The Scruffs - Wanna Meet the Scruffs? (1977)
mijn stem
5 stemmen
Verenigde Staten
Rock / Pop
Label: Power Play
-
Break the Ice (2:36)
-
My Mind (2:13)
-
You're No Fun (2:31)
-
Frozen Girls (3:04)
-
I've Got a Way (1:57)
-
Tragedy (2:11)
-
This Thursday (2:26)
-
Revenge (2:51)
-
She Say Yea (2:52)
-
Tommy Gun (3:51)
-
Sad Cafe (2:33)
-
I'm a Failure (2:25)
-
Bedtime Stories (3:56)
-
Break the Ice Demo (2:52)
-
She Say Yea Demo (2:35)
0
geplaatst: 24 augustus 2013, 03:58 uur
Dit is een powerpopklassieker. Denk aan Big Star of Raspberries met Engelse invloeden. Beste nummer: I'm a failure.
0
geplaatst: 28 oktober 2024, 16:09 uur
Powerpop is een genre dat het in de tweede helft van de jaren '70 goed deed in de Verenigde Staten. Gisteren stelde mijn streaming platform me dit album van The Scruffs voor. Wie? Nooit van gehoord, maar Wanna Meet the Scruffs? is een lekker plaatje. Neem twee delen beat, waarbij ik vooral aan het vroege werk van The Beatles met een uitgelaten Paul McCartney moet denken en doe daar één deel punk bij. Wellicht onwaarschijnlijk voor een groep uit Memphis, Tennessee in 1977, maar toch.
Die eerste invloed klinkt bijvoorbeeld heel duidelijk in opener Break the Ice of Tommy Gun, de tweede in I've Got a Way en This Thursday. Leadzanger Stephen Burns kan trouwens ook als Robin Zander van Cheap Trick klinken dankzij een zekere snik in de stem, zoals in Bedtime Stories, waarbij zijn vocalen ondersteund worden door die van gitarist Dave Branyan, diens broer bassist/pianist Rick Branyan en drummer Zeph Paulson. Logischerwijs klinkt menig koortje, wat zelfs lukt op z'n The Mama's & The Papa's in bonus She Say Yeah.
Na dit debuut verschenen weliswaar enkele singles, maar tot een langspeler kwam het niet en in 1981 viel de groep uit elkaar. Eind jaren '90 reist Burns af naar Schotland, mede omdat in Glasgow de nodige bewonderaars rondliepen, waaronder leden van The Proclaimers en Belle and Sebastian. Bij Daggerzine legde Burns in 2007 uit hoe het zover kwam.
In de jaren 1998 - 2011 verschenen acht albums van The Scruffs met Burns als origineel lid. De eerste getiteld TeenAge Gurls bevat opnamen uit '78-'79, de laatste getiteld Kill! Kill! in de bezetting van 2011.
Wanna Meet the Scruffs? is aanbevolen voor wie van groepen als The Knack of 20/20 houdt, waar eveneens powerpop is te horen. Nergens echter zijn de invloeden van Britse beat zo duidelijk als op dit debuut van The Scruffs.
Mijn reis door new wave kwam uit november 1979 vanaf Broken English van Marianne Faithfull en vervolgt in die maand bij het vierde album van The Jam.
Die eerste invloed klinkt bijvoorbeeld heel duidelijk in opener Break the Ice of Tommy Gun, de tweede in I've Got a Way en This Thursday. Leadzanger Stephen Burns kan trouwens ook als Robin Zander van Cheap Trick klinken dankzij een zekere snik in de stem, zoals in Bedtime Stories, waarbij zijn vocalen ondersteund worden door die van gitarist Dave Branyan, diens broer bassist/pianist Rick Branyan en drummer Zeph Paulson. Logischerwijs klinkt menig koortje, wat zelfs lukt op z'n The Mama's & The Papa's in bonus She Say Yeah.
Na dit debuut verschenen weliswaar enkele singles, maar tot een langspeler kwam het niet en in 1981 viel de groep uit elkaar. Eind jaren '90 reist Burns af naar Schotland, mede omdat in Glasgow de nodige bewonderaars rondliepen, waaronder leden van The Proclaimers en Belle and Sebastian. Bij Daggerzine legde Burns in 2007 uit hoe het zover kwam.
In de jaren 1998 - 2011 verschenen acht albums van The Scruffs met Burns als origineel lid. De eerste getiteld TeenAge Gurls bevat opnamen uit '78-'79, de laatste getiteld Kill! Kill! in de bezetting van 2011.
Wanna Meet the Scruffs? is aanbevolen voor wie van groepen als The Knack of 20/20 houdt, waar eveneens powerpop is te horen. Nergens echter zijn de invloeden van Britse beat zo duidelijk als op dit debuut van The Scruffs.
Mijn reis door new wave kwam uit november 1979 vanaf Broken English van Marianne Faithfull en vervolgt in die maand bij het vierde album van The Jam.
* denotes required fields.
* denotes required fields.