Janelle Monáe - The Age of Pleasure (2023)

Ik houd mn hart vast voor dit nieuwe album eerlijk gezegd. Float vind ik nou niet bepaald een sterke single, en Lipstick Lover doet me ook vrij weinig. Afgaande op de tijdsduur van de liedjes, is dit ook meer een ep dan een volwaardig album.
Ik heb erg genoten van Dirty Computer destijds, ondanks dat velen dat haar zwakste album vonden. Maar de koek lijkt wel een beetje op nu. Afwachten dan maar tot het volledige album uitkomt....

Ik was ook enthousiast tot ik de tijdsduur zag ja. Wat een rare keuze...

Hoe dan ook, ik ben wel blij met Float. Goede track. Lipstick Lover vind ik ook wel wat minder. Of liever: meer doorsnee.

Grappig, precies waar jij je aan stoort bij de nieuwe Queens of the Stone Age, heb ik dat met Float. Wat een levenloze productie. Seun Kuti doet mee, nou dan wil dat ik dat potdomme ook horen! Alles klinkt echter plat en in elkaar gedrukt, eigenlijk als een mixtape.

Nou, de clip is niet bepaald doorsnee kan ik je zeggen. Janelle lijkt de hormonen van een puber te hebben. Of gaat de album titel daar over? Niet dat het mij stoort of shockeert; mij valt vooral de combinatie op van zomerse (beetje reggae invloeden?) en niet al te moeilijke R&B sound op van de eerste twee vooruitgestuurde nummers en ik krijg wel zin in het albumpje zo.

Ik ook wel hoor. Float vond ik al lekker, Lipstick Lover nog net wat lekkerder. Kon weleens een heel fijn zomerplaatje worden.

Eerste luisterbeurt stelt flink teleur. Het is allemaal aardig en mevrouw Monae viert haar seksuele vrijheid, maar dat resulteert in een fragmentarisch album met lyrics die er niet om liegen, maar toch een beetje vermoeiend overkomen. Na de zoveelste 'bitch, hips, tits' tekst weten we het wel. Ik las ergens dat Janelle met dit album haar Renaissance moment beleeft, maar dan meer afrobeat en minder studio 45. Ergens snap ik die redenering wel, ware het niet dat het album van Beyonce toch wel meer ideeën rijkdom uitademt, en ook als een volwaardig studioalbum klinkt. Dat is met 'The Age Of Pleasure' wel anders.

Natuurlijk mag Janelle Monae haar seksuele vrijheid vieren, maar nu klinkt ze eigenlijk zoals elke andere hedendaagse r&b zangeres en is ze haar volledige eigenheid verloren. Dit album had door iedereen ingezongen kunnen worden. Enkel op Only Have Eyes 42 klinkt wat van haar vroegere eigenzinnigheid en muzikaliteit door. Vernieuwen is prima, maar dit album is wel erg mager en eigenlijk vlees noch vis. De productie zorgt ervoor dat ik niet volledig afhaak, maar ik word verder nergens verrast door een goede hook of refrein. Ik wacht nog even op een definitieve stem, maar vooralsnog is de teleurstelling groot. Wat een magere presentatie voor een zangeres met zóveel talent.

Velen die behoren tot de LGBTQ+ gemeenschap kennen het vast wel: eenmaal uit de kast voelt dat als een bevrijding waardoor er een soort tweede puberteit ontstaat. Even dat gevoel van enorme vrijheid en dat kan zich op diverse manieren uiten. Bij mijzelf was het halverwege de jaren '90 'uitgaan opnieuw uitvinden', veel nieuwe mensen leren kennen, een nieuwe wereld ontdekken. Best eng en spannend, maar zeker ook opwindend.

Bij Janelle zie je ook een soort ontlading wat met veel seksualiteit 'in your face' gepaard gaat. Natuurlijk met bitches. Jazeker, ze zijn er. Opmerkelijk toch dat het uit de mond van Janelle anders klinkt dan uit die van 'boze rappers'. Beetje hypocriet van ons luisteraars?! En tits. Heel veel tits. Ze heeft er ook geen moeite mee om ze te tonen of die van anderen te koesteren.

In deze tijd misschien toch wel een ding. We worden immers weer preutser en de LGBTQ+ beweging ligt meer en meer onder vuur: 'het mag wel wat minder', 'ik hoef er niet mee geconfronteerd te worden (en mijn kinderen al helemaal niet)' en soms gaat het zelfs nog verder dan dat. Het begint hier en daar enge vormen aan te nemen en sommige landen gaan ver in hun nieuwe wetgeving, heel ver.....

Misschien de reden dat Janelle zich uit zoals ze op dit moment doet. Beetje confronteren, beetje shockeren. De stoute meid uithangen. Voor mij een schouderophaal momentje. Het doet me weinig en ik ben toch al niet zo'n teksten-man, maar geheid dat velen dit echt te ver vinden gaan.

Ik was vooraf erg sceptisch: 32 minuten is niet lang, maar het heeft in de muziekgeschiedenis toch genoeg parels opgeleverd (Dirty Mind van Prince, Antony's I Am a Bird Now en ga maar door). Goed dan... maar de vooruitgesnelde nummers vond ik toch ook allemaal wat minder interessant dan de avontuurlijke Janelle van de voorgaande albums (ik reken The Audition even niet mee).

Nu ik ze op dit korte album, waar ik gekozen heb voor de alternatieve vinyl-hoes, terug hoor bevalt het toch een stuk beter omdat ze in de flow van het album goed tot hun recht komen. En dan helpt het zomerse weer van nu (rond de 30 graden) ook wel goed mee, want The Age of Pleasure is de perfecte soundtrack van een ietwat hedonistische zomer waar we vrij zijn, waar we kunnen zijn wie we willen zijn en waar we gewoon willen feesten en genieten.

Maakt dat de perfecte opvolger van de werkelijk ingenieuze albums hiervoor? Nee, zeer zeker niet. Dit is allemaal wat gewoner en niet zo verrassend. Maar de flow bevalt me prima en ik kan er meer mee dan bijvoorbeeld Beyoncé of willekeurig welke andere hedendaagse R&B zangeres, daarvoor hoor ik toch nog steeds Janelle, en Janelle is een klasse apart, zelfs een luchtig feestplaatje zoals deze is dan nog best de moeite waard.

Een krappe 4* kan ik hier wel aan kwijt, dat is dus minder dan de geniale voorgangers voor mij, maar ik had veel erger verwacht en nu met de deuren open, het zwoele zomerbriesje dat naar binnen waait plus de langzaam ondergaande zon kan ik er eigenlijk best van genieten.

Janelle heeft in navolging van vriend Prince haar eigen Dirty Mind album gemaakt.

Zomerplaatje dames en heren!

Respect voor zo'n persoonlijk bericht.

Ik kan het niet helpen, is het dan toch het mooie weer?! Ik blijf het een lekker album vinden (en dan vergelijk ik het niet met de voorgangers, bijna onmogelijk).

Ik was vooraf ook een beetje huiverig voor de korte speelduur, maar wát een plaat is dit geworden zeg!

Je hoort de vrijheid, onverschrokkenheid en unapologetic black- en queerness elke seconde terug. Echt een zomerplaat ook, maar er is ook plek voor 'mooie' momenten zoals de afsluiter.

Janelle voelt zich bevrijd en voelt zich geil. Dat deelt ze graag met ons en levert een lekker zomers plaatje op. Maar zoals ze me ooit wist te raken met 'The ArchAndroid', dat lukt haar hier niet.

Hmm persoonlijk vind ik dit album best tegenvallen. Iedereen zingt al over sex in de jacuzi. Dit klinkt net als Cardi B, Beyonce en Nicki Minaj. Hetgene wat haar bijzonder maakte is er niet meer. Jammer. Maar misschien een volgend album.

Grappig hoe het kan gaan. Albums waarvan je het het minst verwacht, kruipen soms het meest onder de huid. The Age Of Pleasure blijkt een enorme groeier te zijn. Nog steeds is haar debuutalbum niet te overtreffen, maar ik begin stilaan te concluderen dat ik dit album nog een tikkeltje fijner vind dan Dirty Computer. Het album steekt slimmer in elkaar dan ik vermoedde, alles flowd lekker in elkaar over, en klinkt heerlijk zomers. Het is een lichte snack voor tussendoor en de speelduur is erg kort maar hierdoor zijn er geen fillers. Tot nu toe stiekem mijn zomer soundtrack van 2023.

Ik zei het je toch Nee, het is minder bijzonder dan haar eerste albums, maar wel degelijk een ijzersterk zomeralbum.

Ik denk zelfs dat het wel goed is dat ze hiermee komt. Ik vrees dat je anders snel verzadigd raakt. Artiesten te over waar dat gebeurde. Dit is een andere categorie, maar wel met het Janelle stempel.

Overigens vind ik de hoes van de vinyl versie veel mooier dan deze.

Yep je hebt gelijk Eric, ik was te snel met mijn oordeel. Zeer fijn plaatje, ik vind de mini bijdrage van Grace Jones ook heel tof. En beter overigens dan de bijdrage op het laatste album van Beyonce, hier voegt ze echt iets toe.
Het gekleurde vinyl met het mooiere artwork vind ik wel heel erg aan de prijs. Ik wacht nog even tot die iets betaalbaarder wordt. In de tussentijd maar lekker spotifietsend de zomer door met dit fijne plaatje!

Multi-talent Janelle Monáe is één van die artiesten die zo enorm een eigen stijl heeft dat ze opvalt tussen alle eenheidsworst die de R&B muziek kent. Neem het fantastische album ArchAndroid of het eveneens zeer prettige Electric Lady. Beide topalbums in een zeer eigen stijl. De eerste singles van dit album deden mij echter wat vrezen dat die stijl wat losgelaten werd. En tijdens het beluisteren van dit album blijkt dat ook het geval te zijn. Dit is zonder twijfel het minste album van Janelle Monáe tot nog toe.
Kijk, ik hoor wel dat ze een bepaalde boodschap wilt brengen. Dat ze persoonlijk aan de ene kant een bepaalde vrijheid voelt en aan de andere kant het nog steeds vindt dat niet alles even lekker loopt zoals ze graag wilt zijn. Maar het probleem voor mij is deze boodschap ondersteunt wordt door een zeer matige, springere muzikale omlijsting. Sowieso heb ik liever een zingende dan een rappende Janelle, maar dat er dan van die trap-achtige beats overheen worden gegooid staat me niet aan. Het klinkt allemaal wat te standaard, wat teveel van hetzelfde. Juist hier hoor ik niet meer hoe Janelle zich met haar eigen stijl afzet van die algemene norm die in R&B-muziek-land lijkt te gelden.

Jeetje. Zelden een artiest zo veelbelovend zien binnenkomen en vervolgens zo snel horen afglijden. Deze vierde worp is een waar tranendal als je het mij vraagt. Dat half uurtje duurt ondanks het uptempogeluid eindeloos. Dat mevrouw opeens haar lichaam in de strijd gooit om aan te spreken, doet vermoeden dat ze zelf ook door heeft dat de muziek dat niet op zichzelf kan. Het maakt het allemaal des te tragischer. Ga maar verder met acteren, dat kan ze blijkbaar toch beter. We zullen ArchAndroid blijven koesteren.

Ach, wellicht is dit een tussendoortje om niet te lang stil te blijven. Sjaan wordt 40 dit jaar. Ik zie d'r nog wel wat afslagen maken en schrijf haar muziek carrière niet te snel af.

Ik hoop dat je gelijk hebt!