Marianne Faithfull - Broken English (1979)
mijn stem
230 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: Island
-
Broken English (4:36)
-
Witches' Song (4:46)
-
Brain Drain (4:15)
-
Guilt (5:10)
-
The Ballad of Lucy Jordan (4:07)
-
What's the Hurry (3:05)
-
Working Class Hero (4:41)
-
Why'd Ya Do It (6:48)
-
Broken English [Original Mix] * (4:42)
-
Witches' Song [Original Mix] * (5:00)
-
Brain Drain [Original Mix] * (4:10)
-
Guilt [Original Mix] * (5:05)
-
The Ballad of Lucy Jordan [Original Mix] * (4:16)
-
What's the Hurry [Original Mix] * (3:17)
-
Working Class Hero [Original Mix] * (4:41)
-
Why'd Ya Do It [Original Mix] * (8:42)
-
Sister Morphine [12" Version] * (6:04)
-
Broken English [7" Single Version] * (3:08)
-
Broken English [7" Remix Version] * (3:00)
-
Broken English [Long Version] * (5:47)
-
Why'd Ya Do It [12" Remix Version] * (6:35)
toon 13 bonustracks
totale tijdsduur:
37:28
(1:41:55)
1
geplaatst: 30 mei 2012, 20:05 uur
Prachtige plaat van deze in een jaar of 15 tijd flink afgetakelde voormalige frisse meid.
Zal haar geen goed gedaan hebben, de drugsjaren met The Stones, maar deze plaat wel, die zeldzaam doorleefd en doorrookt klinkt.
Vroeger op LP gekocht en klinkt ook nu nog absoluut niet gedateerd.
De gortdroge produktie, in combinatie met die stem geven ieder nummer een meerwaarde.
Hoogtepunten te over. Het hypnotiserende Broken English, het tranentrekkende The Ballad of Lucy Jordan (een nummer van Shel Silverstein, de tearjerkerschrijver van Dr. Hook), over een huisvrouwtje dat met haar 37 jaar beseft dat ze nooit meer een flitsend leven zal gaan leiden, de cover van Working Class Hero van John Lennon die het origineel overtreft, het bijtende Why 'D Ya Do It en het depressieve Guilt.
Was destijds de enige van mijn vriendenkring die deze kocht, de rest begreep deze plaat niet.
Klassieker uit de late jaren 70 die ook nog op waardering van de punkers kon rekenen.
4,5 ster, nog steeds.
Zal haar geen goed gedaan hebben, de drugsjaren met The Stones, maar deze plaat wel, die zeldzaam doorleefd en doorrookt klinkt.
Vroeger op LP gekocht en klinkt ook nu nog absoluut niet gedateerd.
De gortdroge produktie, in combinatie met die stem geven ieder nummer een meerwaarde.
Hoogtepunten te over. Het hypnotiserende Broken English, het tranentrekkende The Ballad of Lucy Jordan (een nummer van Shel Silverstein, de tearjerkerschrijver van Dr. Hook), over een huisvrouwtje dat met haar 37 jaar beseft dat ze nooit meer een flitsend leven zal gaan leiden, de cover van Working Class Hero van John Lennon die het origineel overtreft, het bijtende Why 'D Ya Do It en het depressieve Guilt.
Was destijds de enige van mijn vriendenkring die deze kocht, de rest begreep deze plaat niet.
Klassieker uit de late jaren 70 die ook nog op waardering van de punkers kon rekenen.
4,5 ster, nog steeds.
0
beaster1256
geplaatst: 13 januari 2013, 14:41 uur
schitterende cd , binnenkort de deluxe versie , maar op schijf 2 staat zeer weinig interessants ! spijtig , hadden er beter nog een live uitvoering van why d'ya do it , opgezet , briljant nummer !
0
beaster1256
geplaatst: 13 januari 2013, 14:43 uur
musicfriek schreef:
Ooooooooooooh YEAH!!!
Dat nummer is echt 1 lang hoogtepunt. En trouwens de tekst van Why d'ya do it wel eens geluisterd? Om rooie oortjes van te krijgen.... 
