alles gehad hebt, worden de buisklokken weer afgestoft en de echte Oldfield liefhebber weet dat het einde (in dit geval gelukkig) weer in zicht is. Geen gierende elektrische gitaar climax deze keer, met een keurig slotakkoord wordt er een punt gezet achter deze plaat.

Bij de meeste eerdere albums van Oldfield, wist ik niet hoe snel ik de repeat knop in moest drukken. Na Music of the Spheres, wil ik pure passie, echt gevoel en dus.. een andere CD. Dat is Funeral van The Arcade Fire geworden. De nieuwe Oldfield probeer ik deze week nog wel een keertje als ik zwaar getafeld heb.


Voorlopig een halve ster voor het opgraven van Incantations 3. Een van de mooiste stukken muziek ooit geschreven.

Een nieuwe Oldfield, een oud geluid...

De laatste paar albums van Mike Oldfield moeten, vanaf "Guitars" (1999) , mijns inziens anders worden beoordeeld dan alle voorgaande werken. Tot dan toe waren het duidelijke platen met een begin en een eind, vergelijkbaar een goed boek. Het verhaal hoort een plot te hebben, een duidelijke verhaallijn en een bevredigend einde. Misschien nog een sub-plot, wat onverwachte wendingen en nog wat ingrediënten die het tot een page-turner maken.

Bijna alle platen vanaf "Guitars" vallen onder het hoofdstuk "Let's see what I can get away with". Je weet dat je een originele Oldfield in handen hebt, maar je weet ook dat het beter kan. Wanneer je een originele ruwe schets van Rembrandt in je vingers hebt weet je dat je naar iets geweldigs kijkt, maar je weet ook dat hij de Nachtwacht heeft gemaakt. En dan sta je daar, met je schets...

'Music of the Spheres' is al net zo. Het is een 'Best of' met alleen originele nummers. Mooie composities, eindelijk een nieuwe Oldfield zonder synthesizers, het klinkt alleen allemaal erg bekend (...een oud geluid).

Wat betreft de sfeer zet ik in op een mix tussen "Millennium Bell" en "Songs of Distant Earth".

En nu maar hopen dat de volgende plaat weer een ouderwetse page-turner is.

Music of the Spheres is een wonderschoon stuk muziek. Er zijn nog maar weinig hedendaage componisten die een symfonie orkest optimal benutten. Zowel de strijkest als blazers (fluiten, hoornen, trompetten) maar ook de harp spelen een blangrijke rol. De koorpartijen en zang van Hayley Westenra zijn prachtig. De piano partijen gespeeld door Lang Lang zijn bijna a la Rachmaninov. Daarnaast hoor je hier en daar Mike op klasiek gitaar. Ook zoals in veel van Mike's werk speelt de percussie een belangrijke rol. Kortom ik vind dit werk een bekroning op zijn hele cariere.

Gelukkig beter dan de vorige (Light + Shade). Doet me aan Slowdance van Anthony Phillips denken.
Nog eens een paar keer luisteren denk ik... Voorlopig 3,5*

@Robo: Iemand die een dergelijke recentie schrijft heeft geen verstand van muziek in het algemeen en geen verstand van de muziek van Mike Oldfield in het bijzonder. Luister aub naar andere muziek. En laat dit soort denigrerende opmerkingen achterwegen!

Probeer in plaats van meteen met modder te gaan gooien, mijn recensie met steekhoudende argumenten neer te sabelen. Iemand alleen een gebrek aan verstand verwijten is toch wat magertjes en, zoals u hieronder kunt lezen, ongefundeerd.

Als u zich verdiept in de door mij uitgebrachte stemmen op andere Mike Oldfield albums, zult u zien dat ik vrijwel al zijn albums in mijn bezit heb en veel van zijn albums ver boven gemiddeld waardeer en er zelfs enkele 5 sterren toeken. Wat ik bij dit album (en ook zijn vorige) mis is werkelijk alles wat te maken heeft met wat ik "goede smaak" vind. Daarom vond ik een prikkelende recensie op zijn plaats.

