KK's Priest - The Sinner Rides Again (2023)

Originele songtitels

De voorproefjes beloven (opnieuw) weinig goeds. One More Shot At Glory... hoe krijg je het uit je tikvingers? Het nummer zelf is in elk geval net zo afgezaagd als de titel. En mocht dat niet zo zijn, is er nog altijd dat vreselijke, uitgehold klinkende generieke geluid waar bijna elke heavymetal band tegenwoordig prat opgaat. Waarom zou je in hemelsnaam ook willen klinken zoals je live klinkt?
Daarover gesproken; het enige bestaansrecht dat KK heeft met dit clubje is dat er dan tenminste één vehikel is dat af en toe eens een nummer van Jugulator de zaal in durft te slingeren. Gelukkig kan ik het dan op Youtube zien want voor deze zielloze bende kom ik mijn nest niet uit.

Haha, ik had dat toevallig laatst nog eens gecheckt. Dan heb je Owens in de band en dan speel alsnog wel 1 (1!) heel nummer van die twee albums.

Blijf er wederom bij dat KK die solo's mooi aan iemand anders over moet laten. Die solo van hem in One More Shot At Glory is toch wel weer pure armoe hoor.

Die hoes roept meteen al gedachten op waar heb ik dat eerder gezien? voorbeeld - Weinig originele songtitels hebben meer oudgedienden last van, Vandenberg bijvoorbeeld. Verder valt op dat dit sequel 10 minuten korter duurt dan de voorganger. De drie vrijgegeven songs gehoord en gezien; KK houdt die Flying V weer in de hoogte al was het een oude man die blij is dat hij hem nog steeds overeind kan krijgen. Meer bandleden die daar veelvuldig last van hebben; misschien speelt dat beter ofzo. Verder eens met een productie als eenheidsworst en weinig memorabel songmateriaal tot dusver. Die zanger vind ik wel goed.

Heb single One Shot at Glory nog eens beluisterd. Klassieke metal met alles "zoals het hoort" en allesbehalve origineel. Als het AC/DC van metal. Heeft ook wel z'n charme. Alleen niet iets waar ik lang bij blijf hangen, gaat me snel vervelen.

Alleen snap ik de opmerking hierboven niet over "productie als eenheidsworst". In de jaren '80 en '90 was ik hier heel blij mee geweest. Moddervet enzo.
Kun je bv een voorbeeld geven van een metalalbum van recente jaren dat anders klinkt, origineel en goed? Geen kritiek hè, ik begrijp je gewoon niet goed...

Moeilijk. Ik vind weinig recente metalproducties echt goed, hoe tof sommige platen ook zijn. Zoals de laatste Overkill bijvoorbeeld. Mij te digitaal. Wat ik hier hoor, vind ik extra erg. Gemakkelijk en weinig gedetailleerd.

Dan liever het geluid van de laatste Khanate. Dat klinkt live, zweterig en intens. Met een ambachtelijk geluid.

Of het meer korzelige geluid van Grebbeberg van Sammath. Oorverdovend en energiek.

Memento Mori van Marduk heeft echt een overrompelende productie met veel aandacht voor detail.

Eerste indruk bij de singles is dat het niveau iets minder infantiel is dan op het eerste album. Positiever zal ik er niet over worden.

Ik deel de mening van Edwynn en B.Robertson over de productie. Ik heb wel het idee dat er een trend gaande is waarbij meer bands weer kiezen voor een dynamische en open productie. Dat zijn naar mijn idee ook vaak creatievere en eigenzinniger bands. Niet de eenheidsworsten die een template van bv Andy Sneap in protools laden en daar hun clichés op vastleggen.

Dank Edwynn voor de tips! Ga ik op een rustig moment naar luisteren! (waardoor het rustige moment lekker luid wordt, vermoed ik )
En met namsaaps opmerking over Andy Sneap snap ik bovendien beter wat onder die standaardproductie wordt verstaan, herken ik wel. Al vind ik het bij Saxon best lekker klinken!

ik weet niet of het direct luistertips voor u zijn haha. Maar luister dan vooral naar de producties.

Nou Edwynn, heb ze gecheckt hoor! Khanata heeft véél laag, bij de producties van Sammath en Marduk moet ik denken aan de goede producties die vanaf eind jaren '80 uitkwamen in death- en grindmetal. Zeker bij Marduk is dat heel aangenaam en transparant.
Ik denk dat wat we als "dynamisch en open" ervaren, zoals namsaap het noemt, inderdaad organischer is.

In contrast: bij KK's Priest zijn bijvoorbeeld de bassdrums zo digi. Een geluid dat ik voor het eerst hoorde bij Metallica's Hardwired, wat me tegenstond.

Op zich is het fijn dat kleine bands zwaar kunnen klinken zonder duizenden dollars/ponden/euro's aan een studio en producer kwijt te zijn, dat was vroeger anders. Wat dat betreft zijn de digitale mogelijkheden heel goed, getuige bv de groep Angmodnes met het in eigen beheer uitgegeven The Weight of Eternity.

Soms slaat dat digitale door, al is dat natuurlijk een kwestie van smaak. Dat ben ik helemaal met jullie eens. Én ik begrijp nu wat jullie bedoelen, dank!

