Motorpsycho - Yay! (2023)

Wie van hun kinderen heeft deze hoes gemaakt ?

De drummer is onlangs opgestapt en met die 2 gitaren op de hoes zou je denken dat het een akoestische plaat gaat worden. Wat ik zo lees op het Motorpsycho forum is het minder ''heavy progressive'' dan de voorgaande platen. Hoe dan ook, een nieuwe Motorpsycho is altijd interessant.

Dank State hebben ze in 2021-2022 al een handvol keren live gespeeld, er staan hier en daar fragmenten op Youtube. Weer enkele schijnbare verwijzingen naar andere songs en artiesten ook:

- Norway shrugs and stays at home -> America drinks and goes home (Mothers of Invention) ?
- Mull of Dull -> Mull of Kintyre (Wings) ?
- Hotel Daedalus zou toch ook van ergens moeten komen...

Uit beschrijvingen bij de (vele) shows die dit najaar gepland staan (ik post ze zo meteen op de artiestenpagina), blijkt inderdaad de benadering 'korte, psychedelische akoestische songs', eerder dan de NOX'en van deze wereld:

"After a series of epic, sprawling and headphones-friendly albums, Motorpsycho is back with a short, reasonably pop-formatted and intimate album of mainly acoustically based songs. [...] For once playing the game instead of trying to reinvent it, this 10-song album of tunes is clearly a reaction in some way to too much architecture and too many grand visions, and dials the music down to more comprehensive and digestible sizes than have been the band’s métier lately."

"Motorpsycho have always been about the balance between hard and soft, electric and acoustic, big and small, light and shade … and now the time was right for a lighter touch to balance the scales. Yang to the Yin of earlier, more epic works (“N.O.X.”, “The Crucible”, and “Chariot Of The Sun”), this is also an album that is relatively easy on the ears, and that actually works really well with a cup of tea at noon."

“Yay!” was produced by Reine Fiske and Lars Fredrik Swahn, and their production work brings a sweet Swedish psych edge to the album, giving it a lysergic tinge and charging what could easily have been a bit too ‘’backporchy” with an electric vibe that lifts it out of the often staid singer/songwriter genre, but still keeping the intimacy intact."

“While as ever clearly drawing on inspiration from late 60s/early 70s heroes, “Yay!” is as indebted to earlier iterations of Motorpsycho as anything else, and will be recognizable to fans of vintage Motorpsychodelia as well as a breath of fresh air to newer Psychonauts that only ever heard the heavy progressive side of the band.”

Bron: Motorpsycho to release new album "Yay!" - Chaoszine

Ziet er veelbelovend uit, maar ik juich pas als ze deze 10 nummers op 1 plaat weten te krijgen!

Dit had ik een jaar of 20 geleden ook kunnen typen.

De eerste single Patterns is uit! Erg mooi sfeervol nummer wat mij betreft.

Preorder van het nieuwe album start ergens vandaag. Is inderdaad een enkele lp. Ook verkrijgbaar op cassette.

Prachtige single, Patterns!

Precies, begint er weer een beetje op te lijken

cassette...? Op lange termijn ruk geluid en slecht voor milieu. Verder mooie single indeed

is een cassette slechter voor het milieu dan een lp of cd?

beetje OT dat weet ik, maar wel een serieuze vraag.

Ik hoorde net Patterns en was blij verrast. Dat lijkt eindelijk weer eens een op echte koerswijziging en na tig herhalingsoefeningen zou dat wel heel fijn zijn.

Wat mij betreft een zeer geslaagd album, fans van de "nieuwe" Motorpsycho, grofweg vanaf 2008, zullen waarschijnlijk teleurgesteld zijn. Geen progmonsters hier te bekennen maar ingetogen liedjes.

Fraai

Ik vond de laatste albums vanaf The Tower (ben pas laat ingehaakt) de moeite waard; ben dus erg benieuwd...

- Hotel Daedalus zou toch ook van ergens moeten komen...

Je hebt hier in Noorwegen een kinderserie die Daidalos heet...

Voor de rest een heerlijk album, met een hoop gevoel voor mij naar hun periode tweede helft jaren 90

Hier kan ik me goed in vinden. Ik houd ook erg van hun progmonsters, maar dat maakt deze verzameling lekker in het gehoor liggende leidjes niet minder mooi...

