Neil Young - Chrome Dreams (2023)

Voor de goede orde, dit is dus niet de tekening van David Briggs die Neil Young 'Chrome Dreams' noemt. Die is verbrand in 1977 toen Young's huis in Malibu in vlammen opging.

Beetje jammer dat ik de credit van de toevoeging niet krijg, omdat de link die ik als bron gebruikte (van Apple Music) offline ging omdat ze te vroeg waren met het breken van het embargo en ik daarna blijkbaar te laat was om de zelfde bron opnieuw aan te dragen toen deze weer live ging.

Enfin, op Hold Back the Tears en Sedan Delivery is alles al eerder uitgekomen, al zou Homegrown een andere mix betreffen dan op Stars n Bars.

Pocahontas, Captain Kennedy en Powferfinger staan op Hitchhiker, Stringman en Too Far Gone op Archives Vol. II, Will to Love, Hurricane, Star of Bethlehem en Homegrown op Stars n Bars.

Gaan we toch maar kopen. Naast Homegrown de andere missing link van de jaren 70, al zijn statements dat dit zijn beste album ooit zou zijn geworden wat overdreven.

op deezer kan je het volledige album al beluisteren buiten Hold Back The Tears, Homegrown & Look Out For My Love

Na jaren op het album te hebben gewacht is na al de archives release de verrassing wel wat weg natuurlijk... blijft wel een legendarisch album dat gewoon in de tijd had moeten uitgebracht worden

Stringman is idd de versie vanop Odeon/Budokan, Look Out For My Love lijkt op het eerste gezicht de versie van Comes A Time te zijn. Star Of Bethelem kan ook de versie vanop Homegrown te zijn (die zogezegd een andere mix moet zijn dan die vanop American Stars 'n Bars maar veel verschil hoor ik hier niet in).

Al jaren zwerft er online een bootleg rond waarvan men beweert dat het een copy is van de originele Chrome Dreams tape getiteld Chrome Dreams (Rust Edition), als je de nummers hiervan vergelijkt met de reeds vrijgegeven nummers dan kan je concluderen dat dit inderdaad zo is.

Ieder nummer is hetzelfde (uiteraard betere geluidskwaliteit) en de Hold Back The Tears (versie van 5.17 op de bootleg) & Homegrown (2.22 bootleg) en inderdaad een andere mix dan de reeds gekende versies van Homegrown & American Stars 'n Bars doen vermoeden dat het ook deze nummers zijn die gebruikt gaan worden hiervoor.

Ik dacht al jaren dat er ook een studioversie bestond van Stringman, blijkbaar enkel live (tenzij er volgend jaar in de NYA 1 opduikt).

Hopelijk is dit nu de laatste release t.e.m. 1976 en kan Neil nu eindelijk naar de jaren 80 doorstomen

De 'studioversie' van Stringman is in principe de live versie van Odeon Budokan, maar met overdubs opgenomen en Engeland in April. Deze versie staat óók op NYA Vol. II, maar dan op de 9e schijf (Look Out for My Love).

Neil Young – piano, guitar, vocal
Recorded at Hammersmith Apollo, London, 3/31/1976. Overdubs done at CBS Studios, London, 4/1/1976. Produced by David Briggs & Neil Young.

Sedan Delivery staat ook op YouTube:
https://youtu.be/a41503VlZC0

Archives Vol. III zou in pre-production zijn en dit jaar nog uitkomen.

Duidelijk hoorbaar (op dit nummer vooral) waar een band als Pearl Jam de mosterd vandaan heeft gehaald.

Het nummer is op 22 mei 1975 opgenomen en had dus al op Dume van Archives Vol. II kunnen staan, maar was volgens Neil 'niet goed genoeg'. Het blijft een rare man.

De hoes is overigens getekend door Ronnie Wood en aan Neil cadeu gedaan in 1976. Ik vond de cover van de bootleg (Neil in zijn geruite overhemd met zonnebril en hoed met zijn benen over elkaar) een stuk mooier.

Leuk dat Chrome Dreams alsnog uitkomt. Zelf heb ik deze versie, uiteraard ook een bootleg:
https://www.discogs.com/release/3224244-Neil-Young-Young-Dreams-And-Indians.

Ik heb de Rust edition: https://www.discogs.com/release/13596439-Neil-Young-Chrome-Dreams-Rust-Edition

Ik had ook stiekem gehoopt dat het de bootlegcover met Neil geruite overhemd ging zijn

Heb ik weer een versie van Chrome Dreams (the Unreleased Album) met Neil aan het stuur van zijn Jeep.

https://www.discogs.com/release/1330234-Neil-Young-Chrome-Dreams-The-Unreleased-Album

Ik sluit mij aan bij nlkink: erg leuk dat na Homegrown, ook Chrome Dreams een officiële release krijgt. Hoewel het gros van het album al op andere platen is terechtgekomen (zoals Hitchhiker, en Archives II) is dit voor de fan toch echt smullen. Zowel 'Sedan Delivery' als 'Hold Back the Tears', bieden ons immers meer dan een alternatieve kijk op deze prachtsongs. Ze overtreffen de versies die op American Stars 'N Bars en Rust Never Sleeps terechtkwamen. Hiermee is de release van Chrome Dreams niet alleen geschiedkundig relevant, maar kan de completist er eigenlijk ook niet omheen.
De bootleg versie dit ik digitaal bezit, bevat onder meer 'River Of Pride'. Hopelijk is hij weldra wél te vinden op Archives III.

