Vandenberg - Sin (2023)

Mijn review op Zware Metalen

Over het comeback-album van Vandenberg was ik indertijd erg enthousiast, al waren achteraf gezien de 89 punten die ik aan 2020 toeschreef misschien teveel van het goede. Dat neemt echter niet weg dat het nog steeds een erg fijne plaat is waarop de band, toen nog met Ronnie Romero op zang, aardig steviger van leer trok dan in de jaren tachtig.

Romero was al snel weer vertrokken om zich bezig te houden met al zijn andere projecten en sinds 2021 is Mats Leven als zanger toegetreden tot de band. Een verrassende keuze, gezien zijn verleden bij o.a. Krux, Candlemass en Therion, maar zijn rauwe stemgeluid past uitstekend bij Vandenberg, zoals we op het nieuwe album Sin kunnen horen.

Eén van de invloeden van Mats is David Coverdale en dat inspireerde Adrian Vandenberg hoorbaar om voor dit album iets meer in de stijl van Whitesnake nummers te schrijven. Sterker nog, als je het titelnummer hoort weet je precies hoe Judgement Day zou hebben geklonken als Adrian zelf het album Slip Of The Tongue had kunnen inspelen. Ook de heerlijke uptempo rocker Hit The Ground Running had zeker niet op dat album misstaan en zal het live uitstekend doen.

De goede verstaander heeft inmiddels begrepen dat Vandenberg op dit album geen enorme vernieuwing laat horen. Wat we wel horen is dat de band anno 2023 nog steeds garant staat voor sterke, zeer goed gespeelde hard rock.

Binnen de nummers strooit Adje als vanouds met prachtig opgebouwde solo’s in zijn unieke en uit duizenden herkenbare speelstijl. Minder opvallend, maar niet minder belangrijk, is de ritmesectie op dit album. Koen Herfst en Randy van der Elsen geven elk nummer een stevige fundatie mee en zorgen voor een heerlijke drive in de nummers. Luister bijvoorbeeld maar eens naar House On Fire, Light It Up of Burning Skies zonder stil te zitten.

Bob Marlette is, net als op het vorige album, verantwoordelijk voor de mix van dit album en heeft Sin een vette, rauwe sound meegegeven en ondanks dat de muziek op dit album je regelrecht terugbrengt naar de tijden van Vanessa Warwick en Headbangers Ball klinkt het album geenszins gedateerd. Om het plaatje helemaal compleet te maken heeft Adrian Vandenberg een schitterende hoes geschilderd voor dit album.

Ten opzichte van 2020 hebben Adrian Vandenberg en consorten er een flinke schep bovenop gedaan en één van de betere hardrockplaten van 2023 gemaakt!

Na het teleurstellende comeback van Vandenberg met 2020 weet Adrian dit maal wel redelijk te overtuigen.
Mats Leven is daar debet aan maar ook de productie is iets vuiger. Maar het belangrijkste zijn natuurlijk de songs zelf. Die zijn stukken beter maar eerlijk is eerlijk, echt weergaloze prachtcomposities zijn het ook niet.
House On Fire en het titelnummer steken wat mij betreft er boven uit. daarentegen zijn Burnin Skies, Hit The Ground Running en zelfs ook de ballade Baby You've Changed onderhevig aan bovenmaatse voorspelbaarheid. Deels komt dat ook doordat je in het klassieke hardrock genre het componeren van nieuwe variaties zo goed als onmogelijk is geworden. Alles is al tig keer gedaan en uitgekauwd.
Zo was Vandenberg's Moonkings meer gestoeld op bluesrock. En dat blijf ik dus toch het betere werk vinden van ons aller Adje.

Moet eerlijk zeggen dat ik deze niet helemaal af kon luisteren. Wederom vanwege de voor mij mateloos irritante zang. Ik hoopte echt dat het met een andere zanger een stuk fijner zou klinken, maar Mats klinkt voor mij als Coverdale met een keelontsteking. Krijg soms zelfs het idee naar een persiflage van Shmoulik Avigal te zitten luisteren. Veel op kracht, weinig op gevoel. Zowat alle tekst moet geroepen worden, terwijl Levén echt wel een stukje kan zingen. Gelukkig is het muzikaal allemaal een stuk interessanter dan op de vorige. Misschien toch eens informeren of Stan Verbraak tijd heeft...

2020 van Vandenberg heb ik overgeslagen omdat ik allergisch ben voor de stem van Ronnie Romero, die in mijn beleving ontzettend knijpt en forceert. Ik kan er niet naar luisteren, al heb ik nog een poging gewaagd met de toenmalige "single", een reprise van Burning Heart. Dat heb ik totaal niet met de stem van Mats Levén: niet afgelopen vrijdag live in Utrecht en ook niet op Sin.
Afgelopen september viel de hoes me op door de haaien, herkenbaar voor wie Vandenbergs Heading for a Storm uit 1983 kent. Tegelijkertijd is Sin niet een nostalgisch album: het klinkt eigentijds vol gevarieerd en geïnspireerd werk, waarvan ik begreep dat alle nummers begonnen met een idee van de gitarist. Het bewijst dat klassieke hardrock helemaal niet belegen hoeft te zijn: hier is het altijd lekker en bij vlagen zit ik op het puntje van de stoel, me scènes van de show van vrijdag herinnerend.

De groep vliegt de startblokken uit met Thunder and Lightning, waarna het stampende House on Fire volgt en bij het langzame titelnummer met zijn sterke riff heerlijk doorpakt. Sterk opgebouwde gitaarsolo's zijn het handelskenmerk van de bandbaas, zo luister ik geboeid naar hetgeen hij in Walking on Water neerzet. Levéns rauwe stem bevalt mij keer op keer goed, passend bij de stijl van Vandenberg. Dit omdat hij rauw en ontspannen tegelijk zingt, opnieuw in het uptempo Hit the Ground Running.
In semiballade Baby You've Changed spreekt hij een ander register van zijn stem aan, ondersteund door sobere toetsen. Waar ik normaal niet van ballades houd, vind ik het hier meer dan prima. Het elektrische getokkel in slotlied Out of the Shadows is mysterieus, zeker met de stem van zoonlief Emil Levén erbij. Tegen het einde van het nummer duikt plotseling een zware riff op, waarna het nummer tokkelend besluit. Zeer, zeer fraai!
Opgenomen in The Blue Room Studio in Californië en geproduceerd door Bob Marlette is dit gewoon een sterk album voor de liefhebbers van hardrock en pakkend gitaarwerk. Eén ding mis ik: ik had wel meer akoestische delen willen horen. Maar goed, in die behoefte is bij het concert reeds voorzien.

Wie in de regio van Groningen-stad woont, kan ze vanavond nog snel gaan zien of anders bij één van de vier shows die de komende dagen nog volgen. Live krijg je als bonus het inventieve werk van drummer Koen Herfst erbij, die met de kalme bassist Randy van der Elsen een heerlijke basis legt voor de heren Van den Berg en Levén.