Grian Chatten - Chaos for the Fly (2023)

Het kost de nodige krachtinspanning om het vaderlandsverdriet op je tengere schouders te dragen. Fontaines D.C. opent de beerput van het beschamende Ierse verleden, vecht het gesplitste regiem aan, en legt die chauvinistische trots op een in rood tilt doorslaande balansschaal. Grian Chatten is het woedende geweten van de verloren gewaande stuurloze post pandemie generatie, welke ten onder aan cocaïne verheerlijking en uitbarstende dance escapisme dreigt te gaan. Als selfmade postpunker verteld hij in pamflet slogans zinnen het verslag van een ondergeschikte gemeenschap welke zich altijd ten opzichte het machtige Britse imperium telkens opnieuw moet bewijzen. Maar sinds de Brexit deze sappige vruchtbaarheid vergiftigd en het rottingsproces versneld in werking stelt, keert Ierland zich tegen de grootmachten waarbij ze zichzelf dus ook niet sparen. Grian Chatten verlaat zijn trouwe hulpeloze volgelingen in de strijd tegen de onmacht. Hoe ironisch is het dat hij nu al Londen als zijn nieuwe muzikale hoofdstad beschouwd, waarmee hij al een stukje Ierse mentaliteit in de uitverkoop gooit. Het voelt wel een beetje als verraad aan.

Grian Chatten heeft het strategisch uitgewerkt verhaal verteld. Op dit moment is de behoefte aan een nieuw Fontaines D.C. hoofdstuk geen noodzaak. Een overdaad leidt hoe dan ook tot afzwakking, daar is de frontman zich daadwerkelijk bewust van. Door die gefrustreerde woede loopt Grian Chatten zichzelf voorbij. Hij zoekt zijn heil in de omgeving van de populaire vakantieoord Skerries, daar in die kustplaats liggen zijn roots. Hier is hij gewoon die zoon van het Chatten gezin, welke als muzikant zijn geld verdient. Deze nuchtere doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg houding houdt hem staande, ver weg van de ontsluimerende sterallures. Vastgelegde jeugd herinneringen ophalen en weggestopte groeipijn herinneringen conserveren. Oké, een andere invalshoek dus. Maar dat dit diepzwarte traditionele folk depressies zijn welke in die lijn van de sixties Leonard Cohen hoek liggen verwacht je niet. Toch heeft het poëtische drukkende The Score muzikaal verbazingwekkend veel vergelijkingen met dat meesterlijke voortrekkerswerk.

Grian Chatten is vermoeid geraakt, kapot gestreden. Geen felle uitspattingen, maar juist fluisterende zachtheid. De tol van de roem vreet hem van binnen op. Hoeveel geknapte slachtoffers van het zwaarwegende succes gingen hem voor. Behoorlijk beangstigend allemaal. De uptempo gespeelde Fairlies jazz schept met de wervelwind aan strijkers tevens een beeld van vervreemding, verwarring, duivelse verlokkingen en een definitieve uitvlucht naar Amerika spookt door zijn hoofd. Dit voelt niet goed, nee zelfs de vooruit geplande singles voelen niet goed aan. Een gekmakende wanhoopsdaad. Het psychedelische zomerse dagdromerige East Coast Bed spoelt die opdringende zekerheden weg, in gedachte heeft hij de overstap naar het beloofde vasteland der Verenigde Staten al gemaakt. De Salt Throwers Off a Truck folk handelt indirect ook al over de naderende kustlijn van New York, een schrikbeeld waar ik liever niet naar uitkijk.

Het beetje bij beetje stukjes nostalgie bij elkaar sprokkelen. Een Coney Island achtig verval met seventies glamlounge Bob’s Casino gokaddictie en luilekkerland drankholen. Zijn we niet allemaal een beetje aan het randleven verslaafd, de zelfkant, de opdringerige herhalende drang om deze op te zoeken en over die wankele scheidingslijn te tuimelen. Gelukkig schept het Damon Albarn getinte Last Time Every Time Forever postpunk triphop een iets positiever beeld. Het valt hoe dan ook op hoeveel raakvlakken de stem van Grian Chatten met die van de Blur frontman heeft. Eigenlijk moet de Dublinse punkzanger het vooral van zijn woede en frustraties hebben, deze mijmerende aanpak ligt de geharde straatvechter stukken minder, daarvoor is zijn stemvermogen net te vlak.