Tot slot blijft er na Chrome Dreams (gelukkig maar) nog een hoop te wensen over: Achives III, een losse release van Homefires en/of Oceanside Countryside en heel misschien een Time Fades Away 50th anniversary editie. Naar verluid mogelijk ook een verjaardags- editie van On the Beach volgend jaar. Nu ik las dat er van zowel New Mama als Last Dance destijds een elektrische studioversie is opgenomen, blijkt er wellicht nog genoeg moois op de plank te liggen dat (meer) her-uitgaven uit de Archives II periode zou rechtvaardigen. En dan heb ik het nog niet eens gehad over 'Evening Coconut' , 'Sad Movies' en 'Barefoot Floors'. Zucht.

Voor nu wacht ons in augustus eerst Chrome Dreams. Een toch vrij onverwachte traktatie.

Klinkt weer als een mooie uitgave maar twijfel wel een beetje als de uitvoeringen nauwelijks afwijken van eerdere versies. Sedan delivery en Hold back the tears zijn duidelijk anders maar is de versie van bijv. Like a hurricane dat ook? Of Powderfinger?

Als ik harm 1985 mag geloven (en dat doe ik, hij is altijd spot on!) is alles al eens eerder gereleased behalve Hold Back The Tears en Sedan Delivery.
Maar alsnog is dit een heerlijke release voor mij, nog beter dan Toast of Homegrown.

Is dan Powderfinger bijv. de versie van Hitchiker of van Rust never sleeps?

Lees even de post van harm 1985, dan heb je denk ik antwoord op je vragen.

Hitchhiker.

Hoorde vanmiddag van mijn platenboer dat de release 11 augustus is. Weekje langer wachten dan…

Het zijn eigenlijk maar twee opnames die niet eerder uitgebracht zijn. Dat is mijn inziens toch wat schraal. De archieven van Neil is een heerlijke schatkist maar aan deze uitvoering en ook die van bijv. At the Rainbow lijkt dat de bodem wel in zicht is geraakt van in ieder geval de jaren zeventig.
Ik heb wel goede hoop op nummers uit de jaren er na die veelal verzopen in een jaren 80 productie maar die tijdens optredens en repetities wel eens zeer verfrissend kunnen klinken. Ik laat deze gaan maar wacht geduldig af

Naar aanleiding van de release vrijdag doet rollingstone de geschiedenis van elk nummer nog eens uit de doeken:

Neil Young’s Lost Album ‘Chrome Dreams’: Track by Track – Rolling Stone - rollingstone.com

(als het niet te lezen is, gewoon openen in een incognitovenster)

like a hurricane wow

Redelijk album. Alleen 4,6,7 en 10 zijn niet goed.

Michiel Cohen Like A Hurrican niet goed? Nochtans dezelfde versie van American Stars 'n Bars (net zoals Homegrown) en wereldwijd toch beschouwd als top 10 materiaal van Neil Young (zelfs door de niet fans).

Persoonlijk vind ik de trage versie van Sedan Delivery hier wel een hoogtepunt, hoe fantastisch de Rust versie ook mag zijn

Zoals harm 1985 al aangaf is eigenlijk alles al verschenen op verschillende albums.
Maar nu, als een geheel, valt alles samen, de schakel tussen Zuma en Comes A Time? Voor mij wel, nog meer dan Homegrown en Toast een essetial album. Mooi dat het nu een officiële release krijgt.
Mijn better half maar roepen: “ik dacht dat je al die nummers al had” .
In tegenstelling tot Michiel,Cohen, een fantastisch album dat kan, althans voor mij, kan wedijveren met Rust Never Sleeps, Harvest, Everybody Knows This Is Nowhere, After The Goldrush en Ragged Glory. (Ik laat hier American Stars ‘n Bars even buiten beschouwing ).

Captain Kennedy blijft (voor mij toch) van een ongekende schoonheid: ingetogen getokkel met een mijmerende Neil. Sober, kort maar wat een pracht... jammer dat het nog nooit live gebracht is (nu zelf ook niet met z'n solo tour waarin allerlei rarities gebracht worden).

