Dave Gahan - Hourglass (2007)

Thema van het album was volgens mij de angst van het ouder worden. Wel weer een mooie hoes. Zijn vorige solo album stelde niet teleur; hopelijk deze ook niet.

Ik moet deze nog eens ontdekken.

Nog even wachten en dan zullen we het zeker weten. Ga deze beslist luisteren!
David Gahan (Depeche Mode)

Heb wat fragmentjes gehoord en het klinkt allemaal een stuk electronischer dan "Paper Monsters". Ik ben benieuwd!

Dit zal vast een heel vrolijk album worden. .

Ach...misschien zou dit album best weleens kunnen passen bij mijn beleving in de komende maanden. Nee....ga daar niet over uitweiden...off topic you know!

Dat klopt, het thema is inderdaad de angst om ouder te worden.
De hoes, ach, ik heb wel mooiere gezien, maar ik ben wel benieuwd hoe deze cd zal klinken, want het is niet zomaar de eerste de beste, het is wel Dave Gahan.

Sinds begin jaren 80 ben ik een grote Depeche/Dave fan en heb echt alles wat er maar te vinden is over ze en vele malen live gezien. Met Paper Monster maakte Dave zijn 'debuut' als solo artiest en heb dat album grijs gedraaid en leek mij moeilijk te overtreffen. Overtreffen is niet het goede woord bij het beluisteren van Hourglass, deze cd is FANTASTISCH. Natuurlijk een duidelijke Depeche herkenning maar ook zo overduidelijk een eigen stijl met krachtige teksten en dan weer sfeervolle, Miracles en mijn favoriet Insoluble, en dan weer duidelijk steviger, deeper and deeper, Use You, 21 days en de single Kingdom. Een ieder die Dave zijn vorige album waardeerde zal nu alleen maar meer overtuigd worden van zijn kwaliteiten. Deze gaat voorlopig niet meer uit mijn cd-speler en hoop dat hij nu wel de aandacht en waardering krijgt die hij verdient maar nooit heeft gekregen.

De pest met artiesten uit zeer succesvolle bands die solo-albums uitbrengen en dan ook nog eens uit band die tot mijn grote favorieten behoren is het feit dat ik op voorhand toch altijd wat kritischer ben. Het blijft blijkbaar moeilijk om het echt los van elkaar te zien. Kom dan ook nog eens op de proppen met een album dat qua stijl niet eens zo heel erg afwijkt en dan frons ik mijn wenkbrauwen nog wat meer en is mijn houding zo nodig nog wat kritischer. Om niks dus, want dit soort albums horen een eerlijke kans te krijgen.
Ondanks dat ik Depeche Mode in mijn achterhoofd heb probeerde ik het toch helemaal los daarvan te beluisteren. Het is me niet gelukt. Ik geef het toe. Maar is dat erg? Eigenlijk niet, want het waren van die slechte luistertrips nog niet.
Al bij opener Saw Something valt op dat het electronica-gehalte weer wat hoger ligt dan we de laatste tijd te horen kregen. Wel blijft het donkere pop en echt vrolijk wordt je er nog steeds niet van, maar het is wel een verdomd sterk begin op deze manier. Het desolate sfeertje pakt me wel en ondanks dat het iets kils uitstraalt zijn er ook warme tonen doorheen gewoven waardoor je een spannend contrast krijgt.
Kingdom is wat catchier. Ook hier een wat gruizige toon, maar daarbovenop toch wel een vrij helder geluid en vooral een uitstekende compositie. Niet zo licht en luchtig als een Enjoy the Silence, maar toch pakkend genoeg en best dansbaar.
Deeper and Deeper lijkt een stapje verder te gaan met een mengeling van rock en electronica (die wel de boventoon voert). Alsof Marilyn Manson ten tijde van zijn Mechanical Animals eens fatsoenlijk is gaan zingen. Kreunend en steunend ploegt Gahan door dit nummer heen. Soms is het zelfs snerpend a la Billy Corgan, maar dan wel op een andere wijze.
21 Days lijkt wat relaxter, maar bevat genoeg scherpe toevoegingen die het nummer behoeden van een relax-nummer tussendoor. Spannend is het zeker en het kruipt en sluipt heerlijk door.
Miracles is liever en zachter. Alsof de wereld langzaam ontwaakt. De dauw hangt nog boven de velden, het spinrag dwarrelt over de fietspaden en er is nog geen leven te bekennen. Miracles? Ja, ik vind het wel een perfecte titel voor een nummer als dit.
Use You is hier en daar lekker opzwepend, iets waar Gahan op nummers als I Feel You ook zo sterk in was. Rauw is het zeker.
Insoluble is ook heel erg sferisch. Warm is het allang niet meer, eerder is er een zeer kille bries de kop op gaan steken en toch weet die bries uit te nodigen om naar buiten te gaan. De verwondering blijft.
Endless knispert en schuurt, wringt, wrikt en botst alle kanten op en daardoorheen herkennen we toch wel degelijk een nummer met kop en staart. Makkelijk is het niet, maar dat hoeft ook niet altijd.
Voor A Little Lie gaat exact hetzelfde verhaal op. Het is geen makkelijke hap-slik-weg kost en je moet er even voor gaan zitten. Het vergt wat tijd en concentratie, maar dan heb je wel wat.
Het laatste nummer Down vind ik een boeiende afsluiter. Prachtige geluiden domineren en ik merkte dat bij meerdere beluisteringen ik in een soort trance raakte van dit nummer. Het zuigt je mee een zwart gat in, en na afloop is het echt een beetje wakker schrikken.
Een nieuwe Depeche Mode of een nieuwe Dave Gahan. Ik vind het best. Hourglass is een uitstekend album waar je niet echt vrolijk van gaat worden, maar als ik daar behoefte aan heb zet ik People are People of andere aanstekelijke Depeche Mode nummers wel op. Dit is duidelijk zijn donkere kant die we uiteraard ook kenden van, ik noem hem alweer, Depeche Mode.

