Vandenberg - Sin (2023)

Ha die voorkant is iig weer een meesterwerkje. Leuke knipoog naar het verleden. Hopelijk geldt dit ook de muziek. Eerste single Sin klinkt iig weer erg vertrouwd, wel meer Whitesnake dan Vandenberg stijl. Doet zelfs wat denken aan Judgement Day en daar is niks mis mee natuurlijk. Prima song, benieuwd naar de rest, waar we nog wel even op moeten wachten.

Heb de helft van het titelnummer gehoord. Ieder cliché uit het Coverdale/Dio songbook is al voorbij gekomen. Ik luister liever gewoon naar The Last In Line.

De originaliteitsprijs verdient het niet nee. Beetje citeren uit eigen werk heb ik nooit zoveel moeite mee maar de gelijkenis met The Last In Line hoor ik nu ook. Ik dacht al waar ken ik dit van. Tja beter goed gejat dan slecht bedacht zullen we maar zeggen? Het andere voorproefje House On Fire doet me niet meteen zo sterk ergens aan denken maar boeit me ook minder.

Sin is wel een aardige track, House on Fire had ook van MSG kunnen zijn, lekker nietszeggend, wachtend op de solo haha

De derde single is inmiddels ook te beluisteren

https://www.youtube.com/watch?v=N7STdprzIwA&ab_channel=Vandenberg

Op zich zijn alle drie de nummers prima in orde, ware het niet dat het klassieke Vanderberg geluid niet te horen is. Het klinkt 100% als Whitesnake, niks mis mee, uiteraard. Het mist alleen een eigen smoel. Ben benieuwd as vrijdag in Zoetermeer hoe het live klinkt.

Mijn review op Zware Metalen

Over het comeback-album van Vandenberg was ik indertijd erg enthousiast, al waren achteraf gezien de 89 punten die ik aan 2020 toeschreef misschien teveel van het goede. Dat neemt echter niet weg dat het nog steeds een erg fijne plaat is waarop de band, toen nog met Ronnie Romero op zang, aardig steviger van leer trok dan in de jaren tachtig.

Romero was al snel weer vertrokken om zich bezig te houden met al zijn andere projecten en sinds 2021 is Mats Leven als zanger toegetreden tot de band. Een verrassende keuze, gezien zijn verleden bij o.a. Krux, Candlemass en Therion, maar zijn rauwe stemgeluid past uitstekend bij Vandenberg, zoals we op het nieuwe album Sin kunnen horen.

Eén van de invloeden van Mats is David Coverdale en dat inspireerde Adrian Vandenberg hoorbaar om voor dit album iets meer in de stijl van Whitesnake nummers te schrijven. Sterker nog, als je het titelnummer hoort weet je precies hoe Judgement Day zou hebben geklonken als Adrian zelf het album Slip Of The Tongue had kunnen inspelen. Ook de heerlijke uptempo rocker Hit The Ground Running had zeker niet op dat album misstaan en zal het live uitstekend doen.

De goede verstaander heeft inmiddels begrepen dat Vandenberg op dit album geen enorme vernieuwing laat horen. Wat we wel horen is dat de band anno 2023 nog steeds garant staat voor sterke, zeer goed gespeelde hard rock.

Binnen de nummers strooit Adje als vanouds met prachtig opgebouwde solo’s in zijn unieke en uit duizenden herkenbare speelstijl. Minder opvallend, maar niet minder belangrijk, is de ritmesectie op dit album. Koen Herfst en Randy van der Elsen geven elk nummer een stevige fundatie mee en zorgen voor een heerlijke drive in de nummers. Luister bijvoorbeeld maar eens naar House On Fire, Light It Up of Burning Skies zonder stil te zitten.

Bob Marlette is, net als op het vorige album, verantwoordelijk voor de mix van dit album en heeft Sin een vette, rauwe sound meegegeven en ondanks dat de muziek op dit album je regelrecht terugbrengt naar de tijden van Vanessa Warwick en Headbangers Ball klinkt het album geenszins gedateerd. Om het plaatje helemaal compleet te maken heeft Adrian Vandenberg een schitterende hoes geschilderd voor dit album.

Ten opzichte van 2020 hebben Adrian Vandenberg en consorten er een flinke schep bovenop gedaan en één van de betere hardrockplaten van 2023 gemaakt!

Prima album, maar een verre van origineel geluid, de link met Dio en Whitesnake is snel gelegd en die hoor ik er ook in terug.