Een recensie is slechts een mening van één persoon, geen feit. U presenteert mijn gebrek aan "verstand van muziek" als een feit. Dat vind ik weinig sportief en dat wil ik toch even gezegd hebben.

Verder wens ik u veel luisterplezier, met wat u een meesterwerk vind.

Dit weekend ligt deze plaat in ieder geval in de winkels en dan gaan we eens kijken welk "kamp" we gaan steunen

Zééér goede plaat. Erg onder de indruk, net gisteren gekocht. Aanrader, en o ja de rest van zijn albums ook.

Had graag naar Spanje gewild maar helaas geen kaartje kunnen krijgen.

ik kan niet anders concluderen dat ik het "ik ben voor de plaat" kamp ga versterken! Erg goede plaat wat mij betreft de beste van Oldfield sinds SongsOf Distant Earth.

Een 4 derhalve met nog wat ruimte naar boven

Music of the Spheres....heb 'm vandaag aangeschaft en heb gemengde gevoelens bij deze plaat. Ik snap de reactie van Robo heel goed hoewel ik de poging wel leuk vind van Mike Oldfield met deze plaat. Heel orchestraal en technisch goed gedaan maar zeker op de rand van "kitch"....ik vind 'm te gepolijst en beslist teveel van hetzelfde.

Er zitten stukken bij die zich prima voor filmmuziek zouden lenen...zou het wel gaaf vinden als ie weer eens terug zou komen met iets heel anders na dit en light & shade...wat minder uitgeproduceerd hoop ik.
3,5 ster en dan voornamelijk voor de poging.

Robo, ik kan geen enkel steekhoudend argument vinden. De vergelijkingen worden wel erg makkelijk gemaakt. Dat kan alleen maar iemand die oppervlakkig luistert. Een prikkelende recentie mag best. Je hoeft de cd niet goed te vinden smaken verschillen.
Er bevinden zich inderdaad letterlijke quotes uit van zijn voormalige werk. Maar zowel in de klassieke en jazz als popmuziek vind je herhaling op herhaling. het gaat er alleen maar om hoe je dat doet. Oldfield is een meester om telkens weer een andere vorm te bedenken van het zelfde concept. Waar veel eigentijdse muziek blijft hangen in herhaling en weinig creativiteit weet hij met Music Of The Spheres er toch weer een extra dimensie toe te voegen.
En ja sinds lange tijd geniet ik weer echt van een Oldfield cd. Oldfield kent in zijn oeuvre hoogte en diepte punten. Maar dit is zeker een hoogte punt.

Ook ik ga me toevoegen aan het kamp 'steunt deze plaat'. Ik voeg me zelfs toe aan het kamp 'meer dan positief verrast'. Dit is het eerste album na The Songs of Distant Earth waar ik toch een stikker met 'goed' erop zou willen plakken (zeker na het magere Light + Shade is dit een hele opluchting). 4 sterretjes

@ Rendermaster:

De vraag is of dat gepolijste karakter wel te wijten is aan het werk van Oldfield voor dit album. Wat hij heeft gedaan is in essentie de thema's voor het stuk schrijven, suggesties voor het arrangement en het vervolgens aan Karl Jenkins overgedragen die deze arrangementen ging uitwerken voor orkest en verder orkestreren.

En dat het dan filmmuziek achtig klinkt is helemaal niet zo gek aangezien Jenkins na in de jaren 70 bij Soft Machine te hebben gespeeld zijn fortuin heeft gemaakt als componist voor reclames. Wie herrinnert zich nog de Delta Airlines reclame met die dolfijnen? Die muziek daar in werd later een wereldhit onder de naam Adiemus.

Jenkins heeft er daarnaast een tweede carriere bij als enigszins serieuze componist van klassieke muziek. Niet met de diepgang van een Bruckner of Schoenberg of Webern (waar ik net naar zit te luisteren) maar toch alleraardigste stukken en muziek die het onder het Classic FM publiek in Engeland ontzettend goed doet.

