Blondie - Autoamerican (1980)

Rapture redt hier voor mij de meubels. Rapture is zo ongemeen goed, ik wil dàt nummer op iedere fuif of feest horen, daar leeft een mens van op!

Maar de rest van het album vind ik stukken minder interessant. Blondie doet een reggae-tje The Tide Is High (een cover), is niet zo'n best idee. Blondie was het sterkst in strakke up-tempo songs met een stevige beat erin, en ook voor één keer hun formidabel goed gelukt geflirt met rapmuziek in Rapture.

Middelmatigheid troef, neen, hun beste platen kwamen eerder uit!

3.5 ***1/2

ik vind ''rapture'' hun beste nummer,gaat nooit vervelen

Dit album is zoveel meer dan alleen Rapture. Voorwaarde is dan wel dat je van eclectische albums houdt.

Naast Rapture staan er nog meer disco tracks op. Live It Up en Do the Dark mogen dan misschien niet zo geniaal zijn als Rapture, het blijven lekkere nummers.

Here's Looking at You en Faces roepen de beginjaren van de vorige eeuw in herinnering. Lekker Jazzy en twee nummers is precies genoeg.

Europa is een mooi instrumentaal begin en verder zijn er nog prima popliedjes als Angels on the Balcony en T-Birds.

Het mag dan geen Parallel Lines zijn, het is ook zeker niet middelmatig. Prima plaatje.

Voor mij de zwanenzang van Blondie, alles wat daarna komt telt niet echt meer mee (vind ik). Deze is absoluut stukken minder als zijn voorgangers. 3 *** en daar blijft het bij.

Rapture is zeker niet hun beste nummer (is nog altijd Denis), maar wel het beste van deze plaat

Hoe is de Rapture remix? deze heb ik nog nooit gehoord, maar ben wel benieuwd.

De album versie van Call Me is een stuk interessanter dan de verkorte hit-parade versie. Ik kende het liedje natuurlijk al eerder maar de long-version maakt het echt de moeite waard.

Dat is de originele 12 inch versie (special disco mix), en die is heel goed. Over het beste Blondie nummer kunnen we trouwens nog wel een balletje opgooien: ik ga dan toch voor Heart of Glass.

wat een zwak beestje, gelukkig maar 1€ voor betaald op een rommelmarkt

Suzy and Jeffrey is ook erg mooi, Jeffrey Lee Pierce zanger/gitarist van de gun club en oud voorzitter van de blondie fanclub.

Na lange tijd dit album opnieuw een paar keer te hebben gedraaid, vind ik eigenlijk dat mag worden geconcludeerd dat, na vier tropen jaren, de pijp enigszins leeg was bij Blondie.

Die conclusie zou de band uiteindelijk na opvolger The Hunter (1982) zelf ook trekken (met nog wat argumenten) om er vervolgens ook mee te stoppen.

Helaas. De vier voorgaande tropenjaren hadden aangegeven dat de band tot heel wat in staat was. Dan is er vervolgens de vraag "wat nu als we ons verder willen verdiepen?' waarbij mijn opmerking allereerst altijd zou zijn: denk er nog even over na.

Want de druk om (toen nog) jaarlijks met een nieuw album te komen heeft misschien wel geleid tot veel muziek, niet alles daarvan was altijd even goed.

Ik moet erkennen, dat in commerciële zin het album het ontegenzeggelijk heel goed heeft gedaan, niet in de laatste plaats door Blondies' eerdere single succes met Call me (van een film maar bij de geremasterde cd voor de goede orde ook maar op Autoamerican geplaatst) en het hemeltergend slechte The Tide is high.

Een bonte verzameling verschillende muziekstijlen met nieuwerwetse geluidjes en vindingen waarbij ik vooral vind dat ze ver gezocht zijn. Ver ook van de directe confrontatie die Blondie vanaf het debuut en dan twee, drie albums lang, normaliter met je aanging.

Geen slechte plaat. Angels On The Balcony en de disconummers vind ik briljant en daarnaast vind ik op The Tide Is High na elk nummer in orde. Aan de andere kant kun je ook wel horen dat de band een beetje aan het einde van diens latijn is gekomen.

