Baroness - Stone (2023)

Het eerste rondje draait en ik stel tevreden vast dat dit album in ieder geval een stuk beter klinkt dan de platgeslagen en vervormde productie van Purple en Gold & Grey.

Toen ik ze voor het eerst hoorde in 2007, dacht ik leuke aparte band verfrissend
5 albums verder inmiddels maar waarom weer dit Art work? had eens een keer iets totaal anders gedaan, dan hadden mensen ook anders naar deze plaat geluistert, het wordt zo eentonig je ziet het Art work en je weet al wat er komt. 3.0 geef ik aan deze plaat.

Na het licht tegenvallende Gold & Grey levert Baroness met Stone weer een knaller van een plaat af! Ten eerste is de productie weer genietbaar en daarnaast laat de band horen weer een ontwikkeling doorgemaakte te hebben. Gina Gleason krijgt sinds haar aantreden stap voor stap een grotere rol in de band. Er wordt meer dan ooit gebruik gemaakt van haar stem voor de harmonieën op dit album. Ook haar gitaarspel is om te smullen. Luister maar eens naar haar solo op Last Word.

Nummers als Last Word, Beneath The Rose en Shine knallen als een malle, maar er wordt ook regelmatig teruggeschakeld. Daarmee is Stone een heerlijk dynamisch album geworden. Afsluiter Bloom is van een grote schoonheid.



Tip: oordeel niet alleen op het artwork, maar luister de plaat eens . Dit klinkt toch echt totaal anders dan het Baroness uit 2007.

Vind dit ook een aangename verrassing en deel je mening wat de productie betreft. Kon er op de vorige platen niet naar luisteren. Vind dat ze zichzelf echt verder hebben ontwikkeld op deze plaat en dan niet door ergens een bliepje of een triangeltje toe te voegen. Ze zijn echt op zoek zijn gegaan naar andere invalshoeken van het Baroness geluid. Heel tof!

Ze hadden voor dit album gitariste Gina Gleeson gevraagd i.p.v. frontman John Baizley, maar dat was geen succes!

nog niet kapot van na één luisterbeurt.. slecht is het niet, maar er blijft ook weinig van hangen. "saai" is het eerste woord dat in me op komt. Magnolia en Under the Wheel vind ik top, maar misschien is het dan al wel te laat om deze plaat nog te redden.

ben benieuwd

Ik ben het aardig eens met namsaap. De 1e luisterbeurt stemde direct positief, en inmiddels 2 luisterbeurten verder groeit het album alleen nog maar. Sowieso 4* (vooralsnog )

Sommige (delen van) nummers geven me een beetje een Mastodon vibe.

Benieuwd naar het interview met de frontman in De Keiharde Pödcast | NPO Radio 2 volgende week...

Sinds half 11 lig ik in het ziekenhuis voor een kleine ingreep; eind van de middag mag ik alweer weg. Bij aankomst vanochtend tipte een vriend me de nieuwe Baroness.
Omdat ik nog meer dan een uur moet wachten, lig ik luisterend naar Stone op bed tot het moment dat ik naar de operatiezaal mag.
Ik ken ze van single Chlorine & Wine van Purple, dat zal eind 2015 of begin '16 zijn geweest. Eigenwijze metal met die cleane zang en dat zware geluid: het nummer deed het goed in mijn afspeellijst met recente favoriete tracks van andere groepen.

Sindsdien pakte hetgeen ik qua nieuw werk van deze band uit Georgia hoorde me niet zo en met hetgeen ik hierboven lees, weet ik weer waarom.
Stone heeft echter niet alleen een prachtige hoes, de productie is héérlijk transparant. Eerder deze week kwam ik iets dergelijks tegen bij de nieuwe Horrendous, namelijk Ontological Mysterium. Wég met die dichtgesmeerde sound, zoals bijvoorbeeld bij de laatste van Within Temptation. Hopelijk is die opener productiestijl dé nieuwe trend.

