Urne - A Feast on Sorrow (2023)

Die single klinkt al Gojira, ik las dat het album ook in de studio van die band is opgenomen. Best aardig, niet meer dan dat.

Nou, de 1e reviews die ik net heb gelezen liegen er niet om => zin in vrijdag !

Heerlijke productie door Joe Duplantier. ik snap wel ze deze jongens bewonderen; op z'n tijd heerlijke groove, waar Gojira zelf heer en meester in is !

Het thema en het verhaal achter het album maken het wel een speciale ervaring...

De heren live gezien in het voorprogramma van Gojira eerder dit jaar. Toen in eerste instantie nog de mentale notitie gemaakt om ze eens verder op te zoeken. Maar na hun set volledig gehoord te hebben moest ik concluderen dat het allemaal toch wel wat eentonig werd.

Dit album veranderd daar in eerste instantie nog niet zo gek veel aan eigenlijk, maar zo af en toe komen ze inderdaad wel lekker uit de hoek. Becoming the Ocean is voor zover de enige die echt een indruk weet achter te laten, maar dat is vooral gebaseerd op het feit dat ik die live ook erg sterk vond klinken.
De komende tijd maar eens kijken of ze nog weten te groeien.

Mijn review op Zware Metalen:

Urne is in 2016 opgericht door Joe Nally (zang en basgitaar) en Angus Neyra (gitaar), oudleden van de Engelse stonermetalband Hang The Bastard. In 2021 bracht Urne zijn debuutplaat Serpent & Spirit uit, die helaas geheel aan mij voorbij is gegaan. Vorig jaar stond de band op diverse festivalpodia, waaronder Into The Grave, Alcatraz en Dynamo Metalfest en dit jaar was de band als support van Gojira in AFAS te bewonderen.

Dat laatste komt mede omdat Joe Duplantier groot fan van Urne is. Dat leidde er zelfs toe dat A Feast On Sorrow in zijn Silver Cord studio is opgenomen en dat Joe zich als producer aanbood, iets dat hij zelden doet. Ook verzekerde hij de band van een goed albumgeluid door Johann Meyer, engineer van Gojira, beschikbaar te stellen en wist hij de legendarische Ted Jensen (onder andere Pantera, Exodus, Eagles, Bob Marley, Alice In Chains en uiteraard Gojira) te strikken voor het masteringproces.

Vanaf de eerste tonen van The Flood Came Rushing is het duidelijk dat het met het geluid van dit album wel goed zit. Alle instrumenten klinken organisch, transparant en toch heavy. Het openingsnummer begint als een furieuze hardcoretrack met een beestachtige gitaarriff waarover zanger Joe Nally zijn gal spuwt. Halverwege wordt een tandje teruggeschakeld, zowel in tempo als qua zang en komen er allerlei andere emoties los in de track.

Die emoties hebben alles te maken met het verlies van twee dierbaren van Joe Nally aan degeneratieve aandoeningen. De pijn en boosheid over dit verlies klinkt door op dit hele album en dan vooral in de zang die alle kanten opgaat, van cleane sobere passages tot schreeuwen en grunten. Joe Duplantier heeft zijn naamgenoot dan ook flink uitgedaagd om alle facetten van zijn stem tot het uiterste in te zetten om zijn emoties gestalte te geven. Dat hoor je terug op Becoming The Ocean waar de invloeden van Gojira duidelijk terug te horen zijn in de zang.

De variatie op dit album komt niet alleen tot uiting in de zang. Op het zware To Die Twice gaat het tempo drastisch naar beneden en klinkt Urne als een sludgeband terwijl de groep verrassend progressief uit de hoek komt op het magistrale A Stumble Of Words. Met name het gitaarwerk van Angus Neyra valt hier in positieve zin op.

Hoogtepunt van dit album is het afsluitende The Long Goodbye/Where Do We Go When We Die?, dat in de intro even doet denken een Gary Moore’s Still Got The Blues maar daar verder weinig mee te maken heeft. Het nummer begint traag, maar transformeert al snel tot een thrashmetalnummer in Bay Area-stijl terwijl het weer wat later associaties oproept met Mastodon en Baroness. Het is deze afwisseling die maakt dat dit album gedurende de hele speelduur blijft boeien. A Feast On Sorrow is voor mij de verrassing van het jaar tot nu toe!

Een bijzonder aangename verrassing, dit door Joe Duplantier (Gojira) geproduceerde tweede album van deze britse metalband. Het licht sinistere geluid staat als een huis en de acht tracks zijn stuk voor stuk de moeite waard, met als positieve uitschieter het heerlijk opzwepende Becoming The Ocean. Veel variatie, met afwisselend brute en ingetogen passages, heerlijke riffs en veel tempowisselingen. Zo mag ik het graag horen.

Damn, dit is wel vet hoor.

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.



Een klein halfjaar later draait dit album nog regelmatig zijn rondjes. Wat een plaat!

1. Urne - A Feast Of Sorrow (4,5)
2. Ne Obliviscaris - Exul (4,5)
3. Dødheimsgard - Black Medium Current (4,5)
4. Heretoir - Nightspheres
5. Tanith - Voyage (4,5)
6. Haken - Fauna (4,5)
7. Anubis Gate - Interference (4,5)
8. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
9. The Anchoret - It All Began with Loneliness (4,0)
10. Katatonia -Sky Void Of Stars (4,0)
11. Rival Sons - Darkfighter/Lightbringer (4,0)
12. Hypno5e - Sheol (4,0)
13. Uriah Heep - Chaos & Colour (4,0)
14. Marianas Rest - Auer (4,0)
15. Amoeba Split - Quiet Euphoria (4,0)
16. Klone - Meanwhile (4,0)
17. OAK - Disintegrate (4,0)
18. Riverside - ID.Entity (4,0)
19. Shores Of Null - The Loss Of Beauty (4,0)
20. Mystery - Redemption (4,0)

Op naar 30 januari...
(zie m'n bijdrage hier)