Leonard Cohen - Death of a Ladies' Man (1977)

Ik sluit me volledig bij SIbren aan.

Verstand op nul en meeswingen maar!

Memories is echt geniaal! Het hoogtepunt van bombastiek en mede daardoor het hoogtepunt van dit album!

Blijft in mijn oren onnatuurlijk klinken als ik de rest van het oeuvre erbij pak van deze man. En er is genoeg verandering van spijs te bemerken bij de muziek van Cohen dat wonderwel goed aan blijkt te sluiten bij mans geweldige teksten, zoals ook later op I'm Your Man en The Future zou blijken, waar de synth een wat prominente plaats innam en toch zijn eigenheid overeind bleef. Ik heb geen problemen met de muziek an sich, maar ik heb het gevoel dat Cohen zich hier met enige regelmaat overschreeuwd. Verder is het ook zo dat op latere live albums geen enkel nummer van dit album erbij vermeld staat.

Een hele zware tegenvaller dit album. En dat komt niet door Cohen, maar door de wanstaltige produktie van de heer Spector. De songs zelf is niets mis mee, maar moeten op de ingetogen wijze zoals Leonard Cohen dat kan, gezongen worden. Experimenteren met een andere aanpak, zoals op deze plaat, moet natuurlijk wel kunnen, maar het is helaas mijn pakkie an beslist niet !
De weergave van de zangstem van Leonard is ook beneden peil, ook dat is verknald door die zgn. "meester"producer.
Ik leg de plaat voorlopig in de kast en zal hem na een jaar nog eens herbeluisteren. Misschien dat ik er dan wat minder negatief tegenover sta.
Voor nu een onvoldoende (sorry Leonard Cohen-fans!!!)

Dit is de mening van vele Cohen fans die (ook destijds) het deksel op de neus krijgen als ze denken dat ze hier te maken gaan krijgen met een typische Cohen plaat. Mede hierdoor voel ik me toch geroepen om weer even een kort stukje bij deze plaat te typen
Voor de mensen die van tevoren wat informatie opzoeken over deze plaat, wordt het al snel duidelijk dat deze plaat is geproduceerd door Phil Spector waarvan je gelijk kan verwachten dat hij al zijn registers open gaat zetten om zijn zo typische 'wall of sound' ten gehore te brengen.

Ik vind deze plaat persoonlijk (één van) de beste uit zijn euvre. Dit komt door twee dingen: ik hou van het volle geluid van Phil Spector zijn producties en van de stem van Leonard Cohen.

Cohen neemt hier duidelijk afstand van zijn vaste, wat zwaarmoedige, folkteksten en zingt (en schrijft) nummers in als het fantastische Don't Go Home with Your Hard-On, nota bene in samenwerking met Bob Dylan en Alan Ginsberg! De rest van de plaat swingt ook heerlijk (wat te denken van Memories of het jaren '50 geluid van Fingerprints) en op de juiste momenten wordt er even wat gas terug genomen met Paper Thin Hotel en het titelnummer Death of a Ladies Man.

Dat Cohen zelf achteraf niet zo blij was met deze plaat snap ik wel een beetje, omdat, los van zijn stem, ongeveer zijn complete identiteit is zoekgeraakt op deze plaat. Dat deze plaat uiteindelijk toch onder zijn naam is uitgebracht is misschien wel onterecht, maar toch markeert het een mooi punt in de carrière van Cohen en in de carrière van Phil Spector.

4.5* voor deze bijzondere samenwerking.

Voor mij is dat toch wel een belangrijk bestanddeel in het waarderen en beluisteren van zijn muziek...juist zijn identiteit en zijn ziel en zaligheid geven het geheel die meerwaarde voor mij. Ondersteund door veelal subtiele muzikale begeleiding, komen zijn teksten als literaire voordrachten op mij af en daar kan ik nou net zo van genieten en dat is bij dit album flink op de achtergrond gekomen en de bombast van Spector op de voorgrond. Het zou dan een album van Phil Spector mogen heten feat. Leonard Cohen. Los van deze context kun je dit album inderdaad prima waarderen, als het je aanspreekt. Voor mij is dit toch een beetje een Never Gonna Give You Up gevoel, van Stock, Aitken en Waterman feat. Rick Astley.

Ik ben hier niet erg kapot van. Songs zijn over het algemeen redelijk. Productie is inderdaad wanstaltig.

dieptepunt: Don't Go Home With Your Hard-On

Hoe goed een nummer als Memories kan klinken kun je beluisteren op de (overigens formidabele) live-plaat Field Commander Cohen.

Eerlijk is eerlijk, ik vind de studioversie van 'Memories' toch een pak beter dan de live-versie...

Op zich zo onaardig niet als het gemiddelde doet geloven. Misschien is dat eerder de teleurstelling na de vorige drie albums - is mogelijk. Wat mij betreft wordt dat niveau ook bij lange na niet gehaald, toch staan hier nog wel prima tracks op: Iodine, Memories en Death of a Ladies' Man vind ik alleraardigst.

Meen je niet!
Prachtig overdreven compositie met een hilarische tekst

Ah but don't go home with your hard-on
It will only drive you insane
You can't shake it (or break it) with your Motown
You can't melt it down in the rain

Ik vind het juist schitterend dat Cohen een plaat als deze heeft gemaakt!

Eigenlijk gaat de hele tekst erover dat de moeder van de ik-figuur een enorme snol is, prachtig toch?

