Howard Jones - Dream into Action (1985)

DREAM INTO ACTION
toont een Howard Jones die van het synthgeweld
op Human's Lib de stap zet naar meer traditionele songwriting.
Men koos meteen voor een aanbod van 12 tracks ipv 10,
al hoefden Automaton en Specialty voor mij niet op het album.


Things can only get better is het visitekaartje hier.
De eerste singel en met blazers en achtergrondkoor een voltreffer.

Life in one Day heeft een misleidende akkoestische gitaarintro.
Vrolijk calypso fuifnummer dat ook de derde singel zou worden.

Dream into Action is het strompelende titelnummer.
Best een aardig nummer al klinken de plastieken beats nu gedateerd.

No One is to blame op simpele piano en fietsbel.
Later in de versie met Phil Collins de doorbraakhit in de US en Canada.

Look mama was de soulvolle tweede singel.
Eens wat anders dan pralinen (bonbons) of bloemen met moederdag.

Assault and Battery laat Howard de vegetariër aan het woord.
Roept muzikaal perfect de door mensenhanden geslachte geesten op.

Automaton is een sputterende machine die kant 2 opent en doet denken
aan Conditioning van Human's Lib (ook een overbodig experiment).

Is there a Difference? is Howards pocketfilosofie in één song.
Gebaseerd op de geschriften van Toa Te Ching en zo licht als een veertje.

Elegy daarentegen is een mooie maar zwaarmoedige ballad.
Jones zou vaak van overdreven optimisme beticht worden: niet hier.

Specialty ligt nog het dichtst bij de sound van het debuut.
En deze keer ook weer met een tenenkrullende tekst: eerder een b-kant.

Why look for the Key verscheen al als b-kant van Things can only get better.
Vind ik een van Howards allerbeste songs: gelukkig dus ook op het album.

Hunger for the Flesh eindigt kant 2 (iets pathetischer) zoals kant 1.
Met het aanroepen van de doden: dit keer geen dieren maar mensen.


Tot hier het tweede, toch iets beter uitgebalanceerde album.
Maar zoals ik hierboven al aangaf misschien toch twee songs te lang.
De CD heeft Like to get to know you well (en b-kant) als bonustracks,
hoewel die nummers veel meer aanleunen bij het debuut.


Like to get to know you well vond ik altijd al een leuke singel.
Gebroken reggae met een internationale booschap van liefde.

Bounce right back was eens sterke b-kant.
Een behoorlijk soulvol nummer dat een groeiende Jones laat horen.

Learning how to love was de b-kant van Look Mama.
Hier horen we al even de Howard van het derde album.

Boombap Respite was een leuke piano instrumental.
Deze b-kant van Life in one Day toont de virtuoziteit van de pianist.


Alle b-kantjes staan ook op de 2CD editie van de 2003 Best of.
De hoes van Dream into Action doet trouwens sterk denken
aan die van The Secret of Association van Paul Young (beide uit 1985).

Zeer behoorlijk tweede album van Howard, bijna net zo goed als het debuut. De eerste twee tracks zijn opnieuw 2 zeer sterke singles, zoals dat bij het debuut ook het geval was. No one is to blame was in een remix een Amerikaanse no1 (!) Terwijl die hier niet verder kwam dan de Tipparade. Ongelofelijk verschil, had zeker een hitnotering verdiend hier. Specialty vind ik een mooie, gevoelige song en echte missers staan er toch niet op. Wat voorzichtige pop en soulinvloeden maar uiteindelijk toch bovenal een zeer behoorlijke synthpop plaat van de man die keyboard speler van het jaar werd in diverse polls. 4 sterren

De beruchte tweede plaat, altijd lastig, zeker wanneer de eerste zo'n kassucces was, maar Jones slaagt voor dit examen toch met vlag en wimpel. Een sympathieke opvolger, met meer echte instrumenten (blazers, koortjes, cello en basgitaar) en voor mijn gevoel zowel muzikaal als tekstueel iets lichter van toon, hoewel Assault and battery grimmig genoeg is en Elegy behoorlijk zwaar op de hand ("Is it wrong to long for death?"). Toch overheerst het gevoel van lichtheid, maar dat kan ook komen omdat Jones ook hier weer grossiert in sterke melodieën en pakkende refreinen, en bij popmuziek is dat toch altijd de basis. In de melodie van No one is to blame en de begeleiding van Assault and battery hoor ik zelfs echo's van Elton John, en dat is toch goed gezelschap. Extra pluspunt zijn de teksten (die weer de gebruikelijke boy-girl-capriolen overstijgen) en de twee leuke bonusnummers. De verrassing van Human's lib heeft dit album natuurlijk niet meer, maar een waardige opvolger is het zéker.