Grian Chatten heeft behoefte aan liefde om de eenzaamheid te vergeten. Vatten deze drie eerder verschenen The Score, Last Time Every Time Forever en Fairlies tracks Chaos for the Fly samen? Ik vrees van wel. Ook een Matt Berninger van The National heeft een solo release nodig om zich te hervatten, en wat denk je van Finn Andrews van The Veils? Hetzelfde verhaal, jezelf hervinden om vervolgens doeltreffend hard in groepsverband terug te slaan. Die binding ervaar je minimaal in I Am So Far, waar zijn Fontaines D.C. maatje Georgie Jesson aanschuift. Het is allemaal net te voorzichtig, soms zelfs wat saai. Erg leuk allemaal, die inspirerende strandwandelingen, maar laat het daar in het vervolg bij.

Chaos for the Fly, een kamikazeval zonder vangnet zekerheid. Er heerst wanorde in zijn kleine zelf gecreëerde Lord of the Flies randmaatschappij. Die boegbeeld van de maatschappij positie wringt echter van alle kanten pijnlijk. Van de drukte ontdaan pakt hij kaal de opbouwende All of the People pianoballad op. Een prachtige track welke zeker niet tot een Fontaines D.C. song te transformeren valt. Hij krijgt het alleen wel klaar om te ontroeren, en daar leent dit instrument zich het beste voor. Het is gewoon een kwestie van wennen, zonder de vocale venijn blijft er vooral kwetsbaarheid over. In het afsluitende Season for Pain bouwt Grian Chatten wel de spanning op, toch vergeet hij om echt door te pakken. Chaos for the Fly is absoluut geen slechte plaat, ik ben er minder gecharmeerd van. Het bevestigd nogmaals dat in Fontaines D.C. de kracht toch wel in de som der delen ligt.

Grian Chatten - Chaos for the Fly | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Welkome aanvulling op het rustigere werk van Fontaines DC. Chatten presenteert hier veel nadrukkelijker zijn zangkwaliteiten al heeft het album (net als die van zijn band) wat te kampen met onsamenhangendheden, vormen de songs niet één geheel. Bovendien steken de eerste 3 songs er voorlopig wmb met kop en schouders bovenuit. Last Time Every Time Forever kandidaat voor song vh jaar in mijn boek. Bob's Casino (zo kan 't ook Alex Turner) dan óók weer erg cool maar die accordeert niet heel lekker met voorganger en opvolger.

Recensie op de krenten uit de pop:
Chaos For The Fly | Grian Chatten - grianchatten.bandcamp.com

Grian Chatten - Chaos For The Fly
Op voorhand leek een soloalbum van Fontaines D.C. zanger Grian Chatten me niet zo nodig, maar het ver van de muziek van zijn band verwijderde Chaos For The Fly is een verrassend mooi en sterk album

Grian Chatten is op de albums van zijn band Fontaines D.C. steeds minder gaan praten en steeds meer gaan zingen, maar een soloalbum dat in het hokje singer-songwriter past had ik nog niet direct verwacht van de muzikant uit Dublin. Chaos For The Fly put deels uit het verleden en deels uit het heden en is een album vol donkere of op zijn minst stemmige songs. Het zijn songs die mooi en sfeervol zijn ingekleurd en dit past verrassend goed bij de bijzondere stem van Grian Chatten, die laat horen dat hij een prima zanger is. Het is misschien maar een tussendoortje, maar Chaos For The Fly van Grian Chatten smaakt ook vooral naar veel en veel meer.

Soloalbums van leden van succesvolle bands zijn meestal tamelijk overbodige exercities, al zijn er natuurlijk uitzonderingen. Het duurt meestal wel even voordat de wens van het maken van een soloalbum begint te kriebelen en daarom komt het soloalbum van Grian Chatten voor mij als een verrassing. De naam Grian Chatten klonk mij wel enigszins bekend in de oren, maar ik kon de naam van zijn band toch niet direct noemen. Het gaat natuurlijk om de Ierse band Fontaines D.C., die zich met drie uitstekende albums schaarde onder de vaandeldragers van de huidige postpunk scene.