Met Mats Leven als zanger kun je eigenlijk geen slecht album maken. Daarvoor is de man een te grote klasbak in mijn ogen en oren. Hierboven wordt zijn keuze als verrassend genoemd door te verwijzen naar de zwaardere bands waarin hij heeft gezeten. Dan lijkt die keus inderdaad wat vreemd. Maar noem je bands als Swedish Erotica, Treat en Yngwie Malmsteen dan lijkt de keuze ineens al een stuk logischer. Want ook daar heeft Leven namelijk puike platen mee gemaakt. Eigenlijk is Leven een net zo'n grote bandhoer als voorganger Romero De eerste drie nummers die al vrijgegeven waren vond ik heel degelijk en lekker in het gehoor liggen. Nee, niks nieuws inderdaad maar verwacht ik ook helemaal niet van deze band. Of misschien wíl ik dat stiekem wel helemaal niet? Ben in ieder geval benieuwd naar de rest van het album. Terug naar de sound van oude Vandenberg zal het, afgaande op die eerste drie nummers niet gaan. Jammer aan de ene kant want de band had echt een eigen sound. Ze klonken stevig maar toch ook altijd heel losjes. Of misschien is speels een betere term? En de uit duizenden herkenbare stijl van Adje topte de boel altijd heel smakelijk af. Maar ja, been there done that. Blijkbaar speelden de andere drie bandleden toch een veel grotere rol in het totaalgeluid dan ik altijd dacht. De schitterende hoes is in ieder geval één geslaagde link met het verleden. Een ander groot pluspunt is dat Burning heart niet voor de tigste keer opnieuw is opgenomen.

Even geluisterd op spotify. Eerste indruk is niet erg positief. Het zit allemaal heel degelijk en professioneel in elkaar maar het doet me vrij weinig. Soms voelt het te bedacht of zelfs gekunsteld aan. Die kritiek zou je ook op een album als Alibi kunnen hebben maar daar was het songmateriaal zo goed en catchy dat het toch fris bleef.

Nu is dat anders en wordt het een hele zit ondanks de relatief korte speelduur. Ik had meerdere keren de neiging te skippen of iets anders op te zetten en dat is natuurlijk geen goed teken. Ik vind Leven wel een iets fijnere stem hebben dan Romero maar ook hier begint na een aantal nummers een bepaalde irritatie op te komen. Er zit een voorspelbaarheid en eentonigheid in de manier van zingen die mij niet bevalt. Dit kan ook liggen aan de geschreven zanglijnen van Ad natuurlijk.

Al met al ben ik niet bijster positief dus. Maar hij gaat binnenkort in de herkansing want één luisterbeurt is natuurlijk niet genoeg.

Als je alle "cliché" bezwaren opzij zet: dan houd je gewoon een fantastisch klassiek hardrock album over.

Heb 'm nu 1 keer in z'n geheel gehoord. Typisch geval van 'leuke plaat'. Muzikaal zit het allemaal degelijk in elkaar en Leven zingt prima. De solo's van Ad zijn ook weer heerlijk. Naar het einde toe leek de plaat me sterker te worden. Nog even iets vaker luisteren.

Inderdaad niets nieuws, maar ik vind het een lekkere plaat hoor. Weer echt iets anders tussen al die Frontiers eenheidsworsten door. Wel een beetje raar gemixed met de bas zo zwaar op de voorgrond , maar dat zal bewust zo gedaan zijn, ik irriteer me er ook niet echt aan. Mats Leven wordt ook ouder maar ik hoor hem graag. Facing the Animal is mijn favoriete Malmsteen plaat mede door zijn zang. Nog een paar keer luisteren , kijken of de nummers me meer gaan pakken. Ik ga ze zien in Alkmaar in november

Zoals?

Wat lijken de openers van beide albums (van de gereanimeerde versie van Vandenberg) enorm op elkaar trouwens. Je kan de zanglijnen zo verwisselen.

Vergeleken met de song lyrics op dit album ( over the mountain, across the sea, burp) staat op het debuutalbum poëzie

Lyrics zijn nooit Ads sterkste kant geweest maar het hangt nu wel heel erg van clichés aan elkaar inderdaad. Songtitels als Thunder and Lightning en House on Fire beloofden al niet veel goeds natuurlijk.

Ik heb het album nu twee keer gehoord en laat het hierbij denk ik. De titeltrack is dik ok maar toch niet origineel genoeg. De ballad Baby You've Changed had wel wat kunnen worden in de originele bezetting, met Bert op zang dus. Met afsluiter Out of the Shadows proberen ze nog naar iets episch toe te werken maar het is het allemaal net niet. En dat laatste gevoel heb ik constant. Ik vraag me dan ook af hoe dit had geklonken met Bert, Dick en Jos. Toch wel een stukje spannender vermoed ik en iets meer trouw aan het oude geluid. Het gaat nu meer richting hedendaagse Whitesnake.

