Egyptian Blue - A Living Commodity (2023)

Twee eerder uitgebrachte EP's zijn inmiddels alweer van een tijdje terug en nu dan eindelijk het debuutalbum aangekondigd. Singles klinken strak en fris, voor zover dat nog mogelijk is binnen het postpunk landschap. Vooral Matador vind ik erg sterk.

Debuut album van Egyptian Blue dus dat zal wel nieuw bandje zijn in de bijna verzadigde postpunk scene. Maar ze zijn al ruim 4 jaar actief en hebben die tijd zeer nuttig besteed door hun groepsgeluid strakker tot strak aan te scherpen. Heb ze vorige week al live kunnen checken in Rotterdam op Left ofthe Dial en was direct getriggerd. Omdat er geconcentreerd heel ritmisch gespeeld word, de 3 gitaren blijven los hoorbaar en vullen elkaar perfect aan.
Het viertal komt oorspronkelijk uit Colchester, stad in Essex waar muzikaal nix gebeurd. Daarom is er verhuisd naar Brighton, waar op muzikaal vlak veel meer actie is.

Dat meerdere songs al jaren op de setlist staan en in een groezelige versie ook hoorbaar waren op een EP is zeker geen zwaktebod maar toont de voortuitgang die gemaakt is. ‘To Be Felt’ is nu veel strakker met sneller gitaren. De hoorbaar betere opname techniek zet zich in het hele album voort, door atmosferische indie af te wisselen met pulserende gitaren en zware percussie.
Wie wil vergelijken: Foals in hun beste jaren. Terwijl de progressie van Egyptian Blue pas net begonnen is.

Inderdaad doet het me hier en daar denken aan Foals ten tijde van 'Antidotes' Dat is een prettige herinnering.

Meer dan uitstekende plaat. Pakkend, maar ook genoeg verrassend. Hele fijne gitaarpartijen in combinatie met fijne zang.

Erg sterk debuut hoor. Ze strooien met vlijmscherpe riffs en hooks alsof het niks is, en de bewijsdrang is ook duidelijk te horen. Postpunk met een hoog energie niveau.

Achter de horizon schijnt niet langer de zon, maar loert de afgrond. Aan de postpunk revival lijkt nog geen einde te komen. Sterker nog, de noodzaak van het hedendaagse aanbod kan zich meten met de hoogtijdagen uit het begin van de jaren tachtig. Met een groot verschil dat daar iedere grotere band zich met een eigen geluid identificeert en dat men tegenwoordig vaak in elkaars vaarwater ronddobbert totdat het een ondoorzichtige donkere brijige modderpoel wordt en het een verdere evolutie in de weg zit.

Natuurlijk is het bij Egyptian Blue niet anders, ook dit gezelschap maakt aangenaam gebruik van de uitgesproken echo’s uit het verleden met dromerige The Feelies soundscapes en de hoekigheid van het strakke Gang of Four. A Living Commodity is een samenspel met benauwende spanningsbogen, verfrissend opgejaagd samenspel, pure jazzy breakbeats en met Andy Buss in het bezit van een uitgesproken spreekbuis voor deze uitgestreden verloren generatie. Andy Buss en Leith Ambrose laten zich vooral door het latere actieve Foals inspireren. Deze uit Oxford afkomstige indierockband zorgt voor de muzikale verbintenis van dit tweetal. Bij vrijwel alle bekende namen uit het verleden is die interactie tussen gitarist en zingende frontman de bindende factor. Zolang een van beide niet boven zichzelf uitstijgt levert het goede tracks op, al heeft die broeierige vorm van disconnectie ook wel iets.

Nou heeft Egyptian Blue verder het geluk dat ze in het slachtbeest Isaac Ide een geroutineerde drummer in huis hebben die zelfs het complexe freejazz werk niet schuwt en het snelle ritme steevast bijna hypnotiserend aanhoudt. De neurotische laag gestemde bas van Luke Phelps laat een narokend spoor achter, een heus slachtveld dus met daarin ruimte voor de nodige verlichtende mindfulness rust. Matador, hoe passend kan je de plaat openen. Na de nodige opruiende onderhuidse dreiging betreedt Egyptian Blue de arena, ze ruiken bloed, en gaan bijna minachtend het gevecht met de luisteraar aan. Matador jaagt rechtstreeks op het doel af, overtuigt op alle fronten, een wervelende aftrap van A Living Commodity, waarmee ze direct al op voorsprong staan. Matador roept hetzelfde gelukzalige enthousiasme op als toen ik de eerste keer Munich van Editors op de radio hoorde, en dat zegt wel degelijk wat.

Egyptian Blue stemt hun gitaren in gevaarlijke noodgeval akkoorden af. Hoog alarmerend met de wanhoop in de uitgespeelde partijen. Ze zijn dichtschroeiende dienaren van de heersende kamikaze gemoedstoestand, zelfmoordende riffs lancerend, enkel om te overleven. A Living Commodity staat voor de verrotte egocentrische maatschappij. We verzetten ons niet langer tegen de manipulerende Brexit gekte, we belichamen de niet terug te draaien Brexit keuzes en distantiëren ons van de grote boze mensenwereld. Skin is slechts schijn, een nauwpassend uniform waarachter de ware identiteit zich schuilhoudt. We vergiftigen ons met nepnieuws, vaccineren ons met complottheorieën. Het is de hedendaagse waanzin waarin we leven, Egyptian Blue houdt deze nietszeggende personages enkel een spiegel voor.

