Howard Jones - Dream into Action (1985)

Best wel schandalig dat HJ in ons land nooit goed is doorgebroken, want die man heeft in de 80's toch wel mooie synthesizerpop gemaakt.
Bekendste nummers op dit album zijn: Things Can Only Get Better, Like To Get To Know You Well en natuurlijk de hit: Life In One Day.
Op DIA staat ook de originele versie van mijn persoonlijke favoriete HJ-song No One Is To Blame op, wat een jaar later opnieuw samen met Phil Collins opnieuw werd opgenomen, en die versie staat als bonustrack op het album One To One uit 1986.

Rond 1986 heb ik dit album gekocht. De versie van 'No One is to Blame' met Phil Collins werd toen vaak op de radio gedraaid.
Toen ik met de plaat thuiskwam de binnenhoes bekeek, had ik meteen door dat het helaas de versie zonder Phil was. Zijn stem voegt toch wel iets toe aan dit mooie nummer.
Net zoals David Crosby op Phil's latere plaat 'But seriously' iets extra's toevoegt. Op een best of van Howard Jones kwam ik later gelukkig die versie weer tegen. 'Things Can Only Get Better', 'Life in One Day' (ooit Veronica's Alarmschijf) en 'Like to Get to Know You Well' werden flink geplugd, maar kregen nooit de hitstatus die ze eigenlijk wel verdienden. Op Music Box zag ik vaak de clips van deze songs voorbijkomen.
Als ik iets van Howard Jones wil horen, zet ik meestal een cd-compilatie met zijn beste nummers op. Zijn reguliere albums als geheel vind ik nogal gedateerd klinken. Ik heb gehoord dat hij nog steeds nieuwe muziek maakt en ik ben daar wel nieuwsgierig naar.

DREAM INTO ACTION
toont een Howard Jones die van het synthgeweld
op Human's Lib de stap zet naar meer traditionele songwriting.
Men koos meteen voor een aanbod van 12 tracks ipv 10,
al hoefden Automaton en Specialty voor mij niet op het album.


Things can only get better is het visitekaartje hier.
De eerste singel en met blazers en achtergrondkoor een voltreffer.

Life in one Day heeft een misleidende akkoestische gitaarintro.
Vrolijk calypso fuifnummer dat ook de derde singel zou worden.

Dream into Action is het strompelende titelnummer.
Best een aardig nummer al klinken de plastieken beats nu gedateerd.

No One is to blame op simpele piano en fietsbel.
Later in de versie met Phil Collins de doorbraakhit in de US en Canada.

Look mama was de soulvolle tweede singel.
Eens wat anders dan pralinen (bonbons) of bloemen met moederdag.

Assault and Battery laat Howard de vegetariër aan het woord.
Roept muzikaal perfect de door mensenhanden geslachte geesten op.

Automaton is een sputterende machine die kant 2 opent en doet denken
aan Conditioning van Human's Lib (ook een overbodig experiment).

Is there a Difference? is Howards pocketfilosofie in één song.
Gebaseerd op de geschriften van Toa Te Ching en zo licht als een veertje.

Elegy daarentegen is een mooie maar zwaarmoedige ballad.
Jones zou vaak van overdreven optimisme beticht worden: niet hier.

Specialty ligt nog het dichtst bij de sound van het debuut.
En deze keer ook weer met een tenenkrullende tekst: eerder een b-kant.

Why look for the Key verscheen al als b-kant van Things can only get better.
Vind ik een van Howards allerbeste songs: gelukkig dus ook op het album.

Hunger for the Flesh eindigt kant 2 (iets pathetischer) zoals kant 1.
Met het aanroepen van de doden: dit keer geen dieren maar mensen.


Tot hier het tweede, toch iets beter uitgebalanceerde album.
Maar zoals ik hierboven al aangaf misschien toch twee songs te lang.
De CD heeft Like to get to know you well (en b-kant) als bonustracks,
hoewel die nummers veel meer aanleunen bij het debuut.


