Opeth - The Roundhouse Tapes (2007)

Die gitarist (Corey ofzo?) neemt nu de screams over, en maar goed ook, want de nieuwere versies van Pull Harder... zijn echt gewoon slecht

wat een belachelijk goede uitvoering van night and the silent water....

Vooral interessant vanwege de erg goede uitvoeringen van de ouwe nummers zoals When, Under The Weeping Moon and The Night And The Silent Water. De rest is wel leuk om eens te horen maar voegen in mijn ogen niet zoveel toe aan de studio versies.

Erg sterk live-album zeg!

Het perfecte live album, zo ongeveer?

In Bleak is wel de sologitaar van Åkerfeldt veel beter te horen in het stukje dat na het rustigste gedeelte komt, vlak voor het refrein weer begint. Dit komt veel beter tot z'n recht zo dan op het studioalbum.

Maar nu deze live-regristratie ook op DVD te verkrijgen is gaat mijn voorkeur toch daar naar uit. Deze dubbel CD zet ik wel even op MiniDisc. Dan kan ik er ook in de auto naar luisteren.

Ik moet gewoon verhogen naar vijf, want dit is pure waanzin van een poëtische schoonheid. "Perfect" bestaat niet, maar dit benadert de pure perfectie tot op een paar millimeter. Wat een geluid...

Ik vind de DVD nog een halfje beter.

Ik ben bijna twintig jaar een trouwe lezer geweest van de Aardschok (1986-2005), toen ze bestonden als Aardschok, als Metal Hammer-Aardschok en toen ze opnieuw solo gingen. Een van de jaarlijkse tradities was de eindejaarslijstjes van zowel redactie als lezers met als constant terugkerende naam in 2001 Blackwater Park en ik begreep het niet want ik kende Opeth niet (death metal, grunten dus “niet aan beginnen”).
In 2005 gaf ik het op met de Aardschok te lezen, want de toenmalige muziekscene kon me alsmaar minder boeien en – laten we eerlijk zijn – alles staat op internet. Via diverse muzieksites bleef dezelfde naam opduiken: Opeth. Opnieuw begreep ik het niet want ik kende het niet (death metal, grunten dus “niet aan beginnen”).
Op 25 november 2006 liet ik mij registreren op deze site, want ik was op zoek naar de complete discografie van U.F.O. en meestergitarist Michael Schenker. Opnieuw kwam ik dezelfde naam tegen: Opeth. En ik probeerde het te begrijpen en ik begreep dat ik mijn twee bezwaren diende te laten vallen: dit is geen death metal en het grunten van Mikael is een kunstvorm.
Na deze (te lange – sorry!) intro mijn gedachten over dit klasse-album. Dit moet één van de beste live-albums aller tijden zijn: de balans zit gewoon goed en ik kan nog altijd niet geloven hoe de tijd vliegt bij dit album. Laat u meevoeren op een wonderlijke reis langs een album met enkel maar hoogtepunten, met bloedmooie versies van Opeth klassiekers, met de kurkdroge intro’s en humor van Mikael (Blackwater Park), met de muur van perfect geluid die dreigend op je afkomt, met … Dit album had voor mij dubbel zo lang mogen duren en nog zou het geen moment vervelen, maar dit anderhalf uur genot is zo intens. Die dvd moet ik hebben. Er zullen altijd minpuntjes zijn, inderdaad collega’s, ik mis ook bepaalde nummers maar met zo’n rijk scala aan songs om uit te kiezen is dit niet te vermijden.
Het begon bij mij in 2006 met Ghost Reveries (goed album), maar lichaam en geest werd compleet omvergeblazen door het album Blackwater Park: hoe kon ik dit jaren lang negeren? Ondertussen heb ik mijn scha en schande ingehaald en nu ken en begrijp ik Opeth.

Goed geschreven! Zeker op deze live-registratie valt die kunst goed te bewonderen. Schitterend om te horen (en te zien op de DVD) hoe Äkerfeldt die grunt zo uit de diepte te voorschijn kan halen en dit met zoveel variatie.

Het mooiste moment van dit concert is op DVD wel wat ik hieronder al beschreef, de huilende gitaar in het nummer Under the Weeping Moon. Heel sfeervol en erg poëtisch moment.

Met zoveel enthousiasme mag je trouwens altijd wel de zeur uithangen Sir. Je doet dat goed en wij lezen het liever dan spam.

Maar als CD kan dit eigenlijk niet beter. Toch maar een 5* dus.

Listen ... a note will appear in the PA very very soon ... can you hear it ... can you sing that note ... very good louder ... please hold that note throughout the entire song and headbang ...thank you for coming tonight, we love you, this is Blackwater Park.
Het intro van Mikael bij Blackwater Park .. bangelijk.

Ik heb de dvd sinds zondag, dankzij djarend van Velvetmusic in Breda, ik moest daar toch zijn voor de MuMe lustrummeeting . Waw, wat een ervaring: geen toeters, geen bellen, geen duizend bommen en granaten, geen lasers, geen showelementen die toch maar afleiden. Je ziet enkel de groep, een videoscherm en een publiek die uit de hand van Opeth eet. Eindelijk nog eens een groep die een publiek overtuigt door gewoon te doen en te spelen: wat een muzikanten...