When I stole a twig from our little nest
And gave it to a bird with nothing in her beak,
I had my balls and my brains put into a vice
And twisted around for a whole fucking week.
Why’d ya do it, she said, why’d you let that trash
Get a hold of your cock, get stoned on my hash ?
Why’d ya do it she said, why’d you let her suck your cock ?
Oh, do me a favour, don’t put me in the dark.
Why’d ya do it, she said, they’re mine all your jewels,
You just tied me to the mast of the ship of fools.
Why’d ya do it, she said, when you know it makes me sore,
’cause she had cobwebs up her fanny and I believe in giving to the poor.
Why’d ya do it, she said, why’d you spit on my snatch ?
Are we out of love now, is this just a bad patch ?
Why’d ya do it, she said, why’d you do what you did ?
You drove my ego to a really bad skid.
Why’d you do it, she said, ain’t nothing to laugh,
You just tore all our kisses right in half!
Why’d ya do it, she said, why’d ya do what you did,
Betray my little oyster for such a low bitch.
Why’d ya do it, she said, why’d you do what you did ?
You drove my ego to a really bad skid.
Why’d ya do it, she screamed, after all we’ve said
Every time I see your dick I see her cunt in my bed.
The whole room was swirling,
Her lips were still curling.
Why’d ya do it, she said, why’d you do what you did
Why’d ya do it, she said, why’d you do what you did
Why’d ya do it, she said, why’d ya do it, she said,
Why’d you do what you did ?
Oh, big grey mother, I love you forever
With your barbed wire pussy and your good and bad weather.
Why’d ya do it, she said, why’d you do what you did ...
Ah, I feel better now.
Ik bedoel maar....
Ooooooooooooh YEAH!!!
Dat nummer is echt 1 lang hoogtepunt. En trouwens de tekst van Why d'ya do it wel eens geluisterd? Om rooie oortjes van te krijgen.... When I stole a twig from our little nest
And gave it to a bird with nothing in her beak,
I had my balls and my brains put into a vice
And twisted around for a whole fucking week.
Why’d ya do it, she said, why’d you let that trash
Get a hold of your cock, get stoned on my hash ?
Why’d ya do it she said, why’d you let her suck your cock ?
Oh, do me a favour, don’t put me in the dark.
Why’d ya do it, she said, they’re mine all your jewels,
You just tied me to the mast of the ship of fools.
Why’d ya do it, she said, when you know it makes me sore,
’cause she had cobwebs up her fanny and I believe in giving to the poor.
Why’d ya do it, she said, why’d you spit on my snatch ?
Are we out of love now, is this just a bad patch ?
Why’d ya do it, she said, why’d you do what you did ?
You drove my ego to a really bad skid.
Why’d you do it, she said, ain’t nothing to laugh,
You just tore all our kisses right in half!
Why’d ya do it, she said, why’d ya do what you did,
Betray my little oyster for such a low bitch.
Why’d ya do it, she said, why’d you do what you did ?
You drove my ego to a really bad skid.
Why’d ya do it, she screamed, after all we’ve said
Every time I see your dick I see her cunt in my bed.
The whole room was swirling,
Her lips were still curling.
Why’d ya do it, she said, why’d you do what you did
Why’d ya do it, she said, why’d you do what you did
Why’d ya do it, she said, why’d ya do it, she said,
Why’d you do what you did ?
Oh, big grey mother, I love you forever
With your barbed wire pussy and your good and bad weather.
Why’d ya do it, she said, why’d you do what you did ...
Ah, I feel better now.
Ik bedoel maar....
tanx freak , schitterende tekst en nummer , beluister zeker de live versie op een andere live cd van haar , daar meent ze echt wat ze zingt !!!! alhoewel zingen , meer ' swearen ' !
0
Banjo024
geplaatst: 13 januari 2013, 19:30 uur
Erg benieuwd naar de nieuwe versie die binnenkort uitkomt... Een goede remaster zou geweldig zijn!
0
Banjo024
geplaatst: 20 januari 2013, 04:57 uur
Geil, bitter, verlangend, vuig met wat afgunst... Voila 
0
geplaatst: 29 januari 2013, 06:42 uur
Dat nummer staat ook op de live dvd live in Hollywood en daar zit ook een live cd bij met de beste nummers live.
zoals trouble in mind, falling from grace, she, the ballad of lucy jordan, no child of mine, the last song, kissin time, times square, working class hero, incarnation of the flower child en as tears go by.