Met name zijn Requiem vind ik erg mooi, maar misschien ben ik wel een beetje bevooroordeeld omdat ik meegespeeld heb als slagwerker bij de Nederlandse en Franse premiere van het stuk.

Oh ja, Jenkinks heeft ook nog eens meegespeeld op een live-uitvoering van Tubular Bells part 1 voor een tv-opname. Staat wel op Youtube maar is ook te vinden op de Elements dvd en alleen daarom al meer dan de moeite van het kopen waard. Voor diegene die hem heeft: het is die gast die zowel elektrisch piano als hobo speelt (donkere bril en forse snor).

Gezien de positieve recensies hierboven, begin ik nu toch aan mezelf te twijfelen. Heb ik misschien te hoog van de toren geblazen? Sommigen hier denken volgens mij dat ik opzettelijk ben gaan zitten om Mike af te kraken, maar dat is echt niet waar. Tot Light & Shade heeft de beste man van mij alle krediet gekregen, maar na zijn laatste plaat moest hij met meer dan dit komen om mij te overtuigen.

De eerste luisterbeurt van MOTS was voor mij echt een zware teleurstelling. Natuurlijk kom je herhaling in alle muzieksoorten -en stijlen tegen. Ik heb bij Mike t/m ongeveer The Songs of Distant Earth geen enkel probleem gehad met het herhalen van het TB thema. Maar het werd de laatste jaren toch echt te gortig.

Het trucje met het orkest en gitaar flikte hij ook al op Voyager (Mont St. Michel) en The Millennium Bell (The Lake). Beiden behoren tot zijn betere werk van de afgelopen 10 jaar, maar zeker niet tot zijn beste nummers/stukken.

Ik ga komende weken deze plaat toch maar een tweede kans gunnen. Mijn favoriete Oldfield plaat gaat dit zeker niet worden, maar toegegeven: de 0,5 kan misschien wat genuanceerder.

Als muzikant ben ik altijd zeer benieuwd naar werk van Mike Oldfield.. In oktober 2007 had ik al een aantal track gehoord van Music of the spheres en was benieuwd naar het volledige product. Gisteren heb ik het album gekocht en direct beluisterd. Oldfield op z'n best een aanrader voor iedere Muziekliefhebber.

Leuk om de 2 kampen te horen over deze CD.
Na een quick-scan leek het me niet bijzonder, maar na 2 rustige luistersessies kom ik voor mijzelf tot de conclusie dat deze CD voor mij niet stuk kan!

Voor ik 'm aanschaf: staat er enig jankend gitaarwerk à la 'Crises' op?

Nee er wordt weinig "gejankt" meer een beetje licht dreinen zullen we maar zeggen

Dan hoef ik 'm niet.

nou ik ga mijn zelf bij het positieve kamp voegen sterker nog dit is een van de eerste albums na amarok and tuberal bells 2 dat ik echt kwaliteit vind hebben. eindelijklgeen popsongs meer en een echte symfonishe(klassieke) plaat. ik vind dat oldfield bij bach/mozart gevoegd mag worden als legendarische componist en dit album onderstreept dat alweer.

Vanmorgen werd ik wakker en kreeg van vrouwlief opeens een pakje onder mijn neus geduwd. Wat blijkt? Ik schijn jarig te zijn! En wat zit er in het pakje? Juist. Music Of The Spheres van Mike Oldfield. Hoe had ze het kunnen weten. Niet zo moeilijk, want ik heb toevallig alles van Mike in de kast staan maar had dit album nog niet aangeschaft na alle recensies te hebben gelezen. Die verhandelen veelal over een soundtrackachtig album maar dan met orkest. Hij staat nu op en ik moet zeggen: ik kan mij onaangenamere manieren voorstellen om de dag te beginnen. Inderdaad weer veel herkenbare TB elementen maar het luistert erg fijn weg. Iets voor de late uurtjes. Prachtig kwaliteitsalbum.

