Grian Chatten - Chaos for the Fly (2023)

Fairlies, prachtig nummer

Euh, was er met Fontaines DC niks meer te doen? Maar goed, de man vorig jaar op een podium gezien ergens in Antwerpen en hij barstte echt van de energie ! Dus misschien daarom. Leuk en ben benieuwd.

Kom maar door hoor met de Ierse Malcolm Middleton! Zou dan ook leuk zijn als Fontaines DC - à la Arab Strap - over een jaar of 18 een moddetvette comeback dropt die al het voorgaande overtreft.

Last Time Every Time Forever als derde single uitgebracht, tweede voltreffer. Fijn ritme zit er in het nummer en die vocals blijven heerlijk.

Inderdaad. Deze zanger heeft wel echt iets eigens.

Hij zingt ook wat zuiverder ivgm bandplaten. Best wel hyped hiervoor.

Het kost de nodige krachtinspanning om het vaderlandsverdriet op je tengere schouders te dragen. Fontaines D.C. opent de beerput van het beschamende Ierse verleden, vecht het gesplitste regiem aan, en legt die chauvinistische trots op een in rood tilt doorslaande balansschaal. Grian Chatten is het woedende geweten van de verloren gewaande stuurloze post pandemie generatie, welke ten onder aan cocaïne verheerlijking en uitbarstende dance escapisme dreigt te gaan. Als selfmade postpunker verteld hij in pamflet slogans zinnen het verslag van een ondergeschikte gemeenschap welke zich altijd ten opzichte het machtige Britse imperium telkens opnieuw moet bewijzen. Maar sinds de Brexit deze sappige vruchtbaarheid vergiftigd en het rottingsproces versneld in werking stelt, keert Ierland zich tegen de grootmachten waarbij ze zichzelf dus ook niet sparen. Grian Chatten verlaat zijn trouwe hulpeloze volgelingen in de strijd tegen de onmacht. Hoe ironisch is het dat hij nu al Londen als zijn nieuwe muzikale hoofdstad beschouwd, waarmee hij al een stukje Ierse mentaliteit in de uitverkoop gooit. Het voelt wel een beetje als verraad aan.

Grian Chatten heeft het strategisch uitgewerkt verhaal verteld. Op dit moment is de behoefte aan een nieuw Fontaines D.C. hoofdstuk geen noodzaak. Een overdaad leidt hoe dan ook tot afzwakking, daar is de frontman zich daadwerkelijk bewust van. Door die gefrustreerde woede loopt Grian Chatten zichzelf voorbij. Hij zoekt zijn heil in de omgeving van de populaire vakantieoord Skerries, daar in die kustplaats liggen zijn roots. Hier is hij gewoon die zoon van het Chatten gezin, welke als muzikant zijn geld verdient. Deze nuchtere doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg houding houdt hem staande, ver weg van de ontsluimerende sterallures. Vastgelegde jeugd herinneringen ophalen en weggestopte groeipijn herinneringen conserveren. Oké, een andere invalshoek dus. Maar dat dit diepzwarte traditionele folk depressies zijn welke in die lijn van de sixties Leonard Cohen hoek liggen verwacht je niet. Toch heeft het poëtische drukkende The Score muzikaal verbazingwekkend veel vergelijkingen met dat meesterlijke voortrekkerswerk.

Grian Chatten is vermoeid geraakt, kapot gestreden. Geen felle uitspattingen, maar juist fluisterende zachtheid. De tol van de roem vreet hem van binnen op. Hoeveel geknapte slachtoffers van het zwaarwegende succes gingen hem voor. Behoorlijk beangstigend allemaal. De uptempo gespeelde Fairlies jazz schept met de wervelwind aan strijkers tevens een beeld van vervreemding, verwarring, duivelse verlokkingen en een definitieve uitvlucht naar Amerika spookt door zijn hoofd. Dit voelt niet goed, nee zelfs de vooruit geplande singles voelen niet goed aan. Een gekmakende wanhoopsdaad. Het psychedelische zomerse dagdromerige East Coast Bed spoelt die opdringende zekerheden weg, in gedachte heeft hij de overstap naar het beloofde vasteland der Verenigde Staten al gemaakt. De Salt Throwers Off a Truck folk handelt indirect ook al over de naderende kustlijn van New York, een schrikbeeld waar ik liever niet naar uitkijk.