Op de dvd nog veel meer moois met nummers van de cd en oa. ook nog Sitwe Morphinewhy dya it en guilt.
Zeer aan te raden dat concert.
zoals trouble in mind, falling from grace, she, the ballad of lucy jordan, no child of mine, the last song, kissin time, times square, working class hero, incarnation of the flower child en as tears go by.
Op de dvd nog veel meer moois met nummers van de cd en oa. ook nog Sitwe Morphinewhy dya it en guilt.
Zeer aan te raden dat concert.
0
Banjo024
geplaatst: 7 februari 2013, 22:43 uur
De originele mix op de deluxe versie is wat mij betreft wel de moeite waard om hem nog eens aan te schaffen. Minder synths en haar stem wat meer op de voorgrond.
0
kistenkuif
geplaatst: 11 maart 2013, 15:38 uur
Ik geef zelfs de voorkeur aan de originele mix om die reden. Klinkt prima. De oorspronkelijke versie vond/vind ik nogal koud en steriel. Dat werd overigens helemaal goed gemaakt door het prachtige live-album Blazing Away dat later verscheen. Daarop staan imo betere versies van de meeste songs dan op dit album en nog veel meer eigen werk en covers, indringend vertolkt door Faithfull in topvorm met een superieure band muzikanten waaronder Dr. John, Garth Hudson, Fernando Saunders, Marc Ribot en haar schrijfmaat Barry Reynolds. Helaas staat dit concert niet op dvd maar toch warm aanbevolen.
0
geplaatst: 4 januari 2014, 23:31 uur
Geweldige plaat. Dit (Marianne Faithfull de artiest) heeft bij mij even moeten rijpen, maar nu ik eenmaal mee ben, blijkt dit een ongelooflijk sterk album te zijn. En mét scherpe kantjes
0
kistenkuif
geplaatst: 17 oktober 2014, 23:32 uur
Interview met gitarist, meeschrijver, bandleider en productiebaas Barry Reynolds die van essentieel belang was voor Faithfull in die periode en erna.
Barry Reynolds interviewed by Mike Thorne - stereosociety.com
Barry Reynolds interviewed by Mike Thorne - stereosociety.com
0
geplaatst: 18 oktober 2014, 07:51 uur
Mede door de aanwezigheid van Steve Winwood is dit een top album van deze madame geworden!!
0
geplaatst: 1 mei 2016, 20:40 uur
zojuist dit album beluistert, en moet toegeven dat dit album prima in orde is, niet alle songs zijn even goed, zoals het belabberde "What's The Hurry" en de titelsong van het album. Gewaagd nummer qua lyrics is toch wel het mooie "Why D'Ya Do It. Mooiste nummer in mijn ogen van het album is toch wel "Guilt.
1
kuifenco
geplaatst: 29 januari 2018, 00:33 uur
Nog even pushen: de meest overtuigende songs van dit album worden door La Faithfull bijzonder fraai door haar en een superieure band live vertolkt op het album Blazing Away (1990). Aanrader!
0
geplaatst: 28 april 2019, 10:30 uur
Ooit als 15 jarig jochie, the ballad of Lucy Jordan op single gekocht, uiteraard kwijt geraakt, gisteren in Duitsland wezen shoppen, stond deze cd in de uitverkoopbak, vraag me niet waarom ik hem nooit eerder heb gekocht, maar er staan 8 pareltjes op, in uitmuntende geluidskwaliteit.
De rauwe doorleefde stem van Marianne komt prachtig naar voren, de keyboards van Steve Winwood geven een stevige duw in de goede richting, spijt dat ik dit niet eerder heb gekocht.
Why D’ya do it is het onbetwiste hoogtepunt van de plaat.
De rauwe doorleefde stem van Marianne komt prachtig naar voren, de keyboards van Steve Winwood geven een stevige duw in de goede richting, spijt dat ik dit niet eerder heb gekocht.
Why D’ya do it is het onbetwiste hoogtepunt van de plaat.