Hotel Daedalus is favoriet zo op het 1e gehoor

Klopt. Ik hou erg van hun progmonsters en vind hier niet veel aan. Maar wens de fans van het oude werk hier veel plezier mee. Zo ben ik dan ook wel weer.

haha. Ikzelf behoor niet tot de fans van het eerste uur, daarmee van het oude werk. Echter: het oude werk van Motorpsycho is wat ruiger dan de m.i. sterke progrock die ze sinds 2008 hebben ontwikkeld. En dat ontdekte ik pas een paar jaren geleden. Dus helemaal ruiger dan deze ingetogen, meer rustige Yay. Ik hou daar wel van, een beetje wat Led Zeppelin met hun derde album deed.

Op het eerste gehoor vind ik dit het nog het meest lijken op de Motorpsycho van Phanerothyme en It's a Love Cult. Dit Yay! vind ik een prima rustpunt na alle ingewikkelddoenderij hiervoor.

En inderdaad de vroege Motorpsycho was juist heel hard. Voor Demon Box heavy rock, erg sixties. Op Demon Box en Timothy's Monster kwamen er dankzij Deathprod pure noise-elementen bij. Luister eens naar een Demon Box (het nummer), Sheer Profoundity of Grindstone. Harder zijn ze nooit meer geweest, hooguit misschien nog op het nummer Timothy's Monster (dat niet op de gelijknamige plaat staat maar op Angels and Daemons At Play).

"Variatie" was het sleutelwoord in de eerste helft van het oeuvre van Motorpsycho. De band laveerde tussen heavy rock, psychedelica, folk en noise. Pak Demon Box er eens bij: de eerste vier nummers verschieten van kampvuur naar stoner naar schreeuwmetal naar apestonede psychedelica. De platen schoten alle kanten op en zelfs binnen deze variatie zorgde de band nog voor verrassingen met platen als Let Them Eat Cake en Phanerothyme, die opeens helemaal "sixties" waren.

Dit aansprekende aspect van de band verdween nagenoeg in de tweede helft van de carrière. Progrock werd het devies. Veel nieuwe fans haakten aan, maar een aantal oude viel af of werd steeds sceptischer. Hoewel het muzikale niveau onverminderd hoog bleef, verdween de gunfactor. Here Be Monsters, The Tower en The All Is One zie ik als oplevingen in een periode van monotonie. Monotonie op hoog niveau weliswaar, met nog steeds aansprekende momenten, maar: monotonie. De twee platen hiervoor heb ik beiden niet gekocht. Dat was al de tweede keer verdorie... (eerste keer was Still Life With Eggplant - Behind the Sun).

Toen bekend werd dat "Yay!" een ingetogen en korte plaat zou worden, was mijn reactie dan ook sceptisch. Dat hadden we vaker gehoord, en dan kwam er toch weer een plaat als The Crucible uitrollen, met nummers van 20 minuten propvol muzikaal geweld. Maar gelukkig: "Yay" voelt als een frisse wind, yay! Zelfs de hoes heeft weer iets van humor (tijd geleden!) en verwijst naar Pavement's Wowee Zowee, die op haar beurt weer verwijst naar Guru Guru's Känguru.

De plaat klinkt warm, licht, retro, en als het al met een bestaande plaat te vergelijken is, dan is dat wat mij betreft Phanerothyme (onlangs heruitgebracht op vinyl).

Kort voor het verschijnen van Yay! werd bekend dat drummer Tomas Järmyr vertrekt. Helaas... ik ben benieuwd hoe dit in de komende tour gaat worden opgevangen. Misschien wel [durft het bijna niet te zeggen] door terug te grijpen naar simpeler liedjes van weleer? We gaan het zien.

KANT A

Cold & Bored heeft een mooie zangmelodie, die drijft op spaarzame percussie en een eenzame sfeer die een beetje herinnert aan het prachtige Fool's Gold dat op Blissard staat. Melancholiek voert hoogtij en in gedachten zie ik de haven van Trondheim langzaam dichtvriezen.

Sentinels begint met een gitaarloopje dat ik al eerder van ze heb gehoord, ik kan me alleen even niet meer herinneren op welk nummer. Dit klinkt dus vertrouwd, misschien een beetje té. De zanglijn van Snah is wat zeurderig, en het nummer "loopt" niet echt lekker. Zeker geen hoogtepunt van de plaat.

De vooruitgeschoven single Patterns is dat wel. Op een warm bed van gitaren, bas, violen en mellotrons excelleert de droevige zanglijn (wederom van Snah). Dit is één van de paar tracks waarop een volledig drumstel is te horen. Het psychedelische liedje neemt de tijd om op te bouwen naar een mooie climax.