Het beetje bij beetje stukjes nostalgie bij elkaar sprokkelen. Een Coney Island achtig verval met seventies glamlounge Bob’s Casino gokaddictie en luilekkerland drankholen. Zijn we niet allemaal een beetje aan het randleven verslaafd, de zelfkant, de opdringerige herhalende drang om deze op te zoeken en over die wankele scheidingslijn te tuimelen. Gelukkig schept het Damon Albarn getinte Last Time Every Time Forever postpunk triphop een iets positiever beeld. Het valt hoe dan ook op hoeveel raakvlakken de stem van Grian Chatten met die van de Blur frontman heeft. Eigenlijk moet de Dublinse punkzanger het vooral van zijn woede en frustraties hebben, deze mijmerende aanpak ligt de geharde straatvechter stukken minder, daarvoor is zijn stemvermogen net te vlak.

Grian Chatten heeft behoefte aan liefde om de eenzaamheid te vergeten. Vatten deze drie eerder verschenen The Score, Last Time Every Time Forever en Fairlies tracks Chaos for the Fly samen? Ik vrees van wel. Ook een Matt Berninger van The National heeft een solo release nodig om zich te hervatten, en wat denk je van Finn Andrews van The Veils? Hetzelfde verhaal, jezelf hervinden om vervolgens doeltreffend hard in groepsverband terug te slaan. Die binding ervaar je minimaal in I Am So Far, waar zijn Fontaines D.C. maatje Georgie Jesson aanschuift. Het is allemaal net te voorzichtig, soms zelfs wat saai. Erg leuk allemaal, die inspirerende strandwandelingen, maar laat het daar in het vervolg bij.

Chaos for the Fly, een kamikazeval zonder vangnet zekerheid. Er heerst wanorde in zijn kleine zelf gecreëerde Lord of the Flies randmaatschappij. Die boegbeeld van de maatschappij positie wringt echter van alle kanten pijnlijk. Van de drukte ontdaan pakt hij kaal de opbouwende All of the People pianoballad op. Een prachtige track welke zeker niet tot een Fontaines D.C. song te transformeren valt. Hij krijgt het alleen wel klaar om te ontroeren, en daar leent dit instrument zich het beste voor. Het is gewoon een kwestie van wennen, zonder de vocale venijn blijft er vooral kwetsbaarheid over. In het afsluitende Season for Pain bouwt Grian Chatten wel de spanning op, toch vergeet hij om echt door te pakken. Chaos for the Fly is absoluut geen slechte plaat, ik ben er minder gecharmeerd van. Het bevestigd nogmaals dat in Fontaines D.C. de kracht toch wel in de som der delen ligt.

Grian Chatten - Chaos for the Fly | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Welkome aanvulling op het rustigere werk van Fontaines DC. Chatten presenteert hier veel nadrukkelijker zijn zangkwaliteiten al heeft het album (net als die van zijn band) wat te kampen met onsamenhangendheden, vormen de songs niet één geheel. Bovendien steken de eerste 3 songs er voorlopig wmb met kop en schouders bovenuit. Last Time Every Time Forever kandidaat voor song vh jaar in mijn boek. Bob's Casino (zo kan 't ook Alex Turner) dan óók weer erg cool maar die accordeert niet heel lekker met voorganger en opvolger.

Hoor geen enkele beperking om intens te genieten van Grian solo songs.
De album credits vertellen het hoe en waarom: Text en music, alles zelf geschreven.
En vooral gezongen.
Om de hier vernoemde forum twijfels weg te nemen: East Coast Bed

Wat een geweldig solodebuut van Grian Chatten. Dit album gaat heel hoog in mijn eindejaarslijst eindigen!

Recensie op de krenten uit de pop:
Chaos For The Fly | Grian Chatten - grianchatten.bandcamp.com

Grian Chatten - Chaos For The Fly
Op voorhand leek een soloalbum van Fontaines D.C. zanger Grian Chatten me niet zo nodig, maar het ver van de muziek van zijn band verwijderde Chaos For The Fly is een verrassend mooi en sterk album

Grian Chatten is op de albums van zijn band Fontaines D.C. steeds minder gaan praten en steeds meer gaan zingen, maar een soloalbum dat in het hokje singer-songwriter past had ik nog niet direct verwacht van de muzikant uit Dublin. Chaos For The Fly put deels uit het verleden en deels uit het heden en is een album vol donkere of op zijn minst stemmige songs. Het zijn songs die mooi en sfeervol zijn ingekleurd en dit past verrassend goed bij de bijzondere stem van Grian Chatten, die laat horen dat hij een prima zanger is. Het is misschien maar een tussendoortje, maar Chaos For The Fly van Grian Chatten smaakt ook vooral naar veel en veel meer.