Nou hopelijk deze Arde | Ikarie | Avantgarde Music - avantgardemusic.bandcamp.com - want die heb ik net op CD besteld en als de oplage misschien 300 stuks is moet je in de buidel tasten, en in dit geval een vrij groot label. Doom/post-metal valt natuurlijk moeilijk met KK's Priest te vergelijken, evenmin albums van Aborted, Possessed en Delain die allemaal dat digitale klanktapijt hebben. In ieder geval weten anderen dat beter te verwoorden dan mij, ook niet iets om vlak voor mijn werkdag op in te gaan. 'One More Shot at Glory' nog eens beluistert en deel je mening hierin. Geen pre-order van mijn kant.

Ja, ook een lekkere productie! Voor doom kun je je natuurlijk een ander geluid veroorloven dan voor snelle(re) metal, maar dat de mix je niet continu bespringt is wél zo lekker.

Misschien is dat wel het euvel met de "protoolproductie" van KK's Priest: die is zo helder, dat alle spontaniteit weggeproduceerd lijkt en het geluid teveel gaat lijken op dat van de grote aantallen conculega's.
Is dat de reden dat veel moderne metal me niet bij de lurven pakt, of ben ik simpelweg verzadigd?

Nou, hier heeft de schijf de eerste digitale rondjes gemaakt en ik ben best positief verrast. Met deze cd nemen ze wat meer afstand van het Priest geluid. Na nog een paar rondjes zal ik een cijfer plaatsen, die zal zeker 3 ster of hoger worden zoals het er nu uitziet.

Traditionele recht toe recht aan heavy metal met heel veel Judas Priest. Origineel is het allemaal niet maar het is gewoon een prima album geworden die je van KK Downing mag verwachten.

Prima album in de trent van Judas Priest. Luistert heerlijk weg deze recht toe recht aan hardrock. KK Downing blijkt wel de drijvende kracht achter Judas Priest te zijn (geweest)

Niet als je naar de songcredits kijkt van het oude werk. Toen was het met name Tipton die veel schreef.

Ik doel dan met name op het heerlijke gitaargeluid

Het valt mij ook niet tegen. Echt memorabel is het niet, maar ik geniet wel van het gitaarspel en TIm Owens is nog altijd lekker op dreef. Ik vind dit echt veel leuker dan Firepower.

Helemaal mee eens. Firepower was een prima album, maar dit is toch wel een stapje beter. Een stuk heavier, goede songs, heerlijk (twin) gitaarwerk, donderende drums en een gillende Owens die er geen gras over laat groeien. Eigenlijk zijn wij als fans alleen maar de winnaar van de split. Beide bands een geweldig album, wat wil je meer. Benieuwd of Priest zelf dit kan overtreffen.

Met twee vingers in de neus als ik Panic Attack zo hoor.

Deze tweede begint nog wel lekker, maar kakt in de tweede helft hard in. Ook de vorige had af en toe zn lekkere momenten, maar wat een oersaaie zit is het om de hele plaat te moeten uitzitten. Echt slecht is het allemaal net niet, dus minder dan 3 sterren wil ik niet geven, maar waar 'Panic Attack' van de echte Priest meteen doet opveren, is er gewoon geen equivalent op dit album die hetzelfde weet te doen met mijn metalen hart.

Alsof het Hollywood is, heet de opvolger van Sermons of the Sinner herkenbaar The Sinner Rides Again. Dit is werkelijk een sequel, een herhaling van zetten die het niet haalt bij het debuut.

Bagger is het evenmin: gevarieerde nummers met de nodige tempowisselingen, razendsnelle gitaarsolo's en de vaak hoge zang van Tim Owens, waarmee KK's Priest in het griezelverhaal van Keeper of the Graves naar King Diamond knipoogt. Met de sferische toetsen die her en der opduiken krijg je bovendien enige invloed van powermetal mee, maar de composities zijn stukken heftiger dan dat genre en in de langzamere delen met z'n lange gitaarlijnen zijn er snufjes Paradise Lost. Wat nog eens onderstreept dat dit very metal is. Daarbij ben ik blij dat K.K. Downing een snarenvlugge soortgenoot vond in A.J. Mills, de man met de grote bovenarmen.

In Hymn 66 klinken echo's van Priests The Ripper; de tekst is een ode aan "Lord of all turmoil, fear and dread (...) God of war". Als ik het nieuws volg, denk ik dat degenen die daar middenin zitten daar anders over denken... Ik neem het veel te serieus waarschijnlijk, maar toch deze kanttekening bij de poëzie van meneer Downing (72) die het nummer schreef.
Dan liever het verhaal in het afsluitende Wash Your Sins Away, waarin opnieuw religieuze symboliek klinkt maar dan constructiever.

Hun tweede album duurt met z'n 40 minuten zo'n tien korter dan het debuut, waarmee het lang genoeg is. Beste nummer blijkt One More Shot at Glory te zijn, dat vooraf ging aan het album. Hier komen alle genoemde kwaliteiten van de groep het sterkst samen, jammer alleen dat het zo inspiratieloos wordt weggedraaid.

Een 6,5 van mij, uitgedrukt in drie sterren. De komende dagen ga ik eens gebruiken om KK's Priest te vergelijken met de nieuwe Judas Priest.

Dit album luistert niet lekker weg. Ik heb veelal het gevoel naar 1 nummer te luisteren.