Thirty Seconds to Mars - It's the End of the World but It's a Beautiful Day (2023)

Helaas doet ook dit album geen oude tijden herleven. Wel volop nieuwe tijden, aangezien het geluid echt helemaal van nu is. Electronische pop met veel dance- en R&B-elementen dus. Het is vakkundig uitgevoerd en bepaalde tracks zijn best aanstekelijk, zoals opener Stuck, maar de lekker bombastische space-rock die ik van de band wil horen is in geen velden of wegen te bekennen. Je moet ook moeite doen om uberhaupt een gitaar te ontwaren binnen de electronica. Alleen het afsluitende Avalanche doet nog een beetje denken aan de eerste paar albums. Ergens in de verte dan.

Wat mis ik hun vroeger genre toch. Dat was tenminste geen slappe hap. Rechtoe, rechtaan. Sorry voor de heren. Ben geen fan van de rommel ze nu maken. Moderne R&B en slappe pop is niet hetgene dat me kan boeien, al maak ik hier gerust wel een kanttekening, in de die zin dat zelfs de artiesten zoals Beyoncé het duizend keer beter maken. Een dikke stinkerd van een album.