King Gizzard & The Lizard Wizard - PetroDragonic Apocalypse; or, Dawn of Eternal Night: An Annihilation of Planet Earth and the Beginning of Merciless Damnation (2023)

Eindelijk heb ik de kans gehad de plaat voor het eerst te beluisteren. De termen 'energiek', 'overrompelend', 'fris' en 'synergie' komen in mij naar boven. Een korte uiteenzetting van mijn initiële gedachten:

Wat ik heel erg merk als ik deze plaat luister is hoezeer de ontelbaar veel liveoptredens van King Gizzard nu hun weerslag beginnen te krijgen op het plaatmateriaal van de band. De bandleden zijn zó goed op elkaar in gespeeld, weten precies wat ze aan elkaar hebben en weten moeiteloos creatieve secties heel soepeltjes af te wisselen.

Wat me ook opvalt is eigenlijk hoe gebrekkig Infest the Rat's Nest eigenlijk is. Even eerlijk vrolijke vrienden, maar als je deze plaat naast het werk uit 2019 legt dan voelt de Rattennest toch aan als een simpele demo, of ligt dat aan mij? Ik zeg niet dat ik die plaat niet goed vind, maar ik vind deze plaat toch wel tien pakken beter dan het vorige volledige metalwerk van de band.

Verder kan ik hier na mijn eerste luisterbeurt weinig inhoudelijks over kwijt, behalve dat mijn verwachtingen ruimschoots overtroffen zijn. Wat me bijstaat is dat ik de drie langste nummers (Motor Spirit, Dragon en Flamethrower) met afstand de beste nummers vond. Daar zat wat mij betreft de meeste compositionele creativiteit in. Flamethrower is overigens wel echt het hoogtepunt / klapstuk van de plaat. Ik denk inderdaad dat Mindscapes een heel valide punt aan heeft gesneden door te stellen dat de laatste helft van het slotnummer kan worden gezien als de muzikale stijlovergang naar de volgende plaat. Complimenten ook hoe de band erin is geslaagd dat zo soepel, stijlvol en niet-geforceerd te verweven met de rest van de plaat.

Nu maar wachten tot het vinylexemplaar deze kant op komt. Achteraf gezien ben ik erg blij dat ik die gepreordered heb, aangezien de eerste luisterbeurt hier zo ontzettend goed is bevallen. Dit lijkt me ook weer zo'n typische plaat die op een betere geluidsinstallatie (dan een digitaal medium) beter uit de verf komt. Kortom: een aanrader en welkome toevoeging aan het toch al zeer, zeer uitgebreide oeuvre van deze jonge Australische honden. Topband!

Wat een plaat zeg. Ik had ooit vaag wat gelezen over King Gizzard & The Lizard Wizard maar vanwege droevige periodes van akelige neerslachtigheid en het onvermogen ook maar enig geluid te verdragen, nooit aan deze Australische muzikanten toegekomen.

Nou fijn, we voelen ons ondertussen wat beter en dus deze plaat maar aangeschaft op iTunes. Onder het afwassen eens geluisterd en man, man, man... Afwassen werd plots een prachtig avontuur. Nou ja, een apocalyptisch scenario is natuurlijk geen rooskleurige bedoening, maar onder de klanken en dreunen van zeven strak uitgerekte metaltracks is dat helemaal niet erg.
Metal... Als ik het goed heb gelezen is het iets wat niet ongewoon, maar zéker niet gewoon is voor King Gizzard & The Lizard Wizard. Hoewel ze experimenteel van aard zijn, lijken de meeste platen zich in de wereld van psychedelische rock te bevinden. Toch blijven nummers als Supercell en Gila Monster direct kleven in het werkgeheugen waardoor ze diezelfde avond als een echo nagalmden in mijn hoofd. Ook Dragon bracht een lach op mijn gezicht. Vooral dat stuk dat zo'n beetje alle instrumenten wegvallen (afijn, het drumstel blijft doordreunen) en de zanger herhaalt: "Dragon, dragon, dragon..."

En dan blijkt het dat King Gizzard & The Lizard Wizard echte werkpaardjes in de muziekwereld zijn (of moet ik hier spreken van werkdraakjes?) die de ene na de andere plaat uitbrengen. Een plaat of vierentwintig heb ik horen zeggen door een kale man op YouTube. Genoeg om mezelf in onder te dompelen de komende tijd. Als de zon weer kan schijnen... Dat is altijd maar de vraag. Zeker nu de herfst zijn intreden maakt. Maar ik denk dat het bij muziek van King Gizzard & The Lizard Wizard niet uit maakt: ze borduren lekker op hun creativiteit voort. Misschien dat ik dat ook maar moet doen.

In het verleden heb ik me wel eens gewaagd aan een paar albums van deze band, maar de vonken sloegen nog nooit echt over met deze nochtans erg creatieve psych-rockgroep. Infest the Rats' Nest was de eerste echte metaluitstap van dit collectief, een oerdegelijke plaat maar nog niet genoeg om me overstag te doen gaan. Daarvoor was het wachten tot dit monster van een album, dat me vanaf de eerste luisterbeurt meedogenloos onderdompelde in haar in olie gedrenkte hellscape.

PetroDragonic Apocalypse is een gitzwarte, loodzware plaat die over je heen raast vanaf de eerste ronkende riff van Motor Spirit en die intensiteit aanhoudt tot het trippy einde van Flamethrower. Onderweg krijgen we een onweerstaanbare mix van stoner/doom/thrash met scheutjes polyritmische prog voorgeschoteld, waarbij de invloeden van bands als o.a. Motorhead en Tool duidelijk voelbaar zijn.

Per toeval zag ik gisteren de nieuwste Godzilla-film en ik kan me niet ontdoen van de indruk dat de heren zich door de kaiju-verhalen uit Japan hebben laten inspireren. Waar het beest daar symbool staat voor de zelfvernietigingsdrang van de mensheid met atoombommen, die de Japanse samenleving op haar grondvesten deden daveren in 1945, richt King Gizz haar pijlen hier op de onverminderde dorst van de mondiale samenleving naar fossiele brandstoffen (Motor Spirit).

Dat leidt tot een ontsporen van de weersystemen (Supercell) en de samenleving (Converge), waarna de mensheid in wanhoop haar heil en redding zoekt bij een heksenverbond (Witchcraft). Dit pakt echter verkeerd uit, want zij wekken in hun rituelen (per ongeluk?) een vreselijk monster (Gila Monster), dat de apocalyps inluidt (Dragon) en de mensheid ten onder doet gaan in de vlammen die ze zelf ontstoken heeft (Flamethrower).

Dit alles wordt verpakt in de ene na de andere heerlijke riff, groove of aanstekelijk refrein. Ook al neem je de teksten niet heel serieus of luister je er zelfs geen woord van, als je van moddervette, scheurende gitaren en stompende bas houdt kom je hier gegarandeerd aan je trekken. Er staat eigenlijk geen zwaktebod op dit album en favorieten benoemen waag ik me niet aan, behalve eentje dan: Dragon gaat mijn boekje in als het beste metalnummer dat ik in lange tijd gehoord heb. Dat nummer hakt gedurende bijna 10 minuten alles aan gort zonder ook maar één seconde te vervelen.

Had je mij een half jaar geleden gezegd dat een psych-rockgroep met het beste metalalbum van de afgelopen zoveel jaren voor de dag zou komen, ik had erom gelachen. Nu steek ik met plezier met beide handen de duivelshoorns omhoog voor King Gizzard & The Lizard Wizard en deze prachtige draak van een plaat.