Dus...dit album is al te koop? Omdat de release datum bovenvermeld 22 oktober as. is. Dan ga ik hem gelijk beluisteren!
Mooi geschreven, aERo!

Nee, dit album ligt vanaf 22 oktober in de winkels. Dus de datum die je ziet staan klopt, alhoewel...... maak er maar 19 oktober van want in Nederland verschijnen nieuwe releases altijd op vrijdag

ik ben groot DM fan en mag ook graag de 1ste plaat van Gahan solo beluisteren en als ik zo eens de meningen hier voorbij hoor komen kan ik eigenlijk niet wachten tot deze plaat uit is!!

Eindelijk beginnen er eens wat mensen warm te lopen voor de solo uitstapjes van Dave Gahan.
Ik kreeg al bijna het idee dat deze artiest die vele gezichten kent, vergeten zou worden.
En met deze opmerking bedoel ik de veelzijdigheid en lef wat Dave heeft.
Niet alleen muzikaal heeft deze man zijn horizon de afgelopen 25 jaar al verbreed, ook zijn levenswijze ( mischien niet altijd positief ) en image zeggen veel over zijn veelzijdigheid.
Hij word inderdaad al iets ouder ( nou ja, wat is oud, zo oud is hij absoluut ook weer niet ), maar voor een muzikant met status gaan de jaren al een beetje tellen.
En nu juist dit, het ouder worden heeft Dave blijkbaar zoveel inspiratie gegeven om aan z´n 2e solo-album te beginnen.
Ik hoop dit produkt binnenkort in mijn bezit te hebben.

Klinkt wel lekker sfeervol. Heerlijk duister, past lekker bij dit herfstweer.

Verdomd dit album is ook alweer te downloaden...

De eerste twee nummers zijn uitstekend (Saw Something en de nieuwe single Kingdom) Daarna zakt het voor mij wat in met name
Deeper en Deeper en 21 Days zijn niet zo aan mij besteed. De twee laatste nummers zijn wel weer lekker:')

3,5*

Zou het nog wat worden met de solocarriere van Dave Gahan? Ik was een beetje sceptisch. Zijn debuutalbum was immers best okee, maar toch zeker niet hemelbestormend. Het hoge niveau van veel albums van Depeche mode werd in ieder geval niet gehaald.

Om op de eerst zin terug te komen: op grond van de kwaliteit van dit album zou het niet meer dan gerechtigheid zijn. Vooral aan het begin en het eind (de eerste 2 en de laatste 2 nummers) biedt dit album topkwaliteit die niets onder doet voor het betere werk van Depeche mode. Met name het openingsnummer Saw something is een liedje dat je nog wel eens als afsluiter op albums hoort wanneer de betrokken artiest een verpletterend slotakkoord wil neerzetten.

Zoals hierboven al is gememoreerd is het allerminst een vrolijk album. Nou en? Dat zegt niets over de kwaliteit. Ik zeg wel eens gekscherend dat er maar twee soorten muziek zijn: goede en slechte muziek. Dit is duidelijk een voorbeeld van de eerste categorie. 4*.

Lekkere CD
wel weer even wennen

Ik moet hem nog eens goed gaan beluisteren, maar een niet vrolijk album geeft mij in elk geval meer hoop dan een vrolijk album. Vrolijke muziek kan ik wel eens leuk vinden, niet vrolijke muziek maakt een kans me ook echt te raken.

Ik heb het niet gehaald deze cd af te luisteren... Zal nog wel eens een poging wagen of misschien is het gewoon niet voor mij weggelegd. Kon me tot nu toe alleen maar ergeren, maar soms is ook het moment niet goed en ik geef cd's altijd meerdere kansen.

