A Place to Bury Strangers - A Place to Bury Strangers (2007)

Bakken galm,fuzz,distortion en de bijbehorende,bijna onverstaanbare fluisterzang,wat trouwens niet het sterkste punt is,en ook niet hoeft te zijn van deze New yorkse band.Verder wel gewoon een imponerend en regelmatig snoeihard debuut van A Place to bury strangers.De invloeden van the Jesus and Mary chain zijn natuurlijk duidelijk hoorbaar maar ook (zoals hierboven al eerder genoemd) de geest van the Cure ten tijde van Pornography hoor ik door middel van de drumcomputers en de claustrofobische sfeer door de plaat rondwaren.De nummers zijn qua kwaliteit redelijk tegen elkaar inwisselbaar maar bieden ter gelijkertijd genoeg verscheidenheid zodat het constant leuk blijft.Vier sterren album derhalve en de opvolger was zelfs nog beter.

Tsja, waar ik exploding head geweldig vind, is deze wat onevenwichtiger. Het begint vooral met veel herrie, maar weinig structuur. Later komen er wat betere nummers voorbij, maar dan heb je eigenlijk de boot al een beetje gemist. Er zit geen goede sterke lijn in de plaat, die exploding head meteen heeft, daar wordt je gelijk door opgezwolgen, hier blijft het een beetje dobberen. Ik kan er helaas geen geweldig cijfer van maken. Hadden ze nou meteen wat goede nummers ingezet aan het begin, dan was het misschien bijna een kleine klassieker, nu is het meer iets voor op de grote shoegaze stapel.

De band met de bijnaam 'the loudest band of New York' zo lees ik op spotify. En dat is ook precies het gevoel wat ik krijg als ik dit album beluister. Shoegaze met een flinke dosis peper. Op discogs krijgen ze terecht het stempeltje noise rock. Of ze zelfs My Bloody Valentine hebben overtroffen?

Het album A Place to Bury Strangers uit 2007 van de gelijknamige Amerikaanse band, biedt een auditieve ervaring die zowel intens als onvergetelijk is. Dit album dompelt je onder in een wereld van shoegaze, doordrenkt met een krachtige dosis noise rock, en laat een onuitwisbare indruk achter.

Vanaf het openingsnummer wordt duidelijk dat de band geen compromissen sluit wat betreft hun geluid. Hoewel het album begint met een relatief ingetogen toon, voel je al snel dat de ware kracht van de band nog verborgen ligt. Met de komst van "The Falling Sun" wordt het volume significant opgevoerd, en dat niveau blijft gehandhaafd gedurende de rest van het album, met uitzondering van "I Know I'll See You" dat een tijdelijke adempauze biedt.

Een opvallend kenmerk van dit album is de manier waarop de melodieën soms lijken te vervagen naarmate het volume toeneemt. Dit is echter geen ongewenst effect, maar een bewuste keuze van de band om een chaotische muur van geluid te creëren, wat hun handelsmerk is tijdens live-optredens. Terwijl My Bloody Valentine een iets melodieuzere benadering hanteerde, met albums die zich richtten op het verkennen van melodieuze klanken binnen een geluidsmuur, neigt A Place to Bury Strangers meer naar een sonisch geweld dat soms de melodie ondermijnt.

Het openingsnummer, Missing You, trapt af met een fijne melodie die ondanks de gruizigheid nog binnen de lijntjes blijft. De gelaagde gitaren creëren een dichte atmosfeer die onmiddellijk de toon zet voor het album. Vervolgens komt Don't Think Lover, dat nog iets ruiger is, maar zeker geen chaos. De structuur blijft intact, terwijl de ruwheid van de gitaren een hypnotiserende laag toevoegt.

To Fix the Gash in Your Head biedt een mooie melodie vergezeld van scheurende gitaren die een gevoel van urgentie oproepen. Het is een intens nummer dat je aandacht vastgrijpt en niet loslaat. Dan is er The Falling Sun, dat begint als een sprookje met dromerige klanken, maar halverwege transformeert in een muur van geluid. Het is een fraai contrast dat de dynamiek van het album versterkt.

Another Step Away laat de conventionele lijntjes volledig varen. Hier hebben de schurende gitaren de macht gegrepen en zelfs de zang klinkt rafelig. Het is een nummer dat grenzen verlegt en de luisteraar uitdaagt. Daarna volgt Breathe, met een mooie riff en melodie die aanstekelijk en opzwepend is. Het is een van de toegankelijkere nummers op het album en biedt een moment van relatieve rust.

I Know I'll See You is weer wat meer ingetogen. De dromerige sfeer en subtiele instrumentatie zorgen voor een contemplatief moment te midden van de auditieve storm. Vervolgens komt She Dies, een lekker rafelig nummer met veel volume. Het rauwe geluid en de emotionele intensiteit maken het een hoogtepunt van het album.

My Weakness is kort maar heftig. Het nummer slaat snel toe en laat een blijvende indruk achter met zijn explosieve energie. Tot slot is er Ocean, dat het relatief rustig houdt, maar vooral in het slot sterk naar voren komt. De climax van het nummer is een passende afsluiting van een album dat vol zit met verrassingen en intensiteit.

Wat opvalt is de authentieke chaos die de band weet te creëren, zowel op het album als live. Dit weerspiegelt hun reputatie als een van de meest oorverdovende bands die er zijn. Hoewel deze sonische intensiteit soms ten koste gaat van de helderheid van de melodieën, draagt het bij aan de unieke identiteit van de band. Het is duidelijk dat A Place to Bury Strangers geen concessies doet aan hun artistieke visie, en dat maakt dit album tot een bijzonder werkstuk binnen het shoegaze- en noise rock-genre.

Met nummers die variëren van introspectieve stukken tot sonische aanvallen, biedt dit album een veelzijdige luisterervaring die zowel uitdagend als bevredigend is. De combinatie van rauwe energie en experimentele geluiden maakt "A Place to Bury Strangers" tot een album dat zowel fans van shoegaze als noise rock zal aanspreken. Het is een bewijs van de unieke artistieke visie van de band en hun vermogen om een intense muzikale ervaring te bieden die lang na het luisteren blijft resoneren,

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl