The Tellers - Hands Full of Ink (2007)

Wat deze Tellers me te vertellen hebben raakt me niet zo.
Met name de zang komt op mij als te gekunsteld over, en instrumentaal kabbelt het maar door zonder dat het ook maar enig moment, of op enigerlei wijze, echt boeiend wordt.

ik ben echt lang niet meer zo blij verrast geweest met een nieuw album, ik vind 'm echt heerlijk! t zijn 2 jonge gasten die samen heerlijke vrolijke meezing liedjes spelen.. ik raad deze echt aan!

Mocht je ze live willen zien, dan kan dat donderdag 8 november a.s. in Rotown te Rotterdam.

Zaal open: 21.00 uur
Aanvang: 21.30 uur
Prijs 7 euro

Meer info op: http://www.rotown.nl

klopt, ik heb ze in utrecht gezien de 11e.. maar ze geven geregeld optredens in nederland.. mooi!!

Héérlijke CD om in de winter binnen wat eenzame uurtjes te slijten, maar evenzo goed in de zomer met een groep vrienden bij de barbecue. Absolute aanrader!

De liedjes die ik gehoord heb klinken veelbelovend. Deze cd staat op mijn verlanglijstje, ga ik zeker eens naar op zoek!

Leuke en vrolijke plaat. Lekker voor als ik net weekend heb na een week school om dan een aantal van deze vrolijke nummers te luisteren. Fijn! 3,5*

Sympathieke songs, in de beste Vlaamse (middle ofthe Road) poptraditie, zonder een moment opwindend te worden

Enkele zeer goede nummers ( memory, second category, he gets high ), toch zijn er ook nummers die me niet veel zeggen, voorlopig, ik heb hem nog maar net, kan dus nog veranderen, maar nu voor
3,5

Een plaat die mij toch wel het één en ander blijft doen. Heb deze plaat rond januari gekocht en toen veelvuldig afgespeeld! Het is vooral een plaat waar vooral snel veel herinneringen aan vast blijven hangen, en daar hou ik wel van! Het stemgeluid van de zanger is apart, alsook zijn accent, zeker niet voor iedereen weggelegd. Ikzelf ben ook niet echt een grote fan van zijn stemgeluid, maar het past wonderwel bij de muziek en zorgt voor een nog grotere melancholiek in de muziek!

Ik ben 'm op dit moment nog eens aan het afspelen en ik krijg telkens weer dat oude gevoel van de eerste luisterbeurten, en dat is een zeer goed teken. De sfeer van de plaat is over het algemeen losjes, mede vanwege de korte duur van de nummers, het klinkt fris, catchy en zorgeloos hoewel het dan toch ook weer droef is. De plaat zit sowieso vol van melancholie en voor mij persoonlijk ook met herinneringen (het feit dat ik mezelf nog op de bus naar huis zie zitten met enkel deze plaat onder de arm zegt genoeg)! Een zeer passende plaat voor tijdens de lente of herfst, maar zoals ik hierboven al gelezen heb kan je deze in eender welk seizoen draaien.

Hoogtepunt van de plaat is voor mij 'He Gets High', met dat prachtige gebruik van de mondharmonica die het volledige nummer draagt! Mooie plaat van deze jonge Belgen!

Ik ben op dit moment vooral cd's aan het draaien, waarvan ik absoluut niet wist dat ik ze had. En daar hoort dus ook deze cd van 'the tellers' bij. Geen idee hoe ik hier aan ben gekomen (kringloop o.i.d) , maar volgens mij amper beluisterd. In ieder geval gaat er geen enkel belletje rinkelen.

Naar ik begreep is the Tellers een Belgische groep en dat is in België altijd wel belangrijk, afkomstig uit Wallonië. De groep bestond oorspronkelijk uit 2 leden : Charles Blistin en Ben Bailleux-Beynon. Alle twee nog vrij jong. Ben Bailleux-Beynon neemt de zangpartijen voor zijn rekening, dat doet hij op geheel eigen wijze. Aangezien zijn moeder uit Wales komt heeft hij dat accent ook bij het zingen.Charles Blistin zorgt voor de muzikale omlijsting.
In 2006 verschijnt de ep 'More' en een jaar alter dit album "hands full of ink' . Hier staan 16 nummers op en deze zijn over het algemeen ongecompliceerd. Twee jonge honden die gewoon op een leuke wijze aan het musiceren zijn geslagen. Op zich meestal wat up tempo nummers , vrolijk zonder veel pretentie. In België was de groep bijzonder populair en traden veel op , ook op festivals.
Naar aanleiding van deze plaat was er een grote tournee en het duo werd uitgebreid tot een kwartet. Toch eiste de grote tour zijn tol, de 2 nieuwe leden en Charles Blistin stoppen ermee , zodat Ben Bailleux-Beynon alleen achterbleef.
Met nieuwe leden kwam er in 2010 een tweede album en daarna is er niet zo veel meer gehoord van de band.

Dit eerste album is gewoon een leuk album, maar meer ook niet. Maar om het zo maar eens op te zetten, daar is verder niks mee. De songs zijn allemaal heel redelijk, productie ook prima.
Maar verwacht ook niet iets heel bijzonders.