Met het predicaat postpunk doe je de muziek van Fontaines D.C. overigens wel wat te kort, want de band uit Dublin beperkte zich zeker niet tot de archieven van de postpunk van de late jaren 70 en vroege jaren 80, wat de albums van de band een stuk interessanter maakte dan die van haar vele soortgenoten. Zeker op recent verschenen postpunk albums wordt vaak gekozen voor praatzang en daar ben ik niet heel gek op, al doet de ene band het beter dan de andere. Ook Grian Chatten koos op het debuutalbum van Fontaines D.C., het fantastische Dogrel uit 2019, vooral voor praatzang, maar op A Hero’s Death uit 2020 en Skinty Fia uit 2022 is de Ierse muzikant steeds meer gaan zingen, wat de kwaliteit van de albums van Fontaines D.C. wat mij betreft ten goede kwam.

Grian Chatten kan zijn zangstem nog veel beter kwijt op zijn soloalbum Chaos For The Fly, dat flink afstand neemt van het geluid van zijn band, wat zijn soloalbum een stuk interessanter maakt dan het gemiddelde soloalbum van een lid van een succesvolle band. Chaos For The Fly heeft zo weinig te maken met de muziek van Fontaines D.C. dat de gemiddelde muziekliefhebber er zonder voorkennis waarschijnlijk een hele kluif aan zou hebben om de voorman van de Ierse band te herkennen. Aan de andere kant heeft de muzikant uit Dublin een zeer karakteristiek stemgeluid en het is een stemgeluid dat het verrassend goed doet in het vooral ingetogen repertoire op zijn eerste soloalbum, waarop hij hier en daar wordt bijgestaan door een mooie vrouwenstem.

Chaos For The Fly is een behoorlijk ingetogen album, dat ver verwijderd blijft van de woeste uitbarstingen van Fontaines D.C. op de eerste drie albums van de band. Het soloalbum van Grian Chatten is meer een singer-songwriter album en het is een album dat de meeste inspiratie vindt in de periode voor het ontstaan van de postpunk die Fontaines D.C. inspireerde. Denk aan de albums van een jonge Leonard Cohen, al vind ik Chaos For The Fly ook zeker een album van deze tijd.

De songs van Grian Chatten zijn op de albums van zijn band donker, maar op Chaos For The Fly doet de muzikant uit Dublin er nog een flinke schep melancholie bovenop. Het levert een aardedonker en vaak wat cynisch album op, dat zich zeker heeft beïnvloeden door singer-songwriter albums uit het verleden, maar dat ook anders klinkt dan het gemiddelde album in het genre.

Grian Chatten overtuigt wat mij betreft als zanger, maar maakt ook indruk als songwriter. De sterke songs op het album zijn ook nog eens bijzonder en verrassend gevarieerd en sfeervol ingekleurd, waardoor Chaos For The Fly een bont gekleurd album is, al domineren in de teksten vooral grijs en zwart. Soloalbums zijn vaak tussendoortjes en ik ga er van uit dat Grian Chatten na dit album alle aandacht weer gaat richten op Fontaines D.C., maar voor een tussendoortje vind ik dit smaakvolle en veelzijdige soloalbum echt veel te goed. Erwin Zijleman

De afgelopen twee weken verschenen een aantal fraaie albums, waaronder die van ANOHNI & The Johnsons, PJ Harvey, Julie Byrne en Lucinda Williams. Meest aangename verrassing was toch wel Chaos for the Fly van Grian Chatten, frontman van Fontaines D.C. . Vooral omdat ik totaal niks met de muziek van die band heb. Bovendien heb ik een zwak voor Ierse muziek in het algemeen.

Ierland is allang niet alleen meer bekend vanwege traditionele folkmuziek. Het eerste half jaar van 2023 verschenen daar de nodige prachtplaten, zoals die van Lankum, Lisa O’Neill, The Murder Capital, John Blek, Ailbhe Reddy, Perlee, Daniel Luke, Stephen Shannon en The Bonk.

Chaos for the Fly is veel luchtiger dan de muziek van Fontaines D.C. Het is een zomerplaat bij uitstek en bovendien goed in het gehoor liggend. Chatten mag dan niet de beste zanger zijn, maar liedjes schrijven kan hij wel. Zowel dromerige als catchy (Fairlies). Chaos for the Fly is daarnaast gevarieerd, het zal mij niet verbazen dat het in menig jaarlijstje zal gaan opduiken, zowel van critici als van muziekliefhebbers.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Aardig mengelmoesje van Drake, Gallagher en Jeff Buckley. Prettige stem en heel aardige songs, maar niks opzienbarends.