Soloalbums van leden van succesvolle bands zijn meestal tamelijk overbodige exercities, al zijn er natuurlijk uitzonderingen. Het duurt meestal wel even voordat de wens van het maken van een soloalbum begint te kriebelen en daarom komt het soloalbum van Grian Chatten voor mij als een verrassing. De naam Grian Chatten klonk mij wel enigszins bekend in de oren, maar ik kon de naam van zijn band toch niet direct noemen. Het gaat natuurlijk om de Ierse band Fontaines D.C., die zich met drie uitstekende albums schaarde onder de vaandeldragers van de huidige postpunk scene.

Met het predicaat postpunk doe je de muziek van Fontaines D.C. overigens wel wat te kort, want de band uit Dublin beperkte zich zeker niet tot de archieven van de postpunk van de late jaren 70 en vroege jaren 80, wat de albums van de band een stuk interessanter maakte dan die van haar vele soortgenoten. Zeker op recent verschenen postpunk albums wordt vaak gekozen voor praatzang en daar ben ik niet heel gek op, al doet de ene band het beter dan de andere. Ook Grian Chatten koos op het debuutalbum van Fontaines D.C., het fantastische Dogrel uit 2019, vooral voor praatzang, maar op A Hero’s Death uit 2020 en Skinty Fia uit 2022 is de Ierse muzikant steeds meer gaan zingen, wat de kwaliteit van de albums van Fontaines D.C. wat mij betreft ten goede kwam.

Grian Chatten kan zijn zangstem nog veel beter kwijt op zijn soloalbum Chaos For The Fly, dat flink afstand neemt van het geluid van zijn band, wat zijn soloalbum een stuk interessanter maakt dan het gemiddelde soloalbum van een lid van een succesvolle band. Chaos For The Fly heeft zo weinig te maken met de muziek van Fontaines D.C. dat de gemiddelde muziekliefhebber er zonder voorkennis waarschijnlijk een hele kluif aan zou hebben om de voorman van de Ierse band te herkennen. Aan de andere kant heeft de muzikant uit Dublin een zeer karakteristiek stemgeluid en het is een stemgeluid dat het verrassend goed doet in het vooral ingetogen repertoire op zijn eerste soloalbum, waarop hij hier en daar wordt bijgestaan door een mooie vrouwenstem.

Chaos For The Fly is een behoorlijk ingetogen album, dat ver verwijderd blijft van de woeste uitbarstingen van Fontaines D.C. op de eerste drie albums van de band. Het soloalbum van Grian Chatten is meer een singer-songwriter album en het is een album dat de meeste inspiratie vindt in de periode voor het ontstaan van de postpunk die Fontaines D.C. inspireerde. Denk aan de albums van een jonge Leonard Cohen, al vind ik Chaos For The Fly ook zeker een album van deze tijd.

De songs van Grian Chatten zijn op de albums van zijn band donker, maar op Chaos For The Fly doet de muzikant uit Dublin er nog een flinke schep melancholie bovenop. Het levert een aardedonker en vaak wat cynisch album op, dat zich zeker heeft beïnvloeden door singer-songwriter albums uit het verleden, maar dat ook anders klinkt dan het gemiddelde album in het genre.