Topalbum, historisch gezien zeker maar helaas 40 jaar te laat uitgebracht om het etiket klassieker te verdienen maar zeker een essentieel album (hoe weinig vernieuwd de nummers dan ook mogen zijn-

Teveel doublures met eerder uitgebracht materiaal maar alleen al Sedan Delivery is een heerlijke niet te missen uitvoering. Hij komt as dinsdag op de mat

Zou deze plaat zoals Homegrown in de Archives 3 zitten?? Zoniet ren ik naar de platenboer …

Geen idee maar mijn advies is…rennen!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Neil Young - Chrome Dreams - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Neil Young - Chrome Dreams
Neil Young presteerde in de jaren 70 op de toppen van zijn kunnen en was zo productief dat hij veel werk op de plank kon laten liggen, maar het tussen 1974 en 1977 opgenomen Chrome Dreams had destijds niet misstaan

Neil Young is de afgelopen jaren behoorlijk productief en ondanks heel veel releases zijn de archieven van de Canadese muzikant nog altijd niet leeg. Uit deze archieven komt nu het album Chrome Dreams, dat in 1977 de opvolger had moeten worden van albums als After The Gold Rush, Harvest, Time Fades Away, On The Beach, Tonight's The Night en Zuma, maar dat uiteindelijk op de plank terecht kwam. Veel tracks kwamen later op andere albums of verzamelaars terecht, maar Chrome Dreams is nu dan eindelijk als compleet album te beluisteren. Het is een sterk album met veel akoestisch en ook wat elektrisch werk en een aantal uitstekende songs. Een waardevolle release al met al.

Neil Young gaat al aardig richting de 80 (hij wordt dit jaar 78), maar blijft verrassend productief. In het huidige millennium bracht hij al meer dan twintig albums uit en dan waren er ook nog eens de talloze releases uit de zeer goed gevulde archieven van de Canadese muzikant. Het is heel veel muziek en het is lang niet allemaal even goed, maar bij Neil Young weet je het nooit. Het ene moment kan de Canadese muzikant een draak van een album of een totaal overbodige greep uit zijn archieven uitbrengen, maar het andere moment kan er zomaar een prachtalbum of een parel uit deze archieven verschijnen.

Deze week worden we verrast met de release van Chrome Dreams. Het is een album dat tussen 1974 en 1977 werd opgenomen, maar nooit zou worden uitgebracht, al kwam een aantal songs van het album in 1977 wel terecht op American Stars ’N Bars, dat wordt gerekend tot de zwakkere albums uit het jaren 70 oeuvre van Neil Young, en in 1979 op Rust Never Sleeps, dat juist bekend staat als een Neil Young klassieker.

Nu leren ervaringen uit het verleden dat het niet uitbrengen van een album vaak een juist besluit was, maar dit ligt bij Neil Young toch anders. Dit bleek bijvoorbeeld in 2020 bij de release van Homegrown, dat in 1975 niet goed genoeg werd bevonden, maar wel degelijk een prima album bleek. Het geldt ook weer voor Chrome Dreams, dat halverwege de jaren 70 makkelijk uit had kunnen groeien tot een klassieker en echt niet minder is dan de albums die wel verschenen.

Neil Young bracht in 2007 overigens met Chrome Dreams II al wel een vervolg op Chrome Dreams uit, maar op de release van het originele album hebben we lang moeten wachten. Voor de echte Neil Young fan is het allemaal niet zo heel spannend, want er circuleren al lange tijd goed klinkende bootlegs van het album en bovendien kwamen veel songs uiteindelijk, soms in een net wat andere versie, terecht op andere reguliere albums of op releases uit de archieven van de Canadese muzikant, waardoor er weinig echt nieuws is te horen op Chrome Dreams. Voor de wat minder fanatieke Neil Young fan is de release van Chrome Dreams, dat overigens is gestoken in een door Rolling Stones gitarist Ron Wood getekende cover, echter goed nieuws, want eindelijk is de verzameling songs nu te horen als en op een officieel album.

Het album, dat overigens niet is te vinden op Spotify, is ook voor de minder fanatiek fan een feest van herkenning. Het album bevat immers Neil Young klassiekers als Pocahontas, Star Of Bethlehem, Will To Love, Powderfinger en Like A Huricane , die eerder hun weg vonden naar de reguliere albums van Neil Young. Het album bevat vooral akoestische tracks, maar ook een aantal tracks met elektrische gitaren, waaronder het prachtige Like A Hurricane, waarin de Canadese muzikant los gaat op zijn elektrische gitaar.

Neil Young kan nog altijd prima albums maken, maar het niveau van zijn jaren 70 werk is lastig te evenaren, waardoor Chrome Dreams de competitie met recent verschenen albums met nieuw materiaal makkelijk aan kan. Chrome Dreams herschrijft de geschiedenis van het vroege oeuvre van Neil Young, maar zet dit oeuvre door de flinke overlap met albums als American Stars ’N Bars en Rust Never Sleeps zeker niet op zijn kop. Alles bij elkaar genomen ben ik echter blij met de release van het decennia lang verloren gewaande album. Erwin Zijleman

Tja, leuk om de nummers in deze volgorde te horen en dan twee alternatieve mixen van nummers die we al sinds eind jaren 70 kennen. Eigenlijk voegt dit album helemaal niks toe. Uiteraard is het leuk om de geschiedenis recht te zetten en Stringman behoort tot mijn favoriete Young nummers.. maar voor 57 euro plus ga ik de LP niet meer kopen. Dat geldt overigens voor alles wat van ome Neil uitkomt de laatste tijd trouwens. Overkill? Wellicht. Ik ben ook gewoon bang dat -hoe mooi ik het hij tijd en wijlen toch ook vind- ik het inmiddels allemaal wel gehoord heb...