Yup!

dat gemiddelde _0_ en volledig terecht!

Hoe komt het dat dit album zo'n monsterlijk hoog gemiddelde heeft, maar nergens in de toplijsten voorkomt?

Omdat live albums daar niet in mee doen.

Vandaag aangeschaft, mijn eerste zware metal plaat ooit en meteen een fantastisch goede (naar men zegt). Hopelijk wen ik een beetje aan dit genre, want ik lees hier geen enkele negatieve commentaar, death metal is me volkomen vreemd; ik ben hier beland door Porcupine Tree, die invloeden heeft van Opeth en omdat hun platen toch meestal hoge scores hebben.

Ik ken alleen Windowpane (door de plaat Damnation die ik al een tijdje heb), maar bon, ik kan me niet voorstellen dat het 19 minuten durende Blackwater Park 'slecht' zou kunnen zijn in z'n genre. Nu vraag ik me af: die hard Opeth-fans, als jullie 5 seconden uit een willekeurig nummer horen, weten jullie dan over welk nummer het gaat? Ik geloof niet dat ik dat zou kunnen...

Ik ga m'n kans wagen, hopelijk zie ik me later niet gedwongen om het stemgemiddelde te doen kelderen .

Nicoot, proficiat met je aankoop en ik ga je volgende dingen zeggen: You Are Not Alone. Ik ben ook geen Death Metal liefhebber, maar Opeth is veel meer dan Death Metal: enkel de klassegrunts herinneren eraan. Eigenlijk krijg je bij Opeth zowat alles en het beste wat Metal te bieden heeft.
Dan een antwoord op je "5 seconden"-vraag: in mijn geval zeer zeker niet, maar dat geldt voor zoveel groepen. Bij Opeth geniet ik gewoon van de sfeer van hun muziek. Meer zeg ik niet, want ik wens je veel succes en genot op je ontdekkingsreis: blijven volharden en de beloning volgt.

En Nirvana - MTV Unplugged in New York (1994) dan? Die staat wel in de toplijsten, en het is ook een Live/Best Off album.

Ja, kijk ook eens naar Dave Matthews Band's Central Park concert (4,48/5) of Neil Young's Live at Massey Hall (4,52). Die komen ook niet in de toplijsten voor. Hoe Nirvana dan wel met MTV Unplugged in de toplijsten is geraakt, ik zou het niet weten... Deep Purple's Made in Japan staat overigens ook in de top 250.

Deze zal ik me wel eens aanschaffen als ik wat meer albums van Opeth aandachtig beluisterd heb. Het is een serieus oeuvre, dus ik ben wel nog even bezig.

Blijkbaar kun je in je top tien wel live/best of.. albums zetten dus dan is het automatisch ook mogelijk dat ze in de top 250 staan, maar in alle andere toplijsten worden ze volgens mij niet meegereken. Kijk maar in de toplijst van 1994, daar staat Nirvana Unplugged niet bij.

Man man, wat heeft Bleak toch een lekkere overgang, rond 3 minuten, vooral wanneer Mikael zijn zuivere zang inzet, prachtig gewoon. Ik ben nog steeds meer te vinden voor de normaal gezongen stukken, vooral in harmonie met de een andere bandlid (de gitarist?) Zelfde geldt voor Harvest (staat hier niet op, wel op BWP). De rest ken ik nog niet zo goed.

Meestal zingt de toetsenist mee. Op BWP is het Steven Wilson die meezingt, meen ik.

Echt een prachtige uitvoering van een repertoire waar je U tegen zegt. Vooral leuk dat ze een hoop oude nummers weer speelden en in een nieuw jasje steken met de nieuwe drummer. Vooral Under The Weeping Moon kan niet beter gewoon. Mikael Åkerfeldt in topvorm voor een stevige set prog metal.

Hoogtepunt dat mij bijna doet beven van ontroering: de solo vanaf 6:17 in Bleak. De toetsenist zorgt ook voor een enorme toegevoegde waarde: mooi klanktapijt waarop de gitaren kunnen "spelen" en zijn achtergrondzang sluit perfect aan bij Mikael Akerfeldt. Nog efkes wachten en dan volgt die monster van alle grunts rond 7:57.
En dan de eerste minuten van Blackwater Park en ... en ...

Inderdaad Sir, over dat hoogtepuntje schreef ik al:

In Bleak is wel de sologitaar van Åkerfeldt veel beter te horen in het stukje dat na het rustigste gedeelte komt, vlak voor het refrein weer begint. Dit komt veel beter tot z'n recht zo dan op het studioalbum.

Ook een leuk verschil met het studioalbum is dat in Blackwater Park na het rustige onheilspellende interludium de spanning net wat langer gerokken wordt voor het volledige geweld weer losbarst.

Een tijd geleden deze toch ook maar op cd gekocht. Voor 12 euro kon ik 'm niet laten liggen.

is het verontrustend als er twee kinderen (5 en 7) in de auto demons of the fall mee zitten te brullen en de volumeknop naar rechts draaien?

Er is ook nog jeugd met goede smaak. Daar kunnen we alleen maar blij mee zijn, zou ik zeggen.

Bravo voor de fiere ouders!