Grian Chatten overtuigt wat mij betreft als zanger, maar maakt ook indruk als songwriter. De sterke songs op het album zijn ook nog eens bijzonder en verrassend gevarieerd en sfeervol ingekleurd, waardoor Chaos For The Fly een bont gekleurd album is, al domineren in de teksten vooral grijs en zwart. Soloalbums zijn vaak tussendoortjes en ik ga er van uit dat Grian Chatten na dit album alle aandacht weer gaat richten op Fontaines D.C., maar voor een tussendoortje vind ik dit smaakvolle en veelzijdige soloalbum echt veel te goed. Erwin Zijleman

Chaos For The Fly lijkt mij veel meer dan dat. Het is een relativerende uitlaatklep voor het totaal uit de hand gelopen succes van FontainesDC. Grian, afkomstig uit een klein Vissersdorp ten noorden van Dublin. moest na het hectisch touren op adem komen. En benoemd het zelf: "Breathe life into lucid tales" ,

Wat een fijne plaat . Als je van Nick Drake of Syd Barrett houdt is dit een must. Toch niet gedateerd. Denk ook aan P.J.Harvey. En die stem heeft iets. Komt beter tot zijn recht dan bij Fontaines DC.

Grappig, ik heb juist het tegenovergestelde. Heb absoluut niets met Fontaines D.C. zelf.

Oeff, met billy woods & model/actriz kanshebbers voor album van het jaar!

Vind ik dit leuk als ik Fountains D.C leuk vond, maar de stem van Chatten niet zo?

Misschien wel want hij zingt een stuk beter. Met Fontaines DC heeft het overigens niet zo gek veel te maken.

Fluistermuziek met wat melancholie en zwierigheid. Nou dan heb je al punten gescoord hoor!

En punten scoort Gian zeker. Helemaal heerlijk dit.
Doet me denken aan de laatste Philip Selway, niet dat het er op lijkt, maar een zelfde vibe plus een bekendheid uit een populaire band die z’n eigen ding doet.

Voor dat album is minder liefde dan voor deze zie ik. Ik kan ze allebei goed smaken, maar het is dan ook helemaal in mijn straatje.

Fijne zomerplaat.

Regelmatig zet ik het album op. Ik ken Chatten natuurlijk van de muziek met Fontaines D.C. Vol kracht, energie en een mooie groei in hun albums. De eerste keer dat ik ze live ‘zag’ was tijdens de Corona dagen vanuit de Kilmainham Gaol gevangenis waar ze een geheel concert gaven en ik dat zo heerlijk vond omdat er geen concert meer te bezoeken was. Daar viel mij zijn tomeloze energie op.

Toch ook lichtelijke verbazing, toen ik de band ontdekte, dat hun gezamenlijke start was begonnen juist met de liefde voor poëzie. Ik mag graag soms zelf wat poëtisch schrijven maar lezen doe ik poëzie bijna niet. Het woord ‘Poëzie’ roept bij mij het woord ‘liefelijk’ op. En deze band lieflijk ?

De eerste keer dat ik de band echt live kon zien beleefde ik alleen maar het pure explosieve vulkanisme van de band waarbij ik mijzelf ook midden in een agressieve pit heb gestort (ik voel dat nu nog ergens echoën in mijn rug, echt waar). Maar juist de magma kamer van de band stond ontzettend ongeduldig tussen alle nummers te wachten op het volgende nummer. Chatten zelf. Stampend op zijn microfoon standaard terwijl hij er rondjes omheen liep. Volledig uitbarstend bij elk nummer wat werd ingezet. Ik genoot. De geboorte van een muzikaal icoon.

En toch. Op Skinty Fia viel mij ‘The Couple Across the Way’ op. Ik heb ook hier bij dat album aangeven dat juist in dat nummer een stukje nieuwe beleving, ontwikkeling van de band ligt. Een andere weg.

Dus toen dit album uitkwam was ik dan ook ergens verbaasd en ergens ook niet. Een andere Grian Chatten met zijn liefde voor poëzie vanuit zijn ziel. Een stukje voortzetting van ‘The Couple Across the Way’. Maar waar is die persoon van het live gebeuren ? Die in het gevangenis concert mij volledig het scherm introk. Die een volledige Belgische zaal in Antwerpen liet exploderen.

Dus ik zet regelmatig dit album op. Moet wennen, begrijp de poëzie nog niet. Waardeer wel de melodieuzere zang. Voel mij soms in een naar schraal bier ruikende pub met een klein podium waar een zanger wat rookt, drinkt en zingt. Ik voel ergens de klasse van dit album, het unieke, het kleinschalige, de solist die zijn eigen keuze durft te maken. Maar het moet groeien. Grian Chatten heeft zijn deur geopend maar ik ben degene die nog niet echt naar binnen durf te gaan omdat ik deze Chatten nog niet goed ken. Maar ik luister al wel. Ik zet het album toch steeds weer op..