Deze plaat van Oldfield heeft een prachtige hoes vind ik, gewoon kunst. Als de nummers hierop net zo goed zijn als de hoes, is het 1 van de betere Oldfield albums denk ik. Zou leuk zijn als het ook een volledig instrumentaal album zou zijn, want de albums met zang van Oldfield daar houd ik gewoon niet van, want dan is het speciale Oldfield element eruit vind ik. Met zang vind ik het te doorsnee en te mainstream klinken. Als ik dat wil horen luister ik liever ergens anders naar. Wat Oldfield uitbrengt moet speciaal zijn wil ik het org in huis halen. Weet iemand ook of dit album volledig instrumentaal of met zang is?

Volledig instrumentaal met enige hemelse vocalen. Een aanrader ricardo.

Ligt deze wel een beetje in dezelfde lijn als The Songs Of Distant Earth?

Niet helemaal. Het is meer een symfonisch stuk met een hoop herkenbare elementen uit zijn eerdere werk. Je kunt het vergelijken met een klassieke bewerking daarvan. Distant Earth heeft meer ambientachtige ritmes en dit is meer orkestrale bombast. Maar wel zeer goed gedaan.

Ok, bedankt voor de info Bluebird. Ik vind dat het alweer lang geleden is dat Oldfield met een goed album op de proppen kwam. Distant Earth vind ik de laatste echt goede plaat, maar die stamt alweer uit 1994. Misschien moet ik me maar eens aan deze gaan wagen, want het is al een lange tijd geleden dat ik een album van Oldfield in huis gehaald heb. Ik leen zo nu en dan van een kennis nog wel eens een album. Ik heb er 6 org van Mike, de rest vind ik minder de moeite waard.

Ja klopt, het is vaak veel van hetzelfde, maar ik heb ze compleet. Ik blijf altijd weer kleine details ontdekken die toch net weer ff anders zijn. Maar dit is toch weer een aparte plaat in zijn hele oeuvre en zeker de moeite waard. Rustgevend ook.

En Robo Ik zie nog steeds 0,5* bij je waardering voor "Music of the Spheres" .

De jaren vanaf 2000 zijn erg mager geweest voor MO fans. The milenium bell kan ik niet luisteren zonder te denken dat het vooral een bedenksel is en geen inspiratie. Tres Lunas is aardige achtergrondmuziek, maar heeft niet de emotionele impact en sfeer van andere rustige albums zoals Voyager of Songs of Distant Earth. Dan hebben we ook nog die andere plaat hiervoor, waarvan ik niet eens op de naam kan komen! en dat zegt heel wat... qua muziek leek die erg op Tres Lunas.

Kortom, de jaren 2000 hebben weinig voorgesteld na de tweede bloeiperiode van betreffende artiest, de jaren 90.

Ik zou zeggen dat de jaren 70 stonden voor de eerste bloeiperiode van Mike. Geinspireerde muziek, gecompliceerd, dan weer eenvoudig maar altijd met hart en ziel gespeeld.

De jaren 80 worden gedomineerd door pop achtige liedjes en albums, liederen die Mike zelf vaak niet wilde schrijven.

De jaren 90 dan laten een Mike horen die bevrijd is van Virgin, en dit is te horen in een volwassener, rustiger geluid met passie en inspiratie.

De jaren na 2000 zijn weer erg mager. Mike lijkt te denken dat hij op basis van ervaring alleen wel kan componeren en de kwaliteit loopt hard achteruit. Waar de jaren 90 de muziek ook al eenvoudiger klonk, kwam hij ermee weg door een geweldige sfeer te vatten in de muziek. Vanaf 2000 lijkt het meer op prozaq.

Tot dit moment, want met music of the spheres haalt hij nog één keer alles uit zijn kunnen en talent om een album te schrijven dat zowel de muzikaliteit van de jaren 70 combineert met het gevoel van de jaren 90. Wat het weerhoud van een 5, is dat het onnodig passages aanhaalt van (weer) tubular bells.

Dat is jammer, want juist die passages zijn wat minder dan de rest van dit album.