Dez Mona - Pursued Sinners (2005)
mijn stem
4 stemmen
België
Jazz / Rock
Label: Majestic Rock
-
This Lonely Morning (6:18)
-
The Man (3:51)
-
Loordy Loordy Loordy (4:05)
-
Danse Macabre (3:17)
-
City Called Heaven (3:51)
-
Blue Girl (5:05)
-
I Got to Know (3:27)
-
Brother YesHead (4:35)
-
Who Knows Where the Time Goes (18:46)
-
What's Wrong * (7:14)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
53:15
(1:00:29)
0
geplaatst: 27 oktober 2009, 19:32 uur
Opgenomen in een kerk........
De eerste Dez Mona: vooral een project tussen bassist Nicolas Rombouts en zanger Gregory Frateur met wat hulp van trompetist Sam Vloemans en Roel Van Camp op accordion (waarom Dez Mona geen accordeon schrijft weet ik niet).
Het is jazz met een hoop (vocale) dramatiek. Heel eerlijk gezegd vind ik de zang dan ook regelmatig over de top gaan en ben ik blij dat dit op de volgende albums minder is geworden.
Een hoop cabaret in elk geval en dat is iets waar ik meestal wel dol op ben. Tiger Lillies opereren ook in deze hoek maar misschien is het hun humor die me dan toch wat meer trekt. Dez Mona is in elk geval serieuzer.
Probeer ik een beetje door het arty-farty gedoe heen te kijken dan hoor ik uiteraard wel de band die ik op hun volgende twee albums erg bewonder, plus het feit dat ik normaliter goed met het cabaretesque om kan gaan en dat zorgt zeker niet voor een onvoldoende album maar het haalt het niet bij de opvolgers. Daarvoor sta ik iets te afstandelijk tegenover Pursued Sinners en voel ik me nog iets te veel buitenstaander.
De eerste Dez Mona: vooral een project tussen bassist Nicolas Rombouts en zanger Gregory Frateur met wat hulp van trompetist Sam Vloemans en Roel Van Camp op accordion (waarom Dez Mona geen accordeon schrijft weet ik niet).
Het is jazz met een hoop (vocale) dramatiek. Heel eerlijk gezegd vind ik de zang dan ook regelmatig over de top gaan en ben ik blij dat dit op de volgende albums minder is geworden.
Een hoop cabaret in elk geval en dat is iets waar ik meestal wel dol op ben. Tiger Lillies opereren ook in deze hoek maar misschien is het hun humor die me dan toch wat meer trekt. Dez Mona is in elk geval serieuzer.
Probeer ik een beetje door het arty-farty gedoe heen te kijken dan hoor ik uiteraard wel de band die ik op hun volgende twee albums erg bewonder, plus het feit dat ik normaliter goed met het cabaretesque om kan gaan en dat zorgt zeker niet voor een onvoldoende album maar het haalt het niet bij de opvolgers. Daarvoor sta ik iets te afstandelijk tegenover Pursued Sinners en voel ik me nog iets te veel buitenstaander.
* denotes required fields.
* denotes required fields.