De afgelopen twee weken verschenen een aantal fraaie albums, waaronder die van ANOHNI & The Johnsons, PJ Harvey, Julie Byrne en Lucinda Williams. Meest aangename verrassing was toch wel Chaos for the Fly van Grian Chatten, frontman van Fontaines D.C. . Vooral omdat ik totaal niks met de muziek van die band heb. Bovendien heb ik een zwak voor Ierse muziek in het algemeen.

Ierland is allang niet alleen meer bekend vanwege traditionele folkmuziek. Het eerste half jaar van 2023 verschenen daar de nodige prachtplaten, zoals die van Lankum, Lisa O’Neill, The Murder Capital, John Blek, Ailbhe Reddy, Perlee, Daniel Luke, Stephen Shannon en The Bonk.

Chaos for the Fly is veel luchtiger dan de muziek van Fontaines D.C. Het is een zomerplaat bij uitstek en bovendien goed in het gehoor liggend. Chatten mag dan niet de beste zanger zijn, maar liedjes schrijven kan hij wel. Zowel dromerige als catchy (Fairlies). Chaos for the Fly is daarnaast gevarieerd, het zal mij niet verbazen dat het in menig jaarlijstje zal gaan opduiken, zowel van critici als van muziekliefhebbers.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Aardig mengelmoesje van Drake, Gallagher en Jeff Buckley. Prettige stem en heel aardige songs, maar niks opzienbarends.

Best ok, maar moest t niet de zanger van FDC zijn luisterde geen kat denk ik. Zo een plaatjes passeren toch regelmatig? Haalde hij zijn inspiratie uit die plaat met Nick Drake covers en dacht er een sausje over te gieten van wat modernere zaken? Nu ja, ik snap t misschien nog niet. Ik laat de opties over. De combi gitaargetokkel en die droge beats vind ik wel ok, het doet me denken aan zo een mix van Drake en Casablancas, dat Ierse sausje is wel sowieso niets voor mij

Hier staat Grian al 2 weken onafgebroken op de repeat.
En ondanks of dankzij alle pessimistische lyrics spat de goede energie uit de boxen.
Geheel gelijkwaardig aan de Fonteinen, maar dan met andere muzikale middelen.

Dat heeft vanzelfsprekend tot gevolg dat er maar één waardering mogelijk is; *****.

Fontaines heeft af en toe geweldige nummers gemaakt, die heb ik hier naar twee luisterbeurten nog niet op kunnen ontdekken.. wellicht valt het kwartje nog.

Ik hoor best veel van the Fountaines terug , het 2e nummer heeft min of meer dezelfde melodielijnen als het geweldige I love you. Natuurlijk het is rustiger, zoals ie al aangeeft heeft die rust nodig dat snap ik heel goed na 5 jaar vrij onafgebroken touren en platen opnemen.
Doe mij een beetje denken aan Bob Mould die met Workbook op adem moest komen na al het gedoe en gebeuk bij de legendarische Huskers.
Moedige poging en als Ier kan je natuurlijk goed teruggrijpen of een meer folk geluid.
Wat ik boven ook al las, die schroeiende intensiteit van de Fontaines live wil ik graag weer terug dus ik hoop niet dat het afstel wordt. Maar laten we eerst van deze plaat genieten. Ga dit ook de komende weken doen.
Benieuwd of dit ook live gaat doen. Zal heel wat anders zijn dan met zijn band dat is wel zeker.

Singles klinken als een fijn tussendoortje. Maar soms vind ik het ook wat veilig, zo speciaal is het allemaal nu ook weer niet.

Het is nu eenmaal de zanger van Fontaines D.C. Daarom de nummer 1 in de rotatielijst en het zeer hoge gemiddelde. Laten we eerlijk zijn, zo werkt het nu eenmaal

Het is sowieso niet slecht. Blijkt een goede songwriter te zijn. Mis toch wel het broeierige in z’n muziek!

Kende de hele man niet. Klinkt goed, duister. Niet dat het naar steengoede hoogten wordt getild maar het klinkt lekker

Leuke plaat, alleen Bob's Casino begrijp ik niet helemaal: Chatten is nooit heel zuiver, maar dit klinkt als dronken karaoke.

"Gewoon" een ijzersterke plaat!