The Drums - Jonny (2023)
mijn stem
17 stemmen
Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: ANTI-
-
I Want It All (4:55)
-
Isolette (2:34)
-
I'm Still Scared (2:13)
-
Better (3:48)
-
Harms (1:47)
-
Little Jonny (1:24)
-
Plastic Envelope (3:17)
-
Protect Him Always (0:54)
-
Be Gentle (3:55)
-
Dying (3:39)
met Rico Nasty
-
Green Grass (3:57)
-
Obvious (3:54)
-
The Flowers (4:22)
-
Teach My Body (4:35)
-
Pool God (4:41)
-
I Used to Want to Die (1:02)
-
(I Still) Don't Know How to Feel Love * (4:20)
-
The Impossible * (4:08)
-
When Every Cell Is Sad * (3:37)
-
Noah * (2:07)
-
Maybe I Was Wrong * (5:16)
toon 5 bonustracks
totale tijdsduur:
50:57
(1:10:25)
2
geplaatst: 13 oktober 2023, 19:57 uur
indiepop is er in veel varianten en meestal slechts een beperkte tijd houdbaar, omdat na een paar keer beluisteren het wel genoeg is. De grote uitzondering uit New York zijn The Drums. ‘Jonny’ is het 3de top-album onder die bandnaam, het debuut uit 2010 en Portamento uit 2011. 3 andere albums hebben die ranking niet gehaald en vergeten we nu even.
Wie zijn The drums eigenlijk. In de studio en op het podium totaal verschillend en ook nog in wisselende samenstellingen. De enige constante is Jonathan Pierce, dat is de Jonny van dit album, zodat wel duidelijk is dat dit eigenlijk een solo project is onder een bestaande bandnaam.
Met een zeer introspectieve inhoud, vol met kindertrauma's en innerlijke zoektochten. Zware kost dus, met als tegenwicht wel verrassende muzikale ideeen. Dacht eerst dat 50 minuten te lang zij zijn, maar dat blijkt nergens. 'Better' is perfect voorbeeld, met een terugkeer naar de surfsound van het titelloze debuut. De sprankelende gitaren en electro drums vormen de achtergrond van R&B songs, soms met een house-sound, of een duet-ballad met zichzelf. Wat ik fijn vind is dat het altijd ergens schuurt, samen met de naakte kwetsbaarheid in tekst een huiskamer snapshots. Fijne worp dus.
Wie zijn The drums eigenlijk. In de studio en op het podium totaal verschillend en ook nog in wisselende samenstellingen. De enige constante is Jonathan Pierce, dat is de Jonny van dit album, zodat wel duidelijk is dat dit eigenlijk een solo project is onder een bestaande bandnaam.
Met een zeer introspectieve inhoud, vol met kindertrauma's en innerlijke zoektochten. Zware kost dus, met als tegenwicht wel verrassende muzikale ideeen. Dacht eerst dat 50 minuten te lang zij zijn, maar dat blijkt nergens. 'Better' is perfect voorbeeld, met een terugkeer naar de surfsound van het titelloze debuut. De sprankelende gitaren en electro drums vormen de achtergrond van R&B songs, soms met een house-sound, of een duet-ballad met zichzelf. Wat ik fijn vind is dat het altijd ergens schuurt, samen met de naakte kwetsbaarheid in tekst een huiskamer snapshots. Fijne worp dus.
* denotes required fields.
* denotes required fields.