Opeth - The Roundhouse Tapes (2007)

Ik ben bijna twintig jaar een trouwe lezer geweest van de Aardschok (1986-2005), toen ze bestonden als Aardschok, als Metal Hammer-Aardschok en toen ze opnieuw solo gingen. Een van de jaarlijkse tradities was de eindejaarslijstjes van zowel redactie als lezers met als constant terugkerende naam in 2001 Blackwater Park en ik begreep het niet want ik kende Opeth niet (death metal, grunten dus “niet aan beginnen”).
In 2005 gaf ik het op met de Aardschok te lezen, want de toenmalige muziekscene kon me alsmaar minder boeien en – laten we eerlijk zijn – alles staat op internet. Via diverse muzieksites bleef dezelfde naam opduiken: Opeth. Opnieuw begreep ik het niet want ik kende het niet (death metal, grunten dus “niet aan beginnen”).
Op 25 november 2006 liet ik mij registreren op deze site, want ik was op zoek naar de complete discografie van U.F.O. en meestergitarist Michael Schenker. Opnieuw kwam ik dezelfde naam tegen: Opeth. En ik probeerde het te begrijpen en ik begreep dat ik mijn twee bezwaren diende te laten vallen: dit is geen death metal en het grunten van Mikael is een kunstvorm.
Na deze (te lange – sorry!) intro mijn gedachten over dit klasse-album. Dit moet één van de beste live-albums aller tijden zijn: de balans zit gewoon goed en ik kan nog altijd niet geloven hoe de tijd vliegt bij dit album. Laat u meevoeren op een wonderlijke reis langs een album met enkel maar hoogtepunten, met bloedmooie versies van Opeth klassiekers, met de kurkdroge intro’s en humor van Mikael (Blackwater Park), met de muur van perfect geluid die dreigend op je afkomt, met … Dit album had voor mij dubbel zo lang mogen duren en nog zou het geen moment vervelen, maar dit anderhalf uur genot is zo intens. Die dvd moet ik hebben. Er zullen altijd minpuntjes zijn, inderdaad collega’s, ik mis ook bepaalde nummers maar met zo’n rijk scala aan songs om uit te kiezen is dit niet te vermijden.
Het begon bij mij in 2006 met Ghost Reveries (goed album), maar lichaam en geest werd compleet omvergeblazen door het album Blackwater Park: hoe kon ik dit jaren lang negeren? Ondertussen heb ik mijn scha en schande ingehaald en nu ken en begrijp ik Opeth.

Gezien de vele uitstekende nummers die Opeth door de jaren heen heeft opgenomen (de laatste jaren niet zoveel meer in mijn ogen) zou een live-album mij in theorie moeten kunnen boeien.

Theorie en praktijk komen in het geval van The Roundhouse Tapes niet overeen.
Ondanks het schreeuwende publiek lukt het me toch niet echt om bij dit album het gevoel te krijgen naar een liveregistratie te luisteren. Hier en daar zijn er weliswaar wat andere accenten in vergelijking met de studio-opnamen, maar over het algemeen vind ik de uitgaven van de meeste nummers op dit album klinken als een oefening ‘hoe zou dit nummer hebben geklonken als we het met de huidige bezetting hadden opgenomen’. Tussen de nummers door wordt echter voldoende duidelijk dat dit een live-album is. Helaas hebben Mikael Åkerfeldt en ik niet dezelfde vorm van humor. In andere woorden: ik vind zijn verhalen tussen de nummers door vervelend. Fascinerend ook iemand zo traag kan praten.
Gelukkig staan er een paar uitstekende nummers op dit album: Under the Weeping Moon en The Night and the Silent Water springen er voor mij uit. Ook Blackwater Park blijft een sterk nummer. Daar staat tegenover dat ik Windowpane een weinig overtuigend nummer vind en ook Face of Melinda heb ik altijd een van de mindere nummers van Still Life gevonden.

Ik luister toch liever nog een keertje Orchid, Blackwater Park, of Deliverance.

3.0*