Voyager - Fearless in Love (2023)

Naast Lord of The Lost vond Ik Promise echt het hoogtepunt van Eurovision 2023

Voyager blijft leuk!

Submarine

Promise was voor mij (naast Finland) ook het hoogtepunt. Overigens is Dreamer (waarmee ze vorig jaar 2e werden bij de Australische selectie voor het Songfestival) ook een heerlijk nummer. Ga dit album zeker luisteren!

echt niet mijn ding

Het is en blijft toch wel een aparte metalband, deze Voyager. En met name hoe de band - ontzettend kwiek en vakkundig - synthpop, progressieve metal en nog een aantal nieuwerwetse geluiden weet te combineren tot een woest aantrekkelijk geheel. Ik krijg de indruk dat het er progressiever, misschien zelfs wat ruiger aan toe gaat en dit in combinatie met betere songs dan op voorganger Colours in the Sun. En ja... dat mooie contrast is gelukkig ook gebleven: de heldere, hemelse zangpartijen van Daniel Estrin met zijn vrolijke, knalrode keytar in de aanslag.

En toch gaat Fearless in Love, hoe lekker deze plaat ook klinkt, het album Ghost Mile uit 2017 vooralsnog niet overtreffen, maar de nieuwste Voyager raast in elk geval met het grootste gemak enkele van zijn voorgangers voorbij.

Kortom, dit is wederom een Voyager album om helemaal blij van te worden. Ook zeer aan te bevelen voor feesten en partijen.

Voyager blijft gewoon heel erg leuk!

Duidelijk één van de leukste inzendingen op het Songfestival dit jaar.

Ik kende de band niet, maar ze zijn in eigen land behoorlijk populair blijkbaar en ze hebben al aardig wat albums gemaakt. Grappig dat hun wens om op het Songfestival te mogen spelen zo groot was en tof dat ze er best wat succes hadden (een negende plaats).

Metal dekt maar heel af en toe de lading vind ik. Dit is toch meer pop-rock met af en toe een snufje metal.

Leuk, maar een heel album vind ik dan uiteindelijk weer iets te veel van het goede.

Onderhoudend album met uitsluitend single-kandidaten (en natuurlijk met de songfestivalhit Promise), wat direct ook een beetje het probleem is. Nergens gaat de band wat meer de diepte in; het blijft allemaal erg vlak en veilig, hoe vakkundig het songmateriaal ook in elkaar steekt. Gelukkig geeft het lekker zware gitaarwerk net voldoende tegengas om de boel acceptabel te houden.

Van alle platen van Voyager die ik heb gehoord weten ze mij hier het meest te pakken. Van begin tot eind knallende songs. De progdiepte wordt inderdaad niet opgezocht, maar het wil niet zeggen dat de nummers oppervlakkig zijn. De subtiele opbouw, fraaie wendingen, en indrukwekkende muzikantschap blijven aanwezig en op mijn favoriete tracks als 'Submarine' en 'Twisted' bereikt dit hoogtepunten waar de twee voorgaande platen niet komen, wat mij betreft. Fantastisch album.