Merkwaardige, maar intrigerende plaat van een band die begon met stampende popdeuntjes (die toen punk werden genoemd). Deze plaat heeft eigenlijk alles wat een punkplaat niet mocht hebben. De eerste 4 nummers van kant 1 zijn wat betreft illustratief:
Europe: Een instrumentale opener, alsof het conceptplaat is (pretentieuze titel ook)
Live It Up: Bloedcommercieel op een discodeun
Here Is Looking At You: Cocktail Jazz nummertje
Tide is High: Schaamteloos commercieel
En juist dat alles maakt het zo'n leuke plaat. Blondie doet net even anders ! En eigenlijk is dat (achteraf gezien) revolutionairder dan alle new wave platen uit diezelfde periode. En leuk dat ze toch nog zo'n ouderwets goed Blondie liedje op deze plaat gezet hebben: Walk Like Me.

De punky kant van Blondie is volledig verdwenen, Blondie levert een mengelmoes van stijlen zoals progrock (Europe), disco (Live It Up), jazz (Here Is Looking At You), reggae (Tide is High) en rap (Rapture). Een beetje te vergelijken met het derde album van Abba waar ook diverse stijlen in voorkomen. Ik vind het zeker geen slecht album en uiteraard gevarieerd maar de klad begon er stilaan in te komen.

Nou zeg! Dit is gewoon een leuk album met inderdaad twee iconen uit de vroege ppmuziek: Rapture en The Tide Is High. Vier sterren zijn wel op z'n plaats.

De hitsingles behoren vreemd genoeg tot de minste nummers van de plaat. Vaak is dat Blondie precies andersom en soms valt het allemaal op zijn plaats (Parallel Lines). Tide is High vind ik zelfs een van haar allerslechtste liedjes behoren. Rapture is dan al weer een stuk beter te verteren maar echt genieten is het ook niet.

Het punkgeluid is inderdaad verdwenen en de hits zijn niet zoals ze wezen moeten maar toch blijft er genoeg te genieten over. Neem het enkel al het openingsduo. LucM noemt het progrock en dat gaat wellicht iets te ver maar het instrumentale Europe is sfeervol, dreigend en muzikaal flink verantwoord. Ik snap dat de lichting veiligheidsspelden even moesten slikken. Het daaropvolgende Live it Up is al wat bozer en zal wellicht beter in de smaak vallen. Deb zingt weer heerlijk nonchalant zoals enkel zij dat kan. Muzikaal wat steviger en meer vuur zoals we ze "vroeger" ook van haar hoorden.

Het volgende duo is even afzien. Een soort jaren 50 pastische in de vorm van Here's Looking at You en daarna de zonnige hit die uiteraard wel gezellig en extreem zomers klinkt maar verder dan een niemendalletje komt het toch echt niet.

Als we toch in duo's bezig zijn gaan we nog even door met het volgende trio... Of te wel het hart van de plaat. Angels on the Balcony is de eerste van die drie. Ook gelijk 1 van de beste nummers van de plaat. Een onbegrijpelijk intro om daarna over te gaan in een zeer fraaie gedragen popsong. Geen hoekjes, rafeltjes of andere puntigheden maar gewoon een zeer goed in elkaar zittend popnummer met een twist, dat natuurlijk wel. Mooi zwevend toetsenwerk en fraai percussie/drumwerk maken het af. Dan Go Through It. Niet slecht en niet goed. Opvallend blazerswerk en verder een vooral niets zo veel aan de hand nummer. Dan Rapture... Ow nee Do the Dark. Qua intro bijna een kopie van Rapture, een iets exotischer karakter maar verder weinig verschil. Lekkere koortjes en fijne zanglijnen. Eigenlijk wel een lekker nummer.

Dan echt Rapture met een echte (te lange) rap natuurlijk want anders kan je het net zo goed anders noemen. Funky bassen, slaggitaartje en ook een blazertje hier en daar. Het hele hoge stemgeluid van Blondie klinkt niet zo mooi en dat is jammer.

Dan nog een kwartet liedjes wat de plaat vol maakt. Te beginnen met Faces, weer een nummer wat zich terugtrekt in de muziekhistorie. Een jazzy inslag met bevlogen zang van Blondie. Een stuk sterker dan Here's Looking at You maar is dit de Blondie zoals we die willen horen? Nee dat denk ik ook niet en misschien wel daarom schiet T-Birds gelijk uit de startblokken. Het tempo gaat wat omhoog en het geluid wordt wat breder en voller. Een beetje stadionrock. We komen bijna aan het eind met Walk Like Me. De drums zijn gelijk al goed, dit gaat weer een beetje ouderwets punkgerelateerde Blondie muziek worden. Een vinnig gitaartje hier en daar en een killerrefrein plus bijbehorende He He He en ja hoor we zijn er weer. Het nummer past niet echt bij de rest van de plaat maar ach wat maakt het uit. De afsluiter is Follow Me, een dromerig liedje waarop je ook nog de zee hoort ruizen. Een beetje musicalachtig en een aparte albumafsluiter maar bij dit toch wat aparte album werkt het prima.