Helaas zullen we het nooit weten, want de heren kunnen niet meer door één deur na alles wat er gebeurd is (rechtszaak over de bandnaam). Misschien zelf maar eens iets met AI in elkaar knutselen, dat schijnt tegenwoordig te kunnen

Fool For Your Lovin' - Bruce Dickinson AI cover

Stelletje zeurpieten hier, enfin, zojuist terug van het concert in Zoetermeer en hoewel het geluid niet al te best was (erg zacht, of ik word doof) was het optreden zelf erg goed. Vandenberg heb ik nooit de beste allertijden gevonden dus het kon ook niet echt tegenvallen, met Adrian op gitaar en Mats als de zanger genoeg te genieten dus.

Ik heb de limited vinyl en CD gekocht en nu eens goed aan het luisteren en het album is gewoon een optima forma hardrock album, met cliché lyrics, met een intro, couplet, refrein, brug, gitaarsolo, couplet, refrein. Maar wel van een dusdanig niveau om, als fan van het genre, het aan te schaffen.

Ben erg nieuwsgierig naar de set die ze speelden. Deden ze echt alleen dit album, omdat het een releaseparty was, of ook oud spul?

De setlist van gisteravond:
Hit the Ground Running
Freight Train
Your Love Is in Vain
Fool for Your Loving
Shadows of the Night
Sailing Ships
Sin
Ride Like the Wind
Wait
Different Worlds
Light it Up
Here I Go Again

Burning Heart
Friday Night

Na 2020 dat voor mij onluisterbaar is door de zang van Romero is dit een prima plaat van een fijne hardrockband. Uiteraard zijn de teksten cliché maar is er iemand die diepgang zoekt in teksten van hardrockbands? Daarvoor zijn er andere genres en andere bands genoeg.
Overigens hoor ik naast Whitesnake invloeden ook veel Moonkings terug in deze plaat.

Leuke setlist. En werd Here I Go Again opgedragen aan Bernie Marsden?

Muzikaal is het meer Moonkings dan Vandenberg. Prima natuurlijk. Heel aardig bij vlagen. Ik moet er wel zin in hebben, zeg ik erbij.

Mats Leven is helaas wel een hele irritante aanwezigheid. Met zijn Coverdale imitatieshow. Storender dan Ronnie Romero. Superjammer want hij is echt een showstopper. Ik vroeg me ook al af bij welke band hij na Candlemass de boel kwam vernachelen.

Zo zie je maar. Ik vind juist dat Leven de boel naar een hoger plan tilt.

Leuke setlist inderdaad. Fraai dat ze een aantal Vandenberg oudjes speelden.

Volgens mij geen woord over Bernie Marsden, maar Adrian praat heel erg zacht in de mic dus wellicht is het mij ontgaan.

Ja die nummers hoor ik ook nog steeds erg graag. Helaas niks van Alibi, misschien wel zijn beste werkje. En opvallend dat van de 3 Whitesnake nummers slechts 1 medegeschreven is door Ad zelf. Hij kiest duidelijk voor de hits die het natuurlijk live altijd goed doen.

Ja die Whitesnake nummers hoeven voor mij eigenlijk helemaal niet. Gooi er dan maar 3 nummers van Alibi in. Wat mij betreft ook hun beste album.

Dat is 40 jaar terug jongens. En Adje is in die tussentijd geëvolueerd. Die oude Vandenberg komt nooit meer terug. Maar daar ben ik persoonlijk niet zo rouwig om. Dit album is voor mij een mooi wapenfeit anno 2023. Hij maakt nog steeds muziek.
En het is goed. Lekker gitaarwerk , een goede zanger en aardig goede composities.
Beter dan het vorige album. Welkom terug Adje.

De muziek is uitstekend (gitaar, bas en drums). De vocalen zijn een ander punt. Mats Leven heeft een flinke strot maar het heeft ook veel weg van schreeuwen. Ik moest wennen aan Ronnie Romero maar misschien vind ik hem toch beter dan wat Mats Leven hier laat horen. De plaat is lekker heavy maar de zang van Leven op den duur wat eentonig. Wellicht moet ik de plaat nog wat vaker horen.

Wellicht was je even pissen, maar er was een behoorlijk uitgebreid eerbetoon van Ad aan Bernie. Verder inderdaad een prima concert en nieuwe plaat.