Like to get to know you well vond ik altijd al een leuke singel.
Gebroken reggae met een internationale booschap van liefde.

Bounce right back was eens sterke b-kant.
Een behoorlijk soulvol nummer dat een groeiende Jones laat horen.

Learning how to love was de b-kant van Look Mama.
Hier horen we al even de Howard van het derde album.

Boombap Respite was een leuke piano instrumental.
Deze b-kant van Life in one Day toont de virtuoziteit van de pianist.


Alle b-kantjes staan ook op de 2CD editie van de 2003 Best of.
De hoes van Dream into Action doet trouwens sterk denken
aan die van The Secret of Association van Paul Young (beide uit 1985).

Prima synthipop met een paar die er boven het maaiveld uitsteken en anderen die gewoon vermaken.
Life in one day is de single die ik destijds gekocht had. No One is to Blame en Things can only get better zijn samen met Life in one day de bekendste nummers. Elegy heeft een wat davidsylviaanse sfeer, ook wat zang betreft en is m.i. een van de mooiste nummers van dit album. Howard Jones weet zijn synth prima te vermengen met zijn muziek, zonder dat het storend is, zoals bij heel veel anderen dat vaak het geval is.

`What is love ` is de enige echte uitschieter van deze man die gelijktijdig met Nik Kershaw en daarna eigenlijk net zo snel weer verdween als hij gekomen is. In retrospectief was Jones groter dan het gebodene en om die reden wordt hij nog wel eens aangehaald. Het wekt bij mij verwondering dat dit destijds mogelijk was. Het zal aan de omstandigheden gelegen hebben dat Jones zijn roem kon vergaren.

Howard Jones verhuisde eind jaren 80 naar de States en Canada
(eigenlijk zijn geboorteland) om van daaruit verder muziek te blijven maken.
Op kleinere schaal, maar met een zeer trouw publiek.

Klemtoon kwam meer op de piano te liggen,
maar af en toe rolt er nog wel eens een popalbum
in eigen beheer van de band. Hij is vandaag meer te vergelijken
met een artiest zoals Steve Winwood. Zeer bedreven toetsenman.

Nav het heruitgeven van zijn twee eerste albums,
gaat Howard weer touren (ook in de UK) met songs uit zijn hitperiode.

howard jones dot com - The Official Howard Jones Website - howardjones.com

Howard Jones is de eerste artiest waarvan ik singletjes verzamelde,
al heb ik gek genoeg tot twee jaar geleden moeten wachten vooraleer
ik het uitstekende The Prisoner (1989) op single vond via ebay.

Meer nog dan Kershaw (waarmee hij inderdaad vergeleken
kon worden, al was die laatste meer een multi-instrumentalist)
heeft Jones op album 3 en 4 meer artisticiteit getoond, focuste hij
meer op een volwassen publiek, ook al kostte hem dat verkoopcijfers.

De roem die hij in 1983 - 1986 te beurt viel,
was inderdaad vooral te wijten aan het momentum.
Na de new romantics en de synthduo's was de tijd even rijp
voor solo-artiesten zoals Paul Young, Howard Jones en Nik Kershaw.

Hem reduceren tot What Is Love (al vind ik dat ook
zijn meest complete hitsingle) is hem onrecht aandoen.

Ik beloof een nieuwe recensie van zodra de remasters uit zijn.

Ik vind het anders toch een erg mooi nummer.

Op de gok gekocht, want ik had een vermoeden dat deze man wel muziek maakte die ik zou kunnen waarderen. Ik kende wat singles, maar op de recensies afgaande, moest ik dit album hebben.

Heb er geen spijt van, bevalt me erg goed! No one is to blame vind ik erg mooi. De drums zouden het zo een Tears for Fears nummer kunnen maken.
De Lynn drums op Assault and Battery doen me (als Prince fan) meteen aan Prince denken, maar maken dit nummer ook heel erg lekker!

Gokken is soms leuk, en deze is geslaagd!