Zangers van rockbands die zich op een soloplaat van hun meer gevoelige/ melodieuze kant laten zien, zijn natuurlijk een fenomeen op zich. Eerlijk gezegd had ik nog nooit van Grian Chatten gehoord, totdat ik las dat hij de zanger van Fontaines D.C. was, een band die ik vanwege de populariteit weleens heb opgezet, waarbij ik altijd na een paar liedjes concludeerde dat het niet mijn ding was en het weer afzette. Dat was bij Chaos For The Fly niet het geval, dit vond ik zelfs de moeite waard om een paar keer gehoord te hebben.

Op zijn soloplaat klinkt Chatten als een bastaardkind van Leonard Cohen en Shane MacGowan. Het gevaar bij dit soort platen is dat de maker zijn donkere en gevoelige bespiegelingen iets interessanter vindt dan ik ze vind, en dat zit me hier soms ook dwars. Vooral op 'All of the People' wordt naar een puberaal niveau afgedaald waarvoor ik misschien teveel een oude zak ben om het te waarderen.

Aan de andere kant komt uit deze plaat een duidelijke persoonlijkheid naar voren, en schrijft Chatten liedjes die goed bij zijn stem passen (een nachtegaal is hij niet bepaald) en die in je hoofd blijven hangen (vooral 'Fairlies' is echt een eersteklas oorwurm). De plaat is ook afgelopen voordat het stroperige sfeertje van gotische folk gaat vervelen. Geen topplaat voor mij, maar in ieder geval weet ik nu wie Grian Chatten is, en ben ik benieuwd naar wat hij in de toekomst gaat maken.

Vals of niet vals. Middelmatig of niet. Voor mij is het een album vanuit zijn hart zowel tekstueel als muzikaal. Daarom spreekt het mij ook aan. Maar goed, ieder zijn smaak. Ik zal jouw aanbeveling eens beluisteren.

Edit: ik sta mij wel wat te verwonderen dat dit album al zo lang op nr.1 op de rotatielijst staat.

Ontdekknjg van het jaar. Top-album.

deric raven schreef:



Hm... Mijn ervaring is juist dat het je goed kan doen als je afstand neemt van je oude bestaan. Dat je dan beter ziet hoe het leven thuis is en wie je zelf bent.
En wie zijn die "trouwe hulpeloze volgelingen"? Zijn bandmaatjes van Fontaines D.C.? Wel, die broedden op de sterke opvolger die onlangs verscheen: niks hulpeloos.

Vanaf de jaren '60 trokken vele Ierse muzikanten naar Londen, al was dat vaak noodzaak om een carrière verder te doen groeien. Een mooi voorbeeld zijn The Pogues, die juist op afstand op het idee kwamen om punk te combineren met traditionele Ierse folk.
In eigen land kreeg hun muziek weinig applaus: jigs en reels in een nieuw jasje? Niet leuk. In het Verenigd Koninkrijk en elders beleefde men dat anders. The Pogues hadden in eigen land nooit de hoogten kunnen bereiken die ze in Londen ontwikkelden.

Iets soortgelijks zie ik bij Grian Chatten op solodebuut Chaos for the Fly. De belangstelling was groot omdat hij als zanger van postpunkgroep Fontaines D.C. naam had gemaakt. Ook zonder die kennis was ik echter onder de indruk. Met andere muzikanten en in andere stijlen vaart hij een eigen koers die hij omzet in tien sterke liedjes. Hij beschouwt in die liedjes Ierland, het leven én zichzelf. Bovendien kan hij zo uit andere muzikale vaatjes tappen.

Drie voorbeelden: Last Time Every Time Forever heeft met zijn 6/8 maat en strijkers weg van Tindersticks - maar dan met die kenmerkende stem van Chatten; bij Bob's Casino denk ik dankzij de loungetrompetjes aan het werk van Herb Alpert - maar dan met die eigenwijze stem van Chatten en als contrast die van zangeres Georgie Jesson - hoe mooi; in Salt Throwers Off A Truck klinkt folk - met die soms dwarrelende zanglijnen van Chatten.

Skinty Fia, de derde van Fontaines D.C. van het jaar ervoor, vond ik qua melodieën niet altijd even sterk, al kwam ik nog altijd op drieëneenhalve ster uit. Chaos for the Fly bevalt beter. Ik heb wel wat met Chattens frasering, zangstijl en de Ierse sfeer die doorwerkt. Zeker op dit persoonlijke en gevarieerde plaatje, dat met z'n 36 minuten niet te lang doorgaat en mij als schoolcijfer een 8,5 waard is.