Mike Oldfield - Music of the Spheres (2008)
mijn stem
64 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Universal
-
Harbinger (4:08)
met Lang Lang
-
Animus (3:09)
met Lang Lang
-
Silhouette (3:19)
met Lang Lang
-
Shabda (4:00)
-
The Tempest (5:48)
met Lang Lang
-
Harbinger [Reprise] (1:30)
met Lang Lang
-
On My Heart (2:27)
met Hayley Westenra
-
Aurora (3:42)
-
Prophecy (2:54)
met Lang Lang
-
On My Heart [Reprise] (1:16)
met Hayley Westenra
-
Harmonia Mundi (3:46)
-
The Other Side (1:28)
-
Empyrean (1:37)
-
Musica Universalis (6:24)
0
geplaatst: 26 april 2009, 15:21 uur
De jaren vanaf 2000 zijn erg mager geweest voor MO fans. The milenium bell kan ik niet luisteren zonder te denken dat het vooral een bedenksel is en geen inspiratie. Tres Lunas is aardige achtergrondmuziek, maar heeft niet de emotionele impact en sfeer van andere rustige albums zoals Voyager of Songs of Distant Earth. Dan hebben we ook nog die andere plaat hiervoor, waarvan ik niet eens op de naam kan komen! en dat zegt heel wat... qua muziek leek die erg op Tres Lunas.
Kortom, de jaren 2000 hebben weinig voorgesteld na de tweede bloeiperiode van betreffende artiest, de jaren 90.
Ik zou zeggen dat de jaren 70 stonden voor de eerste bloeiperiode van Mike. Geinspireerde muziek, gecompliceerd, dan weer eenvoudig maar altijd met hart en ziel gespeeld.
De jaren 80 worden gedomineerd door pop achtige liedjes en albums, liederen die Mike zelf vaak niet wilde schrijven.
De jaren 90 dan laten een Mike horen die bevrijd is van Virgin, en dit is te horen in een volwassener, rustiger geluid met passie en inspiratie.
De jaren na 2000 zijn weer erg mager. Mike lijkt te denken dat hij op basis van ervaring alleen wel kan componeren en de kwaliteit loopt hard achteruit. Waar de jaren 90 de muziek ook al eenvoudiger klonk, kwam hij ermee weg door een geweldige sfeer te vatten in de muziek. Vanaf 2000 lijkt het meer op prozaq.
Tot dit moment, want met music of the spheres haalt hij nog één keer alles uit zijn kunnen en talent om een album te schrijven dat zowel de muzikaliteit van de jaren 70 combineert met het gevoel van de jaren 90. Wat het weerhoud van een 5, is dat het onnodig passages aanhaalt van (weer) tubular bells.
Dat is jammer, want juist die passages zijn wat minder dan de rest van dit album.
Kortom, de jaren 2000 hebben weinig voorgesteld na de tweede bloeiperiode van betreffende artiest, de jaren 90.
Ik zou zeggen dat de jaren 70 stonden voor de eerste bloeiperiode van Mike. Geinspireerde muziek, gecompliceerd, dan weer eenvoudig maar altijd met hart en ziel gespeeld.
De jaren 80 worden gedomineerd door pop achtige liedjes en albums, liederen die Mike zelf vaak niet wilde schrijven.
De jaren 90 dan laten een Mike horen die bevrijd is van Virgin, en dit is te horen in een volwassener, rustiger geluid met passie en inspiratie.
De jaren na 2000 zijn weer erg mager. Mike lijkt te denken dat hij op basis van ervaring alleen wel kan componeren en de kwaliteit loopt hard achteruit. Waar de jaren 90 de muziek ook al eenvoudiger klonk, kwam hij ermee weg door een geweldige sfeer te vatten in de muziek. Vanaf 2000 lijkt het meer op prozaq.
Tot dit moment, want met music of the spheres haalt hij nog één keer alles uit zijn kunnen en talent om een album te schrijven dat zowel de muzikaliteit van de jaren 70 combineert met het gevoel van de jaren 90. Wat het weerhoud van een 5, is dat het onnodig passages aanhaalt van (weer) tubular bells.
Dat is jammer, want juist die passages zijn wat minder dan de rest van dit album.
0
geplaatst: 15 januari 2025, 23:38 uur
MUSIC OF THE SPHERES (2008)
En twaalf jaar na Mont St. Michel (zie Voyager uit 1996) durft Mike een volledige orkestrale plaat aan. Music Of The Spheres intrigeerde me het meest van alle albums die ik niet meer had opgepikt na Guitars uit 1999. Ik vind het album geslaagd, al stoor ik me omdat hij in Harbringer (en de reprise ervan) toch weer met het Tubular Bells motiefje gaat stoeien. Ik begrijp best hoe belangrijk dat debuut voor Oldfield geweest is maar het hoeft niet keer op keer herhaald te worden. Echt sterk vind ik Harmony Of The Spheres in de vocale stukken. Zowel in het door Hayley Westenra gezongen lied On My Heart als in de koorstukken. Mike is zelf sporadisch te horen op klassieke gitaar en laat voor de rest het orkest zijn werk doen. Misschien stijgt deze plaat in de achting in mijn ranking als ik ze nog beter leer kennen.
Mike Oldfield - MusicMeter.nl
En twaalf jaar na Mont St. Michel (zie Voyager uit 1996) durft Mike een volledige orkestrale plaat aan. Music Of The Spheres intrigeerde me het meest van alle albums die ik niet meer had opgepikt na Guitars uit 1999. Ik vind het album geslaagd, al stoor ik me omdat hij in Harbringer (en de reprise ervan) toch weer met het Tubular Bells motiefje gaat stoeien. Ik begrijp best hoe belangrijk dat debuut voor Oldfield geweest is maar het hoeft niet keer op keer herhaald te worden. Echt sterk vind ik Harmony Of The Spheres in de vocale stukken. Zowel in het door Hayley Westenra gezongen lied On My Heart als in de koorstukken. Mike is zelf sporadisch te horen op klassieke gitaar en laat voor de rest het orkest zijn werk doen. Misschien stijgt deze plaat in de achting in mijn ranking als ik ze nog beter leer kennen.
Mike Oldfield - MusicMeter.nl
* denotes required fields.