Róisín Murphy - Hit Parade (2023)

Mijn recensie zoals die ook gisteren verscheen op Luminous Dash:

'Róisín Murphy is naar eigen zeggen ‘gelukkiger dan ooit’ en dat zou ook moeten blijken uit Hit Parade, de nieuwste worp van het Ierse fenomeen. “Het is een vrolijke plaat, met donkere toetsen, herinneringen aan onze sterfelijkheid om mezelf en de luisteraar er aan te herinneren dat we moeten genieten nu het kan”, aldus een enthousiaste Murphy over haar zesde album.

Voor Hit Parade werkte Murphy samen met DJ Koze. Het resultaat is een heel bijzondere blend van future house, tropical rave, industrial ambience, space disco, electro dub en dance hall. Hit Parade klinkt bijzonder eclectisch en speels. Of hoe de luisteraar getuige is van hoe het Ierse icoon en Dj Koze het behoorlijk naar hun zin hadden in hun muzikale speeltuin.

Hit Parade is zeker geen pure luisterplaat pur sang, maar het kan natuurlijk. Het merendeel van de composities leent zich zonder enige twijfel bijzonder goed voor menig openluchtfeestjes in de (na)zomer en tracks als The House, Free Will en zeker Can’t Replicate zijn sowieso pure dansvloerknallers!

De prachtige single The Universe met zijn subtiele gitaarmelodie en elektrische piano, lichtjes begeesterd door psychedelica, prijkt natuurlijk ook op de nieuwe plaat. En, nee, niet alles hoeft dansvloermateriaal te zijn, maar waltzen op deze fijne song kan natuurlijk wel. Ook opener What Not To Do en CooCool zijn wat meer downbeat of/en ingetogen. En dan is er nog het bijzonder soulvolle midtempo Fader…

Bij Hurtz So Bad komen de danskriebels allicht vanzelf en wanneer Murphy en Koze The House op ons loslaten, heb je je allicht alle meubels al aan de kant gezet. Met alle gevolgen van dien. Of Nigel Rodgers betrokken was, weten we niet, maar deze track heeft een geweldige Chic-vibe over zich. Een instant-fave wat ons betreft en reken daar ook Free Will maar bij; retro-discosounds en tropical vibes nog aan toe.

De segues Spacetime en Crazy Ants Reprise zijn best grappig, maar zulke dingen skip je geheid bij de eerstvolgende luisterbeurt. Maar goed dan hou je nog een fijn album over, overigens met mooie afsluiter Eureka, fraai in opbouw en een krols croonende Murphy die ons hier soms wat aan Prince doet denken.

Met Hit Parade, maakte Róisín Murphy een compleet andere plaat dan voorganger Róisín Machine. Op deze hyper-moderne plaat had de Ierse het overduidelijk naar haar zin en geeft ze aan nog steeds toonaangevend te zijn. Of deze plaat de geschiedenis ingaat als haar beste werk valt nog te bezien. Maar: misschien wel Murphy’s meest avontuurlijk werk tot nog toe.

Wij kunnen de elegante soulvolle grooves, speelse psychedelica en projectielen op de dansbeentjes alleszins smaken. Goed gedaan, Róisín!'

Het artikel op Luminous Dash: RÓISÍN MURPHY – Hit Parade (Ninja Tune) – Luminous Dash BE - luminousdash.be

Hitparade heb ik nu enkele malen goed beluisterd, maar ik merk dat dit album mij al snel gaat irriteren.

Te beginnen met al die vervormde stemmetjes in bijna alle nummers, verder vind ik het vooral veel van hetzelfde. Op zich eigentijdse trance-trip-hop-dance-beats, drumcomputers die overuren draaien met vleugjes Petshop Boys en snufjes Dido en waarschijnlijk veel grote namen uit d moderne dance scene.
Maar ook oudere iconen als Grace Jones, the Fugees en Portishead hebben waarschijnlijk als inspiratiebron gediend als ik het zo goed beluister.

Het heeft ook wel een jazzy inslag en kan op de Italiaanse daken onder de grote Martini reclames wel goed tot zijn recht komen bij de moderne dansfeestjes.....
Maar het is not my cup of tea, dan hoor ik liever Girl Gone Wilde, of The End Of Night van de bovengenoemde Dido, of een gelikt PSB album.

Daarom geef ik ook geen stem.