Mooi en ingetogen, met als echte uitschieters ´Kingdom´ wat mijn absolute favoriet is op "Hourglass". Maar ook ´Use you´, ´A little lie´, en ´Down´ vind ik erg sterke nummers.
Ik vind "Hourglass" een beetje in het verlengde liggen van "Papermonsters" , David´s debuut.
Over de hele lijn genomen vind ik niet altijd alles even sterk, jammer, maar niet getreurd, dan draai ik voornamelijk de betere nummers van dit album en die zijn zoals ik al eerder schreef erg goed. En wat ik al eerder opmerkte in een eerder bericht over deze artiest, hij is opvallend veelzijdig, met op dit album een erg dromerige sound en allerlei andere nieuwe invalshoeken.

Goeie plaat!! Ik heb de luxe editie van deze plaat gelijk maar gekocht gezien de interessante dvd die erbij zit. Een viertal live nummers vanuit de studio, een video-clip en een onderhoudende docu.

een 3,5 voor mij voorlopig!

Betere plaat dan zijn eerste, lijkt meer op DM, niet dat dat moet maar is wel zo. De luxe versie idd uit mijn winkel geplukt, dvd valt niet tegen, meestal slap gedoe maar deze is wel leuk. Nu maar hopen dat er nog een DM plaat komt over 2 jaar of zo, afscheidstoernee en dan klaar, lijkt mij mooie optie, niet dat ik van ze af wil, helemaal niet, vind ze zelfs later veel beter worden hoewel Violator toch mijn favoriet blijft. Qua concert vond ik de Exciter tour het beste van ze

Album al een paar keer beluisterd, en mijn eerste indrukken zijn verrassend positief. Zijn vorige-cd paper monsters was wel OK, maar toch iets teveel 'depeche mode zanger doet ook eens een solo-dingetje', maar deze Hourglass staat echt op eigen benen.

Algemeen niveau van de plaat ligt hoog, en daarbovenop zitten er nog een paar knappe uitschieters (de single en de opener vind ik geweldig).

Erg fijne nieuwe cd van de frontman van Depeche Mode..
Als je niet van zijn donkere muziek houdt, stop dan maar met lezen! Vond je Playing the Angel een lekkere cd? Dan is dit ZEKER een aanrader!
Paper Monster was al een leuk solo debuut, maar met dit album gaat ie daar DIK overheen!
Samen met Paul McCartney de beste cd van 2007 tot nu toe!

Dit ligt aardig in het verlengde van de vorige DM-plaat Playing the angel. Zware beats, nog een tikkeltje zwaarder als DM, maar bovenal een erg geslaagde soloplaat van Gahan.
Vooral de opener Saw something is zo sterk dat het zich kan meten met het beste DM-werk.

Toch een rasartiest die Gahan, waar andere 80's bands zo geweldig begonnen maar nadien gestopt zijn of zich lieten verleiden tot commercieel slappe hap maakt Gahan/D-Mode net de omgekeerde beweging.
De band begon als een middelmatig synthpopbandje maar creëerde gaande weg en een eigen gezicht en een behoorlijk indrukwekkend repertoire.
En dat Gahan nog lang niet versleten is bewijst hij nog maar eens met deze Hourglass.
Sterk.

Wegens tijdsgebrek nog maar een drietal keer beluisterd en dan al een beoordeling gegeven, en ik moet zeggen dat ik toen al zeer sterk twijfelde tussen 4* en de 3,5* die ik uiteindelijk staan heb.

Deze plaat is duidelijk beter dan zijn solodebuut Paper Monsters, alleen al de twee eerste nummers blijven al direct hangen, maar ook het nummer 'A Little Lie' is schitterend. Dat nummer blijft namelijk aan mijn oren kleven om de een of andere reden. Waarschijnlijk omdat het eigenlijk gewoon een typisch DM nummer is!

Binnenkort trek ik nog eens wat tijd uit om deze plaat nogmaals in serie na mekaar te beluisteren en ik heb zo 't gevoel dat er zeker een verhoging in zit...

Ik heb deze plaat nog niet beluisterd, maar ik ben wel erg benieuwd, ik vond zijn eerste album namelijk ook ergmooi. Ik heb hier al zien staan at het wat electronischer is, dat vind ik een behoorlijke pluspunt, electronisch spreekt me erg aan.

Dit album is gewaagder, maar Dave Gahan heeft vooral meer eigen smoel eraan gegeven. Meer dan "Paper Monsters", die toch iets te gewoontjes was.
Prima plaat, "Saw Something" en "Kingdom" zijn m'n favorieten.

@ aERodynamIC - Met je albumbespreking neem je de woorden uit mijn mond. Ik sta volledig achter hetgeen je vertelt. Ik ben een enorm grote DM-fan en een enorme fan van Dave zijn stemgeluid. Ik hield ook wel van zijn 'Paper Monsters', maar 'Hourglass' vond ik direct stukken beter. 'Kingdom' vind ik tot op heden nog steeds het beste nummer van het album, samen met 'Saw Something'. Ik kijk wel al uit naar een nieuw DM-album. 'Hourglass' smaakt naar meer!