Thirty Seconds to Mars - It's the End of the World but It's a Beautiful Day (2023)

Heel stiekem vind ik Stuck best een fijn liedje

Helaas doet ook dit album geen oude tijden herleven. Wel volop nieuwe tijden, aangezien het geluid echt helemaal van nu is. Electronische pop met veel dance- en R&B-elementen dus. Het is vakkundig uitgevoerd en bepaalde tracks zijn best aanstekelijk, zoals opener Stuck, maar de lekker bombastische space-rock die ik van de band wil horen is in geen velden of wegen te bekennen. Je moet ook moeite doen om uberhaupt een gitaar te ontwaren binnen de electronica. Alleen het afsluitende Avalanche doet nog een beetje denken aan de eerste paar albums. Ergens in de verte dan.

Eens. Dit is niet de sound die je wil horen van deze band en wat je wel hoort is tot overmaat van ramp ook niet erg memorabel. 2 sterren

Leto heeft echt zijn ziel verkocht, het kan niet anders.

Verbijsterd was ik toen ik voor het eerst From Yesterday zag. Die clip, de scream, de eyeliner van een markante emo-frontman. 'Thirty' domineerde destijds de hitlijsten met stevige emorock en videoclips als kunststukjes. Niet lang erna kocht ik A Beautiful Lie. Het was echter het debuut van jaren eerder dat mij echt bij de strot greep.

Spacerock. Ongepolijst en zonder compromis bezong Leto, destijds bekender als acteur diverse eigenzinnige songs. Toegegeven, na het succes van vooral de tweede plaat braken ze pas echt door met het voor de top 40 iets meer te behappen This is War. Bangers als Kings and Queens en Do or Die lieten fans van het eerste uur al een beetje fronzen. Hier waren de eerste scheuren al duidelijk zichtbaar, vooral bij de frontman: een grote roze hanenkam en teksten die ingewisseld werden door koortjes en 'oh ohs' en 'ah ahs' Het was duidelijk dat de band een commerciëler vat hadden aangeboord en Jared was klaar om te tanken.

Het vergeten vierde album met pretentieuze titel en dito uitleg, waar de plooien van zijn voorganger definitief zijn platgestreken. Nummers als Conquistador voelde in dat licht dan juist weer overdreven heftig, alsof ze niet wisten welke kant ze op moesten. Nummers als Northern Lights en Up in the Air waren goede innovatieve nummers maar het album voelde stuurloos. Hier lagen de laatste stuiptrekkingen van een band die het een plaat daarna allemaal artistiek definitief zou vergooien. AMERICA was nauwelijks een rimpeling in de vijver van urgentie, en Leto verliest zich in vooral een koers van samengeraapte probeersels met Halsey en een rapper.

En nu zijn we hier. De manen van Leto zijn langer, zijn godscomplex nog groter. Over de brokstukken van Savior, Buddha for Mary en Capricorn loopt iemand, nee zweeft iemand die niet meer voor reden vatbaar is. Volledig geïnhaleerd door Hollywood laten de broertjes Leto zien dat eigenheid een zonde is die 10 jaar alniet langer vakkundig de strot is omgedraaid.

Natuurlijk spreekt hier een man uit jeugdsentiment, maar wie deze transformatie jaren geleden had zien aankomen was voor gek verklaard. Zowel tekstueel als muzikaal is deze band in niets te onderscheiden van een Imagine Dragons, en bij vlagen zelfs Taylor Swift. Artistieke ontwikkeling, maar dan van 10 naar 0.
Van scheurende gitaren en screams naar gezapig, plat, corporate en vooral totaal inwisselbaar.

Het kostte deze band dertig seconden om naar Mars te geraken, om vervolgens als Icarus in dezelfde richting terug te storten. De vorige platen waren de uitvaart, dit is de artistieke uitstrooiing van wat ooit heel mooi had kunnen zijn. Gecondoleerd.

Wat mis ik hun vroeger genre toch. Dat was tenminste geen slappe hap. Rechtoe, rechtaan. Sorry voor de heren. Ben geen fan van de rommel ze nu maken. Moderne R&B en slappe pop is niet hetgene dat me kan boeien, al maak ik hier gerust wel een kanttekening, in de die zin dat zelfs de artiesten zoals Beyoncé het duizend keer beter maken. Een dikke stinkerd van een album.