Al met al een wisselende plaat waar de uiteindelijke waardering toch nog behoorlijk positief uitvalt. Het zal er ook mee te maken hebben dat mijn versie nog even doorgaat en dat je na het album ineens een fantastische lange versie van Call Me voor de kiezen krijgt!

Mooi en helder stukkie vigil. Moet deze nog altijd eens beluisteren. Haakte toendertijd af bij The Tide Is High, afschuwelijk liedje. Te blank, te zeikerig.....name it.
Rapture gaat wel, maar duurt idd te lang.

Volgens mij zou dit dan de laatste plaat van Blondie moeten zijn die er nog enigzins toe doet.

Dit is natuurlijk de vijfde plaat en ik mis verder enkel het debuut. Maar die zal er vast ooit nog wel eens komen

Laatst dubbelpakketje gekocht voor weinig.
Plastic Letters/ Parallel Lines.
Dat zijn toch wel heel fijne albums.
Het debuut ken ik eigenlijk niet. Zal nog wel het meest punk zijn verwacht ik.

Het debuut is beslist de moeite waard, een frisse mengeling van punk en jaren '60 meidenpop.
Dit album is de meest veelzijdige van Blondie maar ook een tikkeltje wisselvallig.
The Tide Is High vond ik leuk totdat ik het origineel van The Paragons leerde kennen waartegen de versie van Blondie het moet afleggen. Al is dat dan weer stukken beter dan de latere cover door Atomic Kitten.

In herinnering een pak minder dan in ieder geval de 3 voorlopers.
Zal 'm nog eens herkansen. Maar ik vrees dat mijn mening niet drastisch zal veranderen.

Er zijn zo van die dagen waarop ik de mindere goden in mijn kast een nieuwe kans tot verering geef.

Helaas! Na dit album 3x te hebben herbeluisterd begint Autoamerican me eerder af te stoten dan dat ik geneigd ben een knieval te maken. Geen enkel nummer weet me écht te bekoren, wat toch een heikel punt is. Al wordt het ook nergens tergend slecht. Vervelend. Alhoewel...

Grootste turn off is gek genoeg de grote hit: The Tide is High. Wat een enerverend kattengejank. Brrr, ik krijg er de kriebels van. En zo'n flanerend uitstapje als Rapture vind ik beschamend. Dus misschien was ik zonet nog iets te positief over mijn luisterervaring. Bemerk: ik ben niet bang van eclecticisme en bands mogen gerust buiten hun vertrouwde lijntjes kleuren maar hier komt de drang naar onbetreden stranden hopeloos geforceerd over.

Meng doorheen deze saus nog wat bijeengeharkte trompetjes en een vleugje disco en je krijgt een menu dat ik uit beleefdheid niet zal weigeren maar zelf nooit zal bestellen.

Edit: op mijn versie staat Call Me als bonusnummer, dan gaat het dak er wel eventjes af.

Dit album wordt door veel mensen -onterecht- negatief weggezet. en ik moet toegeven, toen ik met het album thuis kwam op de dag van de release had ook ik hoog gespannen verwachtingen, opgelopen door de veelheid aan publicaties die eraan voorafgingen. Blondie was nog steeds in zijn hoogtij jaren. maar ik moest slikken en het album zeker 20 keer draaien voor ik de songs op zich en het album als geheel ging waarderen. en nu na veertig jaar kan ik met droge ogen zeggen dat ook dit album tijdloos is, voor mij althans. en ook nu zie ik dat het een prestatie van formaat is van Blondie om zichzelf op dit album opnieuw uit te vinden en niet voort te borduren op een oude leest.
Dan nu over het album zelf: Europa, wat een prachtige title voor deze ouverture, het is als het begin van een boeiende film, Deborah Harry die niet zingt maar declameert, heel erg mooi!
Live it up, een echt Blondie nummer met een knip oog na de B-52's.
Dan het cabaratesque Here's looking at you, ik moest er erg aan wennen, maar nu ik het goed ken vind ik het nog steeds betoverend mooi, de opening is klassiek meer gesproken dan gezongen met stickers en blazers, dan wordt je in de sfeer van Berlijn in de twintiger jaren geworpen...
The tide is high, menigeen vind het prut maar voor mij nog steeds een heerlijk zomernummer, een nummer 1 hit destijds dus zeker niet zomaar te verwaarlozen.
Dan wat ik beschouw als het titel nummer, refererend naar de hoes; Angels on the Balcony, een Bowieneque opening die doet denken aan scarry monsters and super creeps, die in hetzelfde jaar uitkwam, die overgaat in een van mijn favoriete Blondie nummers, alles klopt hieraan !
Go through it, vervolgens is het meest gedreven nummer van het album, een onvervalst Blondie nummer, met een zweem vijftiger jaren Rock 'n Roll en een vette blazers groep.
Ook het vervolg biedt diversiteit, Rapture, destijds de eerste blanke rap die inderdaad menig feest en festival heeft opgeleukt....Faces, een jazz nummer, ga er maar aanstaan zou ik zeggen, gedurfd en fraai en dan nog mooie ballades als Follow me (mooie afsluiter)