0
geplaatst: 12 oktober 2019, 11:56 uur
Kant twee is om van te smullen, mijn zoon nam net ongevraagd een snoepje uit de koekenkast maar laat het nu maar even gebeuren, wat een plaat!
0
geplaatst: 30 januari 2020, 14:38 uur
Wat een fijne ontdekking is dit.
Naartoe getrokken door het rauwe en toch vrij hoekige Broken English.
De Working Class Hero-cover overtreft inderdaad (bijna?) het origineel.
Is de rest van haar ook net zo? Tips?
Naartoe getrokken door het rauwe en toch vrij hoekige Broken English.
De Working Class Hero-cover overtreft inderdaad (bijna?) het origineel.
Is de rest van haar ook net zo? Tips?
0
geplaatst: 19 mei 2021, 21:08 uur
Het titelnummer is inderdaad bijzonder intrigerend.Het ritme doet welhaast denken aan Ska , maar de combinatie van koude synthesizerklanken en een gebroken stem klinkt erg beklemmend.
1
geplaatst: 16 augustus 2021, 14:26 uur
Prachtige plaat, zit zo'n zelfde "reggae" vibe in als Nightclubbing en natuurlijk Barry Reynolds I scare myself, Barry is de rode draad en heel belangrijk voor de sound (veel belangrijker dan Steve Winwood bv)
Donkere plaat, hou ik wel van. De mevrouw heeft een paar prachtige platen gemaakt, veel later kwam bv nog Before the poison die misschien nog wel mooier is.
Donkere plaat, hou ik wel van. De mevrouw heeft een paar prachtige platen gemaakt, veel later kwam bv nog Before the poison die misschien nog wel mooier is.
5
geplaatst: 5 februari 2023, 21:34 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Marianne Faithfull - Broken English (1979) - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Marianne Faithfull - Broken English (1979)
Marianne Faithfull leefde in de jaren 70 in de goot, maar herpakte zichzelf op het geweldige Broken English, waarop frisse elektronische klanken worden gecombineerd met de zwaar doorleefde strot van de Britse muzikante
Marianne Faithfull was in de jaren 60 een fris ogende tienerster met de stem van een engeltje, maar van beiden was helemaal niets over toen ze in 1979 opdook met Broken English. Een zwaar en heftig leven had zijn tol geëist en dat hoorde je goed in de bijna gesloopte stem van de Britse muzikante, die de dertig nog maar net gepasseerd was. De doorleefde stem van Marianne Faithfull werd op Broken English gecombineerd met invloeden uit de New Wave en eigentijds klinkende elektronica en dat pakte prachtig uit. Broken English was in 1979 een sensationeel album en dat is het nog steeds. Het doet af en toe bijna pijn om naar de zang te luisteren, maar het is ook goed voor heel veel kippenvel.
Marianne Faithfull debuteerde in de lente van 1965, nog geen twintig jaar oud, en trok onder andere de aandacht met haar versie van een song die werd geschreven door Mick Jagger en Keith Richards van The Rolling Stones, As Tears Go By. Omgeven door flink wat strijkers horen we een mooie heldere stem, die Marianne Faithfull zomaar had kunnen scharen onder de meest getalenteerde folkzangeressen van dat moment. Marianne Faithfull maakte heel veel muziek gedurende de jaren 60 en vroege jaren 70, waaronder een folkalbum, maar moet ook een ongelooflijk wild en/of zwaar leven hebben geleid.
Toen ze in 1979, na een afwezigheid van een aantal jaren, terugkeerde met het album Broken English, was de heldere stem van As Tears Go By verdwenen en verruild voor een doorleefde, doorgerookte en af en toe gebroken stem. Ik dacht destijds dat Marianne Faithfull al behoorlijk op leeftijd was toen ze Broken English maakte, maar toen het album aan het begin van 1979 verscheen was ze echt pas 32 jaar oud.
Marianne Faithfull greep de frisse energie van de punkbeweging aan om een totaal ander album te maken dan we van haar gewend waren. Broken English is vooral een rockalbum met impulsen uit de new wave van dat moment, waardoor het album in 1979 fris en eigentijds klonk. De Britse muzikante zou vanaf 1987 het ene na het andere uitstekende album afleveren en is tot op de dag van vandaag een hele interessante muzikante, maar in 1979 stelde haar carrière weinig meer voor. In het oeuvre van Marianne Faithfull staat Broken English wat alleen, zeker in de tijd, maar ik vind het nog altijd een fantastisch album en bovendien het beste album van de Britse zangeres.
Broken English werd geproduceerd door Mark Miller Mundy, die Broken English voorzag van een fris en eigenzinnig geluid. Op het album zijn flink wat muzikanten te horen, van wie gitarist Barry Reynolds en toetsenist Steve Winwood (!) de bekendsten zijn. Broken English flirt met de new wave van dat moment, maar verwerkt ook invloeden uit andere genres op het album, waaronder blues en reggae.
Bij de release van Broken English was nog niet bekend uit welk dal Marianne Faithfull kwam, maar inmiddels weten we dat ze een aantal jaren vol geweld en misbruik, heroïneverslavingen, anorexia en dakloosheid achter de rug had, wat verklaard waarom haar stem er zo slecht aan toe is op het album. De stem van Marianne Faithfull piept en kraakt op het album en valt hier en daar helemaal weg, wat nauwelijks is te rijmen met haar leeftijd van dat moment. Haar vocale zwakte is echter ook het sterkste wapen van Broken English.
De songs op het album klinken stuk voor stuk rauw en doorleefd en snijden dwars door de ziel. Prijsnummer is wat mij betreft The Ballad Of Lucy Jordan. De song was ooit een niemendalletje van Dr. Hook & The Medicine Show, maar Marianne Faithfull maakt er een prachtsong van. Het is deels de verdienste van de fraaie bijdragen van synths die de song dragen, maar het kippenvel wordt veroorzaakt door de stem van de Britse muzikante, die me ook na honderden keren horen diep raakt. Ik was in 1979 niet zo bezig met het soort muziek dat Marianne Faithfull maakte, maar ik vond het een uniek album en dat vind ik nog steeds. Marianne Faithfull heeft veel mooie muziek gemaakt, maar op Broken English valt alles op zijn plek. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Marianne Faithfull - Broken English (1979) - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Marianne Faithfull - Broken English (1979)
Marianne Faithfull leefde in de jaren 70 in de goot, maar herpakte zichzelf op het geweldige Broken English, waarop frisse elektronische klanken worden gecombineerd met de zwaar doorleefde strot van de Britse muzikante
Marianne Faithfull was in de jaren 60 een fris ogende tienerster met de stem van een engeltje, maar van beiden was helemaal niets over toen ze in 1979 opdook met Broken English. Een zwaar en heftig leven had zijn tol geëist en dat hoorde je goed in de bijna gesloopte stem van de Britse muzikante, die de dertig nog maar net gepasseerd was. De doorleefde stem van Marianne Faithfull werd op Broken English gecombineerd met invloeden uit de New Wave en eigentijds klinkende elektronica en dat pakte prachtig uit. Broken English was in 1979 een sensationeel album en dat is het nog steeds. Het doet af en toe bijna pijn om naar de zang te luisteren, maar het is ook goed voor heel veel kippenvel.
Marianne Faithfull debuteerde in de lente van 1965, nog geen twintig jaar oud, en trok onder andere de aandacht met haar versie van een song die werd geschreven door Mick Jagger en Keith Richards van The Rolling Stones, As Tears Go By. Omgeven door flink wat strijkers horen we een mooie heldere stem, die Marianne Faithfull zomaar had kunnen scharen onder de meest getalenteerde folkzangeressen van dat moment. Marianne Faithfull maakte heel veel muziek gedurende de jaren 60 en vroege jaren 70, waaronder een folkalbum, maar moet ook een ongelooflijk wild en/of zwaar leven hebben geleid.
Toen ze in 1979, na een afwezigheid van een aantal jaren, terugkeerde met het album Broken English, was de heldere stem van As Tears Go By verdwenen en verruild voor een doorleefde, doorgerookte en af en toe gebroken stem. Ik dacht destijds dat Marianne Faithfull al behoorlijk op leeftijd was toen ze Broken English maakte, maar toen het album aan het begin van 1979 verscheen was ze echt pas 32 jaar oud.
