Dave Gahan - Hourglass (2007)

Een behoorlijke verbetering ten opzichte van Paper Monsters. De twee openingstracks zijn om te smullen evenals de drie afsluiters. Het middenstuk had wat mij betreft wat puntiger gekund en daardoor haalt het album het niet bij de toptitels van DM. Niks erg, er blijft een prima beluisterbaar album over dat vooral, en wellicht zelfs uitsluitend, liefhebbers van DM zal aanspreken. Want qua stijl en sound is er nauwelijks tot geen verschil, of het moet het ontbreken van een zeurnummer met Martin Gore aan de microfoon zijn. Dat is dan weer het voordeel van een soloplaat van Dave Gahan.

En toch vind ik Counterfeit van Martin Gore een meer geslaagd album; juist omdat ik daar ook van die zeurnummers verwachte, kwam die beter uit de verf dan de 2 solo albums van Dave Gahan.

Nu weet ik waar ik dit album op vind lijken; Mechanical Animals van Marilyn Manson.

Vond dit een zeer grote ontchoogeling. De single "Kingdom" maakte mij positief nieuwsgierig. Was het album dan maar eens gaan lenen uit de lokale bibliotheek, en dat werd een behoorlijk koude douche.

Eerste pijnlijke punt dat snel duidelijk wordt: Gahan komt wat songschrijven betreft nog niet aan de enkels van Martin Gore. Hij heeft noch de diepgang, noch de finesse van deze laatste, en komt bovendien behoorlijk arrogant over op deze plaat (vind ik). Tweede pijnlijke punt: het geheel klinkt verschrikkelijk saai. Ik heb de indruk dat ze alles hebben volgepropt met elektronische bliepjes en glitches links en rechts om het decor wat op te vullen, maar dat werkt gewoon niet (naar mijn smaak); de basis van de nummers blijven flets, roerloos, en ongeïnspireerd klinken.

Ik had de indruk dat dit bij zijn eerste solo-album een pak minder was. Maar die moet ik dan ook nog maar eens een grondige luisterbeurt gaan verschaffen.

Gahan's tweede krijgt hierbij een kleine buis... De punten die hij nog wel krijgt, komen voornamelijk van het, in kwaliteit zich gemakkelijk van de rest onderscheidende, "Saw", alsook een paar andere nummers die minder verschrikkelijk zijn. Een gedrocht als "Miracles" doet de score dan weer fameus kelderen. Ergerlijk vind ik dat nummer...

Gahan is een wonderlijk podiumbeest, getuige de sublieme DM DVD "Devotional". Nu maar hopen dat hij het songschrijven op de laatste DM voornamelijk aan zijn collega heeft overgelaten.

Toch wel een stapje terug tov zijn debuut album.Het klinkt allemaal wat eenvormiger en saaier.Soms vervalt het in een geluidsbrij waarbij zijn magniefieke stemgeluid nu eens niet het onderscheid maakt.En dat is jammer.Gahan kan een matige DM compositie nog opkrikken met zijn vocalen ,maar hier is het materiaal tamelijk ondermaats.De spanning ontbreekt en het reutelt een beetje door.Ik draai deze ook sporadisch en als ik hem dan opzet dan is het voornamelijk voor de eerste 3 nummers. 3 sterren ,met pijn en moeite.

Gezien de weinige reacties hier, een helaas wat ondergwaardeerd album dus.

Ik heb 'm al sinds de release op cd, maar nu eindelijk op vinyl.
Staat lekker hard te spelen, en ik geniet nog net zo als 10 jaar terug. Gewoon een degelijk album, en ik vind 'm zelfs beter dan het debuut.

Gahan is altijd wel een garantie voor fijn luisterwerk. Hopelijk krijgt de man solo ooit nog eens de waardering die hij verdient (en niet als zijn leven voorbij is)

Mee eens ; al vermoed ik ook wel dat hij tot in lengte van dagen vergeleken zal blijven worden met Martin; maar die liet tijdens een interview ontvallen dat Poison van het album Spirit volgens hem het beste nummer is dat Dave ooit neergepend had.

Aan mij is nooit een Depeche Mode fan verloren gegaan, hoewel de heren ontegenzeggelijk hun stempel hebben gedrukt op het elektronische jaren 80 geweld, heeft geen enkele plaat van de band een diepe indruk op mij gemaakt. Een kwestie van smaak. Gahan heeft echter een prettige stem en in songwriter Martin Gore hebben de heren wel degelijk een componist in handen met een prima pen. De soloschijven van Gahan wijken stilistisch gezien niet mijlenver af van die van zijn broodheer. Hourglass maar ook Paper Monsters klinken voor mij alleen net wat toegankelijker. Waar Dave wel degelijk op eigen benen kon en kan staan blijf je echter Martin missen aan zijn zijde. Dat ligt niet aan de eerste helft van de schijf. Het stemmige Saw Something trapt de plaat fijn af om vervolgens te 'knallen' met Kingdom, de dominante beat en het kamerbrede refrein kunnen mijn goedkeuring wegdragen. Deeper and Deeper gaat door op die ingeslagen weg. Het is echter jammer dat de schijf hierna langzaamaan wegzakt in songs van minder allooi. Nergens wordt ik nog over de streep getrokken door nummers die mijn aandacht vragen en dat is spijtig, hoewel de plaat er nog wel een voldoende uitsleept. Wellicht dat Dave er met de Soulsavers in de toekomst nog een plaatje uit kan persen, een samenwerking die mij tot op heden prima bevalt.