De board van Blondie's platenmaatschappij moest ook slikken toen ze deze staalkaart aan songs voor het eerst hoorden, ze zagen er niet direct grote hits tussen staan, uiteindelijk leverde ook dit album enkel grote nummer 1 hits op. Blondie was nog steeds actueel, maar het einde -van de eerste periode- was reeds in zicht.

In 1980 was discoficering alomtegenwoordig. Deze puber hield er niet van, maar op de enige popzender Hilversum 3 was het genre onvermijdelijk. Dat was helemaal prima voor de goede acts in soul en funk; dat veteranenrockers ook hun toevlucht zochten tot het genre (denk aan Stones, Rod Stewart, Quo) ontnam deze acts in de meeste gevallen hun rauwe randjes. Meer nog, de hele popwereld leek wel van disco doordrenkt, zoals Hilversum 3 dagelijks liet horen.
Ook dat felle wavebandje Blondie, in 1978 door mij omarmd met hun vrolijke en energieke gitaarpop, had in 1979 een kraker van een discohit gehad met Heart of Glass, dat ik in tegenstelling tot vorige hits snel beu was. Ook op Atomic, vanaf april 1980 een hit, klonk die stijl, zij het dat drummer Clem Burke hier wat meer los ging.

In mei 1980 was daar ook nog non-albumsingle Call Me, díe ging dan nog wel... De hits van opvolger Autoamerican maakten dat ik Blondie niet meer tot mijn favobandjes rekende: The Tide is High vanaf november 1980 (slappe reggae) en saaie disco in Rapture, een hit vanaf carnaval 1981.

De voorbije dagen heb ik de puber van toen eens kritisch beschouwd, nu met het hele album Autoamerican erbij. Wat zou ik indertijd daarvan op cassette hebben opgenomen en hoe klinkt het in mijn huidige oren?
Met de fraaie hoes erbij (dankzij Discogs, dattanweerwel) hoor ik een filmisch intro, lekker en onBlondiaans tegelijk, gevolgd door 'spoken word' van Debbie Harry, die over een mooie spreekstem beschikt.
Dan volgen drie tracks die de puber van toen niet fijn had gevonden: disco in Live it Up, al is het refrein wat steviger; ballroomblazers (?!) in Here's Looking at You en dan weer disco in The Tide.
Maar dan. Met het zwoele Angels on the Balcony duikt opeens een heerlijk fris liedje op, niet stevig maar wel zomers. De A-kant sluit af met het poppy Go Through It, een gitaarliedje dat dankzij prominente trompetten en een cornet een popsound heeft. Was als single wel aardig geweest, met die oproep "I love you honey, Gimme your beer".

De B-kant: Do the Dark en Rapture, leuk voor mijn leeftijdsgenoten die indertijd naar de dansschool gingen maar waar ik nadrukkelijk níet bij hoorde. Vandaag valt me op dat Harry hier verdienstelijk rapt. Faces is het tweede ballroomliedje: nu vind ik het geinig voor een keertje, de puber van toen had dit hoofdschuddend doorstaan (vinyl, je haalt niet de naald van de plaat om hem er bij het volgende nummer weer op te kwakken: dat geeft tikken op de plaat).
Dan eindelijk weer gitaarwave in T-Birds, lekker liedje, idem voor Walk Like Me. Het lief-kneuterige slaapliedje Follow Me bevalt me als papa wel, de puber in mij echter...
Op streaming de bonussen Call Me, melancholische new wave in Suzy and Jeffrey en de 12" van Rapture.