De voorganger heeft nog een new wave zweem over zich, maar ga je ook leuk vinden, denk ik.
De opvolger van Dream into Action vind ik best okee, ook al lonkt hij naar de Amerikaanse markt.

Fijn dat ik lennon zo vaak tegen komen bij 80s platen waar ik erg van hou.

Human's Lib moet je ook goed vinden Lennon, daar staan zijn 2 beste singles op; namelijk What Is Love? en Hide and Seek.

Thansk deric en dazzler, als ik die tegenkom neem ik m mee.

Op jullie aanraden vandaag meegenomen op de beurs in Utrecht! mijn bevindingen zijn snel te vinden bij de desbetreffende plaat! Bedankt!

DREAM INTO ACTION (1985) expanded

In november verschijnt een deluxe editie van Howards tweede album bij Cherry Red.
Een 2CD+DVD release voor de liefhebbers en een 3CD+2DCD+1LP versie voor de fans.

Aangezien ik niet van superdeluxe boxen hou (less is more), maakte ik mijn eigen 2CD deluxe versie.
Daarop staan gewoon alle b-kantjes en 12" versies die naar mijn aanvoelen bij dit album passen.

CD1

Things Can Only Get Better
Life in One Day
Dream into Action
No One Is to Blame
Look Mama
Assault and Battery
-
Automation
Is There a Difference?
Elegy
Specialty
Why Look for the Key
Hunger for the Flesh
+
Things Can Only Get Better [12" extended mix]
Learning How To Love [b-side]
Look Mama [12" extended mix]
Boom Bap Respite [b-side]
Life In One Day [Part I]
Life In One Day [Part II]
No One Is To Blame [7" version]

Howard Jones: Dream Into Action, Expanded Deluxe 2CD/1DVD Digipak Edition

Als het goed zit verschijnt de UK extended versie van Look Mama
voor de eerste keer op CD volgens de voorlopige tracklijst van Cherry Red.
De zogenaamde Megamamamix en de US Remix verschenen eerder al digitaal.

De 12" versie van No One Is To Blame spaar ik op voor het volgende album.
Dat verscheen immers in 1986 ip CD met de bewuste single als bonustrack.

De 2CD+DVD editie van Cherry Red bevat alles wat ik van Dream Into Action in huis wil.
En dat heb ik ook bijna allemaal al, maar de DVD en de liner notes zijn de aanschaf al waard.

Ik heb me toch maar laten overhalen om de 2CD+1DVD deluxe editie te kopen.

Opvallend en jammer is het ontbreken van de songteksten.
In ruil krijg je een uitgebreid making of verhaal (dat best korter had gekund).
De track by track information is interessant.

Ik ging ervan uit dat CD2 alle officieel uitgebracht bonusmateriaal aan boord had.
Al bestaan er nog alternatieve remixen van bijvoorbeeld Look Mama die ontbreken.

Groot was mijn teleurstelling toen b-kant Learning How To Love een edit bleek te zijn.
Waarom pesten platenfirma's de fans van hun artiesten zo graag, vraag ik me immer af?

Jouw en mijn geld.

Dit album haalt het niet bij zijn debuutalbum ( overigens in augustus Howard Jones in de Boerderij)

Leuk popplaatje. Ik vind het persoonlijk iets beter dan de voorgange, maar dat komt vooral door Life In One Day wat ik een heerlijk nummer vind.

Goede synthpop... zou de man toch nog eens live willen zien, tenminste als hij nog toert. Mijn favoriet is Things Can Only get Better.. sound of the 80s op zijn best : catchy deuntje, veel lekker klinkende synths en op het einde nog een trompetsolo. ABC meets Depeche Mode. Why Look for the Key? klinkt ook erg goed, met klaterende synthesizer texturen op de achtergrond. Zijn tophit Life in One Day klinkt me teveel "mama afrika", of hoor ik daar een vleug Johnny Clegg & Savuka? Assault&Battery, die ooit nog in Miami Vice gebruikt werd, klinkt wisselvallig, met enkele goede stukken en dan weer enkele thumbs down momentjes. Voor de overige nummers loop ik minder warm op die CD.

