The Slow Show - Subtle Love (2023)

Een kort maar krachtig album. Misschien maar goed ook, want wat ik eigenlijk al langer roep gaat nog steeds op: te veel herhaling en dan met de zo karakteristieke praatzang van Rob Goodwin is dat wel een risico om aan te komen op het punt dat het wel genoeg is.

Is dat nu dan eindelijk het geval? Ergens wel. De enorme liefde die er in het begin was is er niet meer, maar tegelijkertijd is het ook wel weer fraai allemaal.
Maar ik weet het gewoon niet meer. Draai ik nog een rondje enthousiast mee en juich ik weer om een nieuwe release, of ben ik het nu wel een beetje beu?! Ik kan er zelf eigenlijk geen antwoord meer op geven.

Ja, het is en blijft mooie, sfeervolle muziek, en ja de zang blijft natuurlijk wel erg beperkt zo op deze manier en weet mij minder en minder te boeien (draai ik hun eerste album nog wel even).
Tegelijkertijd vind ik het ook prachtig en geniet ik.

Subtle Love voelt als een echt herfstalbum dus is qua timing op het juiste moment uitgebracht. Tel daarbij op dat ik veel sympathie heb voor de band an sich.

Dus vooruit: ik draai nog een rondje mee dan. Mooie, lichte, melancholische nummers zoals we van de band gewend zijn. Niks meer of minder (en Lament is prachtig).

Prachtig album, folksongs ingekleurd met klassieke muziek, met een grote variëteit aan brass instrumenten. Ik hoor naast trompet en Flugelhoorn, ook een bass clarinet en vermoedelijk zelfs een bassoon. Daarnaast zijn er vioolsolo’s, strijkers en gitaar met 12 snaren. Dat staat dan een behoorlijk eind af van het rock geluid zoals ze z’n 8 jaar her begonnen.
Goed moment om het ontstaansverhaal te vertellen. Thuisbasis Manchester heeft een rijke geschiedenis aan luidruchtige rockbands die als hoogste doel hebben om zo veel mogelijk sfeer te maken, zodat je in de Pub lekker bier kan drinken of er mee kan gooien. Als tegen reactie ontstond ‘’the Slow Show”.
Daar is Subtle Love dan het meest uitgesproken resultaat van. Het lijkt er op dat ze 3 albums lang de uiteindelijke stap niet durfde te zetten en altijd rock elementen bleven gebruiken.
Het pop-gehalte is nog hoorbaar in de gemiddelde songlengte van ruim 3 minuten. Bij meerdere songs hoop je op meer tijd, zodat een compositorische wending mogelijk is. Maar er zijn andere keuzes gemaakt, die ook tot ideale schoonheid leiden, met ‘Lament’ als hoogtepunt. Het ontbreken van een duet is nog z’n goed uitpakkende keuze, daarvoor in de plaats horen we meerdere malen een 2de stem in het refrein.
Subtiele liefde is DE perfecte titel van dit Album.

Ik ben misschien wel toe aan een album zonder Rob Goodwin. Misschien kan de toetsendame het overnemen. Het een herhaaltrucje wat me steeds meer gaat tegenstaan. Ik ga ze in oktober weer zien in Maastricht. Hopelijk gaat hij een keer een beetje los. Ben benieuwd.