Na de pandemie stilte ontwaken we slaapwandelend in een egocentrische To Be Felt comateuze cocaïne roes. Genietend van sadistische pijnen, een natural high waar men risico’s neemt en grenzen overschrijdt. Het voelen van het voelen. De zinvolle uitdagingen zijn gelimiteerd, de jongere generatie zoekt de triggers in het uiterste. Een gevaarlijke ontwikkeling, Nylon Wire trekt alleen die moordende strop nog strakker aan. Uiteindelijk heb je zelf de touwtjes in handen, het is maar wat je daar zelf mee doet. Natuurlijk speelt Egyptian Blue het hard, al is er gelukkig ook ruimte voor meer genuanceerde stukken. In het zilverglinsterende A Living Commodity titelstuk staan de complexe wringende drumpartijen in schril contrast tot die hemelse gitaarlijnen, die door stotterende effectenpedalen weer op hun plek gewezen worden. Daar ligt de kracht, precies op die scheidingslijn van oorverdovende schoonheid en adembenemende noise. Verwarrend? Zeker verwarrend, Egyptian Blue is dan ook geen normale band.

Het nachtelijke Apparent Cause doet daar nog een schepje bovenop. De song ademt in sobere ingetogen deprimerende laagtes en geschoold jazzy gitaarspel. De anticlimax met ontroerende rakende vocalen. Dit bewijst nogmaals dat je niet continu van je af hoeft te schreeuwen om de toehoorder te bereiken. De zwijmelende Suit of Lights postpunk nostalgie zoekt langzaam weer die connectie met het ontremde errorgevoel op. De To Be Felt swing staat weer eigenwijs haaks op de vorige twee nummers, we zijn weer terug op dat alleszeggende broeierige nulpunt. Het gedurfd ritmische Geisha mysterie opent de deur naar toekomstveranderingen, Egyptian Blue is nog lang niet uitgespeeld, de eerste troefkaart is ingezet, nu is de luisteraar aan zet om hier wat mee te doen.

Egyptian Blue - A Living Commodity | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Tussen mijn favoriete albums van 2023 staan weinig albums in de categorie nerveuze springrock(als het al een categorie zou zijn;). Het zijn voornamelijk wat rustigere shoegaze , dan wel elektronische, dan wel pop rock albums en zelfs avant-garde. Maar dit album van Egyptian Blue heeft mij prettig wakker geschud uit mijn softe modus.

Niet dat ‘A Living Commodity' een ontzettend stevige plaat is, want soms kabbelen de gitaren op een rustige manier bijna dromerig voort. Maar vervolgens verrassen ze weer met een versnelling of verhoging van de intensiteit. Het is voornamelijk de energie die aanstekelijk werkt voor mij.

Foals wordt terecht als referentie genoemd (het sterkst herkenbaar bij het maximaliseren van de intensiteit na 1.5 minuten in het ultra korte ‘Nylon Wire’) Maar dan mijns inziens wel de Foals uit de beginperiode, waarin ze nog als wilde veulens door de wei dartelden met eenzelfde energie alsof de lente begint.

Die hele energieke muziek van Foals is mijns inziens verworden tot bombastische stadionstamper rock maar dat ter zijde. Egyptian blue springt in dit gat wat Foals heeft achtergelaten.

Ik hoor naast Foals ook The Maccabees. Waar zijn de overige bandleden gebleven nadat Orlando Weeks de band had verlaten voor een solocarrière? Zijn ze wellicht geïnfiltreerd bij Egyptian Blue en hoor ik ze bijvoorbeeld in het titelnummer?

Zeer aanstekelijk album iig, met als uitschieters;
Matador
Nylon Wire
A Living Commodity (waarbij ik na 45 seconden denk dat het nummer terug springt naar het begin…geinig gedaan)
Geisha

Lekkere groeiplaat voor momenten dat je energie level slap is en je een zetje in de rug nodig hebt.

Het was blur8 die mij op dit bandje attendeerde bij The Tubs. Ik kende Egyptian Blue dus niet en de grootste kenner van postpunk ben ik evenmin, maar al sinds eind jaren '70 ben ik geïnteresseerd als die benaming valt.

Bij eerste beluistering valt op dat A Living Commodity robuuster klinkt dan die andere band én dat het drumwerk zo heerlijk gevarieerd en tegendraads klinkt. Dat gebeurt vaker in het genre, maar het is zo lekker en knap, plus ook nog eens handig om riffjes die mij minder pakken omhoog te tillen. Isaac Ide is een klasbak.

Ik vind dit album het lekkerst als de muziek uptempo los gaat. Met de eerste twee nummers Matador en Nylon Wire ben ik dan ook helemaal content.
Niet dat het daarna ergens inkakt: de gitaristische en ritmische kunsten worden namelijk gecompliceerder, waaruit blijkt dat dit een goed ingespeeld collectief is.

Op Apparent Cause en Suit of Lights is er even rust van de gitaargolven die bij vlagen over je heenkomen, om het met To Be Felt staccato te laten hakken en in Contain it voor de climaxen in dynamiek te gaan. Op de gevarieerde en gecompliceerde afsluiter Geisha komen alle elementen nog eens langs.

Soms zou ik willen dat de melodieën herkenbaarder waren, dan komt de popliefhebber in mij naar boven. Maar met elf nummers in 36 minuten klaag ik niet: compacte nummers met zoveel variatie? Knap gedaan.

Het titelnummer is echt prachtig! Zo even de tijd nemen om dit gehele album tot me te nemen!