Dank State was al live te horen en is een spaarzaam, up-tempo nummer met een iets opgewektere sfeer dan de nummers tot nu toe. Het is bijna een meezinger, maar blijft aan de goede kant van de streep.

W.C.A. wordt alweer gezongen door Snah, die maar liefst drie van de vijf nummers op kant A voor zijn rekening neemt. Na de eerste luisterbeurten vond ik dit een minder nummer, maar inmiddels komt het helemaal tot leven. Er gebeurt veel, het is rijkelijk gearrangeerd.

KANT B

Bij Real Again (Norway Shrugs and Stays at Home) heb ik een * gezet. Ik vind het simpelweg een schitterend en ontroerend liedje. Het is het "kleinste" liedje van de plaat en klopt van voor tot achter: wat fijn om ze weer eens zo te horen, ik kan wel janken van geluk!

Voor Loch Meaninglessness & the Mull of Dull geldt min of meer hetzelfde, al vind ik dit de iets mindere van de twee. Dit nummer bevat een typische Motorpsycho-sfeer die ik moeilijk kan beschrijven maar altijd wat winters, depri en beklemmend voelt en bijvoorbeeld ook te horen is op Upstairs/Downstairs van Let Them Eat Cake.

Hotel Daedalus, hoewel een best goed nummer, is groots opgezet (Kashmir-vibes!) en daarmee is het een stijlbreuk. Het contrast met de rest van de plaat is mij wat te groot, het doorbreekt de flow. De zang van Bent Saether schiet ook gelijk weer in de voorspelbare modus die op de voorgangers te vaak te horen was.

Het sfeervolle instrumentaaltje Scaredcrow is een beetje de comedown van dit geweld en een overgang naar het einde van de plaat.

The Rapture kreeg mijn andere *. Mooie afsluiting van deze bondige plaat.

De toekomst zal uitwijzen of "Yay!" een opzichzelfstaande plaat is in een lange periode van monsterplaten, of de start van een andere koerswijziging. Ik vermoed het eerste, maar hoop dat de band toch weer wat meer de variatie gaat vertonen waarmee ze in de eerste helft van hun carrière bekend zijn geworden.

Ik heb me er nooit erg veel in de band verdiept, maar het doet me ergens wel denken aan Sugarfoot? Vooral door de combnatie van de akoestische gitaren, de relaxe sfeer en de fuzzbas. Vond dat sowieso eigenlijk best toffe platen en het was leuk om het basspel van Bent weer eens te horen op gewone poppy nummers i.p.v. van die epische monsters. Deze plaat bevalt me dus tot nu toe ook erg goed!

Prima, prima, prima. Een lekker, rustiger gehouden en uitgebalanceerd album. Dat heeft hun side-kick, mede-live-optredend-gitarist en producer-van-dit-album Reine Fiske zeer goed gedaan. Als ik de korte verhalen achter het album goed begrijp, hadden de heren Ryan en Saether de nodige losse stukjes muziek klaar liggen, waarmee ze aan de slag zijn gegaan. Hun Noorse steun Rein Fiske heeft er vervolgens een goed geheel van gemaakt.

De vergelijking die bij mij te binnenschiet is die van Led Zeppelin III, zoals dat album in het oeuvre van Led Zeppelin ligt. Een stijlbreuk na twee stevige albums, doch passend bij de band. Dat geldt m.i. ook voor Yay!. Daar waar de band vanaf Little Lucid Moments de nodige mix aan rock/hardrock/symforock/pop in de albums verwerkte, is Yay! veel meer akoestisch georiënteerd. En dat doen ze goed. Na het album eerst digitaal te hebben geluisterd, ben ik vlot overstag gegaan en heb ik het album gekocht. Ik heb het album bijna elke dag opstaan, omdat het een ontspannen, maar dus vooral uitgebelanceerd album. De samenhang tussen de nummers is goed, inderdaad is Hotel Daedalus het meest bombastische nummer van het album. Maar nog steeds een lekker, goed nummer. Knap, hoe Motorpsycho dat voor elkaar weet te krijgen. Ik geniet er van.

Superblij dat ze überhaupt weer eens een plaat in deze stijl hebben gemaakt! Okee zo goed als de gouden popjaren wordt het niet, maar het is een emotineel weerhoren. Met aandoenlijke teksten ook. 'And then maybe we all can hug our friends.'

Voorproefje nieuwe plaat: Psycholab (Single Edit)