The Moody Blues - A Dream (1976)

Uiterst merkwaardig dat deze verzamelaar na al die jaren dat MusicMeter bestaat niet op de site staat. Ook merkwaardig dat wikipedia hem niet noemt, en dat mijn boekje On Track The Moody Blues hem ook overslaat.

Het is een erg fijne verzamelaar waarbij alle singles, EP's en de eerste lp bij elkaar worden gezet op 2 lp's. Uitgebracht door Decca en later nog door Nova. De gatefold heeft geen linernotes of bijzondere foto's.

Omdat het alle muziek betreft van vóór Days of Future Passed, staan er ook singles op met Lodge en Hayward. Erg compleet dus.

Ik kan me niet voorstellen dat niemand van de oude garde deze dubbelaar niet heeft of had.

Deze verzamelaar laat zien waarom de Moody Blues een andere weg kozen. Aardige sixties popmuziek , maar niet echt bijzonder.

Wat vind je verder van deze verzamelaar? Hoe vind je dat deze verzamelaar zich verhoudt tot andere verzamelaars? Vind je hem compleet? Draai je hem vaak of eigenlijk nooit?

Ik ken deze niet als zodanig, maar ben wel een beetje thuis in de geschiedenis van de Moody Blues. Zoals he zelf al meldt, concentreert deze verzamelaar zich op de periode die voorafgaat aan hun eerste symfonische album Days of Future Passed. Die periode omvat twee LP's en nog wat losse singles/EP's en voorzover ik kan overzien is het album daarin vrij volledig.

Zelf heb ik naast veel reguliere albums en diverse verzamelaars van het werk vanaf 1966 ook deze compilatie. Samengesteld voor/door het Nederlandse oldies-label BR Music. De eerste twaalf nummers daarvan beslaan de pre-Days periode en dat vind ik eigenlijk wel voldoende. Want op basis daarvan ben ik geneigd in te stemmen met Leonidas55: aardige sixties-pop/rhythm & blues, leuk om zo af en toe eens te beluisteren, maar heel bijzonder is het allemaal niet. Hooguit de stem van Justin Hayward is hier het onderscheidende element, maar ik begrijp waarom ze hierna hun muzikale koers verlegden. Naast de hitsingle Go now vind ik eigenlijk alleen Boulevard de la Madeleine een uitschieter. Die had niet misstaan op een van de latere albums.

Wel grappig dat dit album ook het nummer Cities bevat. Ik ken dat als B-kant van de single Nights in white satin, en hoewel die verder nooit op een album terug te vinden was, ging ik er altijd van uit dat het in de nieuwe bezetting en onder invloed van de nieuwe koers opgenomen was. Het staat ook als bonustrack op de deluxe editie van Days of future passed. Maar stilistisch past het evengoed, zo niet beter, bij hun rhythm& bluesperiode.

Jij zegt dat ze twee albums hadden opgenomen vóór Future Passed. Maar het is er eigenlijk gewoon één. Alleen deze in twee versies (Europees en Amerikaans) verschenen. Daarom lijkt het alsof er twee platen vooraf gingen aan Future Passed.

Ik vind het wel een leuke zij-hobby om die eerste periode (mark one) goed in kaart te brengen. Ik heb nu naast deze verzamelaar ook deze verzamelplaat. Het eigenlijke debuut heb ik niet eens. Maar dat komt wel.

Wat op A Dream is gelukt, maar wat in de 1966 niet is gelukt, is om als het ware die opvolger van het debuut een beetje weer te geven. Hoe had de eventuele tweede plaat met Laine en Warwick kunnen klinken. Als bonus krijg je dan wat songs met Hayward en Lodge.

Ik vind overigens de muziek van Moody Blues Mark One echt zo slecht niet. Als je me meer bands kunt tippen die net zo gaaf klinken als zij, dan verneem ik het graag.