Marianne Faithfull greep de frisse energie van de punkbeweging aan om een totaal ander album te maken dan we van haar gewend waren. Broken English is vooral een rockalbum met impulsen uit de new wave van dat moment, waardoor het album in 1979 fris en eigentijds klonk. De Britse muzikante zou vanaf 1987 het ene na het andere uitstekende album afleveren en is tot op de dag van vandaag een hele interessante muzikante, maar in 1979 stelde haar carrière weinig meer voor. In het oeuvre van Marianne Faithfull staat Broken English wat alleen, zeker in de tijd, maar ik vind het nog altijd een fantastisch album en bovendien het beste album van de Britse zangeres.
Broken English werd geproduceerd door Mark Miller Mundy, die Broken English voorzag van een fris en eigenzinnig geluid. Op het album zijn flink wat muzikanten te horen, van wie gitarist Barry Reynolds en toetsenist Steve Winwood (!) de bekendsten zijn. Broken English flirt met de new wave van dat moment, maar verwerkt ook invloeden uit andere genres op het album, waaronder blues en reggae.
Bij de release van Broken English was nog niet bekend uit welk dal Marianne Faithfull kwam, maar inmiddels weten we dat ze een aantal jaren vol geweld en misbruik, heroïneverslavingen, anorexia en dakloosheid achter de rug had, wat verklaard waarom haar stem er zo slecht aan toe is op het album. De stem van Marianne Faithfull piept en kraakt op het album en valt hier en daar helemaal weg, wat nauwelijks is te rijmen met haar leeftijd van dat moment. Haar vocale zwakte is echter ook het sterkste wapen van Broken English.
De songs op het album klinken stuk voor stuk rauw en doorleefd en snijden dwars door de ziel. Prijsnummer is wat mij betreft The Ballad Of Lucy Jordan. De song was ooit een niemendalletje van Dr. Hook & The Medicine Show, maar Marianne Faithfull maakt er een prachtsong van. Het is deels de verdienste van de fraaie bijdragen van synths die de song dragen, maar het kippenvel wordt veroorzaakt door de stem van de Britse muzikante, die me ook na honderden keren horen diep raakt. Ik was in 1979 niet zo bezig met het soort muziek dat Marianne Faithfull maakte, maar ik vond het een uniek album en dat vind ik nog steeds. Marianne Faithfull heeft veel mooie muziek gemaakt, maar op Broken English valt alles op zijn plek. Erwin Zijleman
0
geplaatst: 4 november 2023, 11:36 uur
Ha wat een verrassing deze plaat zeg! Ik kende haar enkel als zangeres van zoete en lieflijke liedjes uit de jaren 60, nummers als Come and stay with me. Totaal anders dit. Vergeleken daarbij lijkt het wel twee verschillende zangeressen te zijn.. Steengoede plaat, doorleefde, diepe stem met trage, stroperige grauw voortstuwende instrumentatie en productie. Perfecte combinatie. Zoals op wat mij betreft het beste nummer Guilt. Bijzondere plaat. Mooie ontdekking!
2
geplaatst: 28 oktober 2024, 14:34 uur
Anders dan ik in 1979 meekreeg via de media, was dit niet dé comebackplaat van Marianne Faithfull. Ik, jonge tiener, kende haar destijds van de radio als één van de hitnamen van de jaren '60 dankzij As Tears Go By, wist wellicht dat ze een ex-lief van Mick Jagger was én actrice.
Wat - in mijn herinnering - niet werd verteld, was dat ze na jaren aan de zelfkant van het leven in december 1976 terugkeerde met Dreamin' My Dreams, waarvan het titelnummer haar een Ierse #1-hit bracht. Daarop klonk countrypop, een genre dat in Nederland meestal weinig doet.
Anders was het in 1979 met new wave. Mijn volgende herinnering is daarom dat Broken English door de volwassen popliefhebbers met veel liefde werd onthaald. Deze puber had er echter weinig mee, ondanks dat The Ballad of Lucy Jordan kort na Kerst 1979 op #19 piekte in de Nationale Hitparade. Faithfull klonk in mijn oren als een oude vrouw met een saai nummer. Kortzichtige puber... Ze werd in diezelfde week 33 jaar, niks oud.
