Baroness - Stone (2023)

Na het licht tegenvallende Gold & Grey levert Baroness met Stone weer een knaller van een plaat af! Ten eerste is de productie weer genietbaar en daarnaast laat de band horen weer een ontwikkeling doorgemaakte te hebben. Gina Gleason krijgt sinds haar aantreden stap voor stap een grotere rol in de band. Er wordt meer dan ooit gebruik gemaakt van haar stem voor de harmonieën op dit album. Ook haar gitaarspel is om te smullen. Luister maar eens naar haar solo op Last Word.

Nummers als Last Word, Beneath The Rose en Shine knallen als een malle, maar er wordt ook regelmatig teruggeschakeld. Daarmee is Stone een heerlijk dynamisch album geworden. Afsluiter Bloom is van een grote schoonheid.



Tip: oordeel niet alleen op het artwork, maar luister de plaat eens . Dit klinkt toch echt totaal anders dan het Baroness uit 2007.

Sinds half 11 lig ik in het ziekenhuis voor een kleine ingreep; eind van de middag mag ik alweer weg. Bij aankomst vanochtend tipte een vriend me de nieuwe Baroness.
Omdat ik nog meer dan een uur moet wachten, lig ik luisterend naar Stone op bed tot het moment dat ik naar de operatiezaal mag.
Ik ken ze van single Chlorine & Wine van Purple, dat zal eind 2015 of begin '16 zijn geweest. Eigenwijze metal met die cleane zang en dat zware geluid: het nummer deed het goed in mijn afspeellijst met recente favoriete tracks van andere groepen.

Sindsdien pakte hetgeen ik qua nieuw werk van deze band uit Georgia hoorde me niet zo en met hetgeen ik hierboven lees, weet ik weer waarom.
Stone heeft echter niet alleen een prachtige hoes, de productie is héérlijk transparant. Eerder deze week kwam ik iets dergelijks tegen bij de nieuwe Horrendous, namelijk Ontological Mysterium. Wég met die dichtgesmeerde sound, zoals bijvoorbeeld bij de laatste van Within Temptation. Hopelijk is die opener productiestijl dé nieuwe trend.

Bij Baroness werkt zo'n geluid nog beter. De groep schrijft nummers met daarin de nodige contrasten, waarin hard en zacht elkaar afwisselen. Gevolg is dat de harde, metalen delen veel vetter denderen na een ingetogen deel, in tegenstelling tot albums waar zelfs een rustige passage al een geluidsmuurtje vormt.
De zangmelodieën hebben nog altijd een jaren '70-gevoel zoals Wishbone Ash dat zo goed kon. Gevolg is een combinatie van diverse gitaargeluiden die her en der klinken, zijn climax vindend met de donderende zang van John Baizley over diep grommende gitaren.

Op streaming staat de editie met livewerk als bonus. Ik houd het toch even bij het studiodeel. Alleen al zoals de plaat begint: eerst het akoestische miniatuur Ember, dan het stevige Last Word met daarin een fan-tas-ti-sche gitaarsolo. Of wat te denken van de riff in Beneath the Rose?
Sterke composities en laat ik het knappe drumwerk van Sebastian Thomson niet vergeten! Dit alles maakt dat ik mijn tijd op weg naar het land van narcose extra vrolijk doorkom... Ciao, tot later.

Mijn eerste kennismaking met deze amerikaanse rockband. De stijl van de muziek kan me helaas niet bekoren, net zo min als het langdradige en eenvormige songmateriaal. De meeste tracks doen nogal geïmproviseerd aan, met vlakke zangpartijen en eindeloos durende outro's. Het moge duidelijk zijn- hier blijft het bij voor mij.