De puber van toen had het juist. Blondie werd minder wave, meer pop/disco, wat fijn was voor Hilversum 3, discotheken en dansscholen. Het dreef mij extra in de armen van alternatievere muziek. Wél vermoed ik dat deze New Yorkers door de hits tegenwoordig van een goed pensioen genieten. Indertijd haakte een deel van het albumkopende publiek af: de elpee werd in Nederland net als de voorganger "slechts" #16, waar de twee platen daarvoor (beide in 1978) de top 10 haalden.
Drie á vier liedjes had ik in 1980 kunnen waarderen; ook in 2022 constateer ik dat de band te nadrukkelijk "voor ieder wat wils" bood met de twee ballroomliedjes als negatieve uitschieters, ook al vind ik het áltijd fijn als een band iets anders durft, zelfs als het resultaat me niet bevalt. Desondanks: wat mij betreft hadden ze die twee beter op een aparte single kunnen zetten en in plaats daarvan Clem Burke laten excelleren in puntige gitaarnewwave met die heerlijke sixtiesreferenties...

Autoamerican was voor de Blondie liefhebbers van de periode er voor (1976-1979) natuurlijk een bittere pil. Die constatering lijkt mij niet zo moeilijk: de vrolijke pop/rock/wave werd ingeruild voor disco/reggae en een blazertje en dat was meer dan de liefhebber van het eerste uur kon hebben.

Blondie liet duidelijk blijken in te zijn voor het meewaaien met elke muzikale trend die zich voordeed en had geen zin rekening te houden met de clientèle die eerder haar albums had gekocht. Ze bleef liever in de commerciële picture.
Het is dat, of de band was gewoon niet meer in staat te leveren waar ze tot voor kort goed in waren.

Want de vraag is dan ook of Blondie niet succesvol zou zijn gebleven als ze nog "gewoon" de ingeslagen weg met Hanging' on the telephone en Heart of glass zou hebben voortgezet.

Na aanvankelijk commercieel succes met Autoamerican kreeg Blondie daarna te maken met de pushback. Het vermogen om noch het één noch het ander te kunnen leveren. En iedereen haakte af.
Het duurde tot 2017 (Pollinator) voordat Blondie nog weer eens een succesvol album afleverde. Dat in muzikaal opzicht vooral deed denken aan haar eerste succesvolle periode.

Autoamerican was haar doodlopende straat.

Wel jammer dat het niet standaard als gatefold is uitgegeven, want dit hoes ontwerp schreeuwt daar om. Iets te prijzig voor een niet Blondie fan.

Ik ben, sinds ik die geweldige Against the Odds 1974-1982 boxset in bezit heb, bezig met de Blondie albums eens in de juiste volgorde te luisteren. Van het titelloze debuut tot aan Eat to the Beat zijn het stuk voor stuk geweldige platen en ik had eerlijk gezegd een beetje schrik voor deze Autoamerican. Ja, die hoes is fantastisch mooi en Rapture is een klassieker pur sang, maar het kon toch niet dat Blondie voor de 5e keer op rij terug een geweldige plaat ging maken? Het gemiddelde lijkt dat te bevestigen, maar fuck dat: dit is gewoon opnieuw een fantastisch album. Hoe geweldig klinkt Debbie Harry tijdens Faces? En dan die saxofoon op de achtergrond... Het is natuurlijk een feit dat Blondie hier compleet anders klinkt dat in de vorige albums, maar dat maakt het net zo'n interessante groep. Autoamerican is een plaat die werkelijk alle richtingen uit stuitert. Van het grotendeels instrumentale Europe (met een spoken word van Debbie Harry op het einde, daar word ik altijd gelukkig van) tot aan het lekker poppy Here's Looking at You en van Angels on the Balcony met die valse start tot aan het Do the Dark/Rapture duo. Twee songs die wat in het verlengde van elkaar liggen en daarom misschien net zo goed bij elkaar passen? Slimme zet alleszins om die bij elkaar te plaatsen. T-Birds is ook gewoon lekker opzwepend en dan blijkt dat Autoamerican gewoon een volledig andere plaat (met flink wat jazzinvloed ook) en dat net dat de redding is. De groep heeft zich keer op keer heruitgevonden en terwijl ik dit ben aan het typen kom ik tot de conclusie dat ik zo'n song als Walk Like Me gewoon ben vergeten te noemen. Ook één van de beste songs op heel dit album... Ik ben oprecht benieuwd naar The Hunter, het enige album uit de eerste periode waar ik echt geen enkel nummer van herken.