Vandaag gescoord bij de kringloop. Vroeger op tape gehad en best wel grijs gedraaid . Zo grijs dat het bandje erdoor versleten was. Heb hem toen ook maar afgestort. Nu terug op cd en genieten geblazen. Trip down memory lane voor 1 hele euro. Ik kon bijna alles nog woordelijk meezingen , wonderlijk hoe dat na ruim 30 jaar nog in je systeem rondzingt. Het is nooit een album geweest dat de wereld op zijn grondvesten heeft doen schudden , maar gewoon lekker. Meer hoeft dat soms ook niet te zijn. 3 en halve ster.

Zeer behoorlijk tweede album van Howard, bijna net zo goed als het debuut. De eerste twee tracks zijn opnieuw 2 zeer sterke singles, zoals dat bij het debuut ook het geval was. No one is to blame was in een remix een Amerikaanse no1 (!) Terwijl die hier niet verder kwam dan de Tipparade. Ongelofelijk verschil, had zeker een hitnotering verdiend hier. Specialty vind ik een mooie, gevoelige song en echte missers staan er toch niet op. Wat voorzichtige pop en soulinvloeden maar uiteindelijk toch bovenal een zeer behoorlijke synthpop plaat van de man die keyboard speler van het jaar werd in diverse polls. 4 sterren

Nou, geen remix, het was voornamelijk een geheel opnieuw ingespeelde versie. Geproduceerd door Phil Collins, die er ook op drumde en goed hoorbaar is in de achtergrondzang. Ook die versie is zeer de moeite waard en had ook hier in Nederland best een hit mogen zijn. De track had hier als bonustrack niet misstaan - ik kocht destijds de single er nog afzonderlijk bij.

Ik kon me niet herinneren dat deze op één had gestaan in de VS. Dat blijkt ook niet het geval, al is een vierde plaats in de Billboard Hot 100 evengoed een prestatie van formaat. Hij haalde wel de hoogste positie op de Billboard Adult Contemporary (AC) charts.

Ik ben het wel met je eens dat dit een voortreffelijk album is, inderdaad bijna net zo goed als de eerste. Natuurlijk vooral elektronisch en dus een kindje van zijn tijd, maar nu de jaren tachtig op allerlei manieren weer van grote invloed zijn op het hedendaagse popgeluid, mag deze best eens in de herwaardering. En anno nu klinkt-ie toch tijdlozer dan we destijds dachten.

Dank voor je correcties Gaucho!

De beruchte tweede plaat, altijd lastig, zeker wanneer de eerste zo'n kassucces was, maar Jones slaagt voor dit examen toch met vlag en wimpel. Een sympathieke opvolger, met meer echte instrumenten (blazers, koortjes, cello en basgitaar) en voor mijn gevoel zowel muzikaal als tekstueel iets lichter van toon, hoewel Assault and battery grimmig genoeg is en Elegy behoorlijk zwaar op de hand ("Is it wrong to long for death?"). Toch overheerst het gevoel van lichtheid, maar dat kan ook komen omdat Jones ook hier weer grossiert in sterke melodieën en pakkende refreinen, en bij popmuziek is dat toch altijd de basis. In de melodie van No one is to blame en de begeleiding van Assault and battery hoor ik zelfs echo's van Elton John, en dat is toch goed gezelschap. Extra pluspunt zijn de teksten (die weer de gebruikelijke boy-girl-capriolen overstijgen) en de twee leuke bonusnummers. De verrassing van Human's lib heeft dit album natuurlijk niet meer, maar een waardige opvolger is het zéker.

ik heb destijds de super deluxe box gemist waarin een DVD opname zat van de Last World Dream tour.
Mocht iemand daarvan een rip bezitten, mag hij/zij mij contacteren. De box zelf is peperduur geworden.