Met de oren van nu hoor ik een zangeres met een prachtige, gebroken stem. Dankzij een verstandig productieteam (onder meer producer Mark Miller Mundy en Steve Winwood op toetsen) klonk ze plotseling helemaal bij de tijd. 45 jaar later valt bovendien op dat de instrumenten ondanks de trendgevoelige aanpak van toen nog altijd niet verouderd of klinisch klinken.
Desondanks word ik niet warm van het album, simpelweg omdat de muziek me niet pakt. De berichten hierboven vertellen dat menigeen dat anders beleeft en ook Oor's Popencyclopedie (editie 1982) is het met mij oneens. Over de hitsingle: "enkele maanden de opvallendste plaat op de vaderlandse playlists, (...) een trage ballade, (...) waarvan een intens droevige sfeer afstraalt."
Het is me te ingetogen en bedrukt. Mijn favorieten zijn dan ook ver op de tweede helft met het vlottere What's the Hurry? en Why'd Ya Do It, waarin dansbare reggae en lekkere gitaarlicks klinken. Ook met haar versie van Working Class Hero heb ik weinig, al is het arrangement fris en haar vertolking intens. Ondanks mijn reserves toen en nu is duidelijk dat dit een indrukwekkend album was van een oude ziel, gestoken in moderne, pakkende muziek die niet is verouderd.
Mijn reis door new wave bevindt zich in november 1979. Komend van de Buggles, ontdekte ik een mij onbekend album uit 1977. Daarom terug naar dat jaar: Amerikaanse powerpop van The Scruffs.
Wat - in mijn herinnering - niet werd verteld, was dat ze na jaren aan de zelfkant van het leven in december 1976 terugkeerde met Dreamin' My Dreams, waarvan het titelnummer haar een Ierse #1-hit bracht. Daarop klonk countrypop, een genre dat in Nederland meestal weinig doet.
Anders was het in 1979 met new wave. Mijn volgende herinnering is daarom dat Broken English door de volwassen popliefhebbers met veel liefde werd onthaald. Deze puber had er echter weinig mee, ondanks dat The Ballad of Lucy Jordan kort na Kerst 1979 op #19 piekte in de Nationale Hitparade. Faithfull klonk in mijn oren als een oude vrouw met een saai nummer. Kortzichtige puber... Ze werd in diezelfde week 33 jaar, niks oud.
Met de oren van nu hoor ik een zangeres met een prachtige, gebroken stem. Dankzij een verstandig productieteam (onder meer producer Mark Miller Mundy en Steve Winwood op toetsen) klonk ze plotseling helemaal bij de tijd. 45 jaar later valt bovendien op dat de instrumenten ondanks de trendgevoelige aanpak van toen nog altijd niet verouderd of klinisch klinken.
Desondanks word ik niet warm van het album, simpelweg omdat de muziek me niet pakt. De berichten hierboven vertellen dat menigeen dat anders beleeft en ook Oor's Popencyclopedie (editie 1982) is het met mij oneens. Over de hitsingle: "enkele maanden de opvallendste plaat op de vaderlandse playlists, (...) een trage ballade, (...) waarvan een intens droevige sfeer afstraalt."
Het is me te ingetogen en bedrukt. Mijn favorieten zijn dan ook ver op de tweede helft met het vlottere What's the Hurry? en Why'd Ya Do It, waarin dansbare reggae en lekkere gitaarlicks klinken. Ook met haar versie van Working Class Hero heb ik weinig, al is het arrangement fris en haar vertolking intens. Ondanks mijn reserves toen en nu is duidelijk dat dit een indrukwekkend album was van een oude ziel, gestoken in moderne, pakkende muziek die niet is verouderd.
Mijn reis door new wave bevindt zich in november 1979. Komend van de Buggles, ontdekte ik een mij onbekend album uit 1977. Daarom terug naar dat jaar: Amerikaanse powerpop van The Scruffs.
* denotes required fields.
* denotes required fields.