Bij Baroness werkt zo'n geluid nog beter. De groep schrijft nummers met daarin de nodige contrasten, waarin hard en zacht elkaar afwisselen. Gevolg is dat de harde, metalen delen veel vetter denderen na een ingetogen deel, in tegenstelling tot albums waar zelfs een rustige passage al een geluidsmuurtje vormt.
De zangmelodieën hebben nog altijd een jaren '70-gevoel zoals Wishbone Ash dat zo goed kon. Gevolg is een combinatie van diverse gitaargeluiden die her en der klinken, zijn climax vindend met de donderende zang van John Baizley over diep grommende gitaren.

Op streaming staat de editie met livewerk als bonus. Ik houd het toch even bij het studiodeel. Alleen al zoals de plaat begint: eerst het akoestische miniatuur Ember, dan het stevige Last Word met daarin een fan-tas-ti-sche gitaarsolo. Of wat te denken van de riff in Beneath the Rose?
Sterke composities en laat ik het knappe drumwerk van Sebastian Thomson niet vergeten! Dit alles maakt dat ik mijn tijd op weg naar het land van narcose extra vrolijk doorkom... Ciao, tot later.

Beterschap en spoedig herstel, Ronald!

Ben alweer bij en voel me prima!

Mijn eerste kennismaking met deze amerikaanse rockband. De stijl van de muziek kan me helaas niet bekoren, net zo min als het langdradige en eenvormige songmateriaal. De meeste tracks doen nogal geïmproviseerd aan, met vlakke zangpartijen en eindeloos durende outro's. Het moge duidelijk zijn- hier blijft het bij voor mij.

Ja James, het vraagt zeker enkele draaibeurten om de muziek ten volle te pakken, weet niet of je daaraan bent toegekomen? Ik vermoed dat het niet geïmproviseerd is, maar juist minutieus voorbereid.
Maar dan kan het natuurlijk nog steeds zo zijn dat het niet je ding is en uiteraard is dat je goed recht! Wat ik sowieso fijn vind, zijn je korte en bondige typeringen op deze site, waarmee je een unieke stijl neerzet.

Gisteren heeft een commissie van wijze mannen bestaande uit me, myself and I besloten dat de prijs voor de beste gitaarsolo van 2023 gaat naar... (tromgeroffel): de solo op Last Word, die vanaf 2'40" begint. Niet te lang, maar ijzersterk opgebouwd, pakkend en wát een gitaargeluid! Chapeau aan mevrouw Gina Gleason!

Interessante geschiedenis heeft ze bovendien van voordat ze bij Baroness kwam: zie hier bij Louder.

Zonde, wat mij betreft echt niet het juiste album om mee te starten. Mocht je er nog zin in hebben, probeer eens iets als Blue of Purple, die platen zijn véél beter dan deze.

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Ik was erg enthousiast toen dit album uitkwam. Te enthousiast misschien? Nu ik dit album afzet tegen andere releases van dit jaar, merk ik dat een plaats in mijn top 20 niet vanzelfsprekend is. Halfje eraf...

1. Godthrymm - Distortions (5,0)
2. Urne - A Feast Of Sorrow (4,5)
3. Ne Obliviscaris - Exul (4,5)
4. Dødheimsgard - Black Medium Current (4,5)
5. Heretoir - Nightspheres (4,5)
6. Tanith - Voyage (4,5)
7. Haken - Fauna (4,5)
8. Anubis Gate - Interference (4,5)
9. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
10. The Anchoret - It All Began with Loneliness (4,0)
11. Katatonia -Sky Void Of Stars (4,0)
12. Rival Sons - Darkfighter/Lightbringer (4,0)
13. Hypno5e - Sheol (4,0)
14. Uriah Heep - Chaos & Colour (4,0)
15. Marianas Rest - Auer (4,0)
16. Amoeba Split - Quiet Euphoria (4,0)
17. Klone - Meanwhile (4,0)
18. OAK - Disintegrate (4,0)
19. Temic - Terror Management Theory (4,0)
20. Riverside - ID.Entity (4,0)