Volgens mij was het ook een niet te betalen kaartje geweest als je alle muzikanten en achtergrond zangers/zangeressen die naar de studio waren geweest het podium op moest slepen. Ik zou er wel wat voor over hebben trouwens

Wat een heerlijke plaat met een slecht geluid. Het country nummer Fingerprints is de vreemde eend in de bijt. De rest past perfect bij mekaar. Maar dat Cohen zich zo liet ringeloren door die dwerg. Heel vreemd.

Mooi artikel over deze plaat.

Ik blijf steeds bij de eerste drie nummers hangen, niet omdat ik dit een slechte plaat vind, ik heb hem nog maar pas in huis en vind ze juist enorm aanstekelijk. Zowel over-the-top als enorm loom. Cohen does Lou Reed.

Toch ben ik vreselijk benieuwd hoe Cohen zelf zou hebben gewild dat de nummers op deze plaat hadden geklonken.

Een paar reangementen naar old-school LC stijl had best leuk kunnen zijn. Maar ik denk dat hij deze plaat gewoon helemaal wilde vergeten.

Jammer, want enkele liedjes op deze onderschatte plaat zijn gewoon prachtig, ook al past de productie ze niet altijd. True Love Leaves No Traces bijvoorbeeld, is één van mijn allergrootste favorieten van deze held. Die had ook in een sobere live-versie moeiteloos overeind kunnen blijven.

Overgeproduceerd en ook wel wat obligaat in elkaar gedraaid. Cohen ging het anders doen na vier albums die meer in het idioom singer/songwriter lagen. En dan komt zijn scherpe en unieke 'présence' toch minder tot zn recht en verzandt enigzins in minder aansprekende deuntjes. Hij vlamt alleen in het spetterende 'Don't Go Home With Your Hard-On', waarin hij de bronstige beer uithangt. Te weinig om van een goede plaat naar Cohen-maatstaven te spreken.

Aan het (inderdaad) overgeproduceerde - dat hierboven veelvuldig is genoemd - stoor ik me eigenlijk niet zo bij deze plaat; ik houd wel van die Phil Spector-sound, dat warme, broeierige, eb die instrumenten die tegen elkaar (lijken te) moeten opboksen. Al vind ik dat andere Spector-albums wel met iets meer bezieling geproduceerd zijn (The Beach Boys natuurlijk, maar ook dat prachtige album van Dion, of de vermaarde Spector-kerstverzamelaar), met het instrumentale gedeelte van dit album is op zich niet zo veel mis. Alleen: het past geheel niet bij Cohen. Bij zijn zachte, soms wat schorre stem. Bij zijn gebrek aan talent als zanger - wanneer hij minimale begeleiding heeft, of de muziek enigszins dienstbaar is, gaat er van Cohens teksten wel een soort bezweringskracht uit, hier leidt de muziek alleen maar af, hij lijkt er tevergeefs tegenop te zingen. Op sommige nummers klinkt het bijna alsof hij in een andere kamer staat, zo ver weg klinkt het, zo niet passend bij de instrumentaties. De teksten zijn bovendien bijzonder tam en braaf, wat niet per se erg is (zeker niet bij muziek als deze), maar bij Cohen toch aanvoelt als een tegenvaller.

Een vreemd, niet gelukt album. De verhalen over de merkwaardige totstandkoming zijn overigens wel prachtig.

Toen ik dit vanmorgen tegenkwam, werd ik wel zo ontzettend vrolijk dat ik het gewoon met jullie wil delen: een fijn weekeinde allemaal! Leonard Cohen - Memories - Tour bus version 1979 - YouTube

Hoewel best een aardige plaat voor mij wel de minst goede. De nummers hebben best potentie. De teksten zijn fraai bijtend. De productie en het geluid zijn afschuwelijk. Als mislukte demo's. Phil Spector zag in Cohen de rockster die hij niet is. Overdaad die schaadt.

In 1977 werd de plaat best wel gewaardeerd getuige de gedeelde 38e plaats in de jaarlijst 1977 van Oor. Ik moet helaas vaststellen dat ik dit album niet bepaald een hoogvlieger vind.

De twee starters sla ik volgende keer over. Paper Thin Hotel scoort nog wel een voldoende, net als Memories wat me soms aan een Yoko Ono nummer doet denken. Na het ook nog wel door mijn beugel kunnende I Left a Woman Waiting is het weer te veel Phil Spector. Vooral Fingerprints is een gedrocht,
Het afsluitende titelnummer is weer wat meer Cohen zelf.
2,5 *

Tsja, Phil 'er kan altijd nog een extra muzikant bij' Spector verloochende zijn aard niet bij deze plaat.

Om dan maar meteen een zijstapje te maken naar 'Let it Be': ik vind de uitvoering van 'The long and winding road' op 'Let it be...naked' magistraal, maar de Phil Spector uitvoering zoals we het nummer van oudsher kennen hoor ik ook nog altijd graag. Zo gek als een deur die gast, maar zijn wall of sound vind ik heerlijk om naar te luisteren. Wat dat betreft heeft hij zich op dit album nog redelijk ingehouden.

Is dit een Leonard Cohen album? Muzikaal valt het uit de toon bij zijn andere albums. Tekstueel past het naadloos bij zijn overige werk. En dan wordt het een kwestie van smaak. Mij kan het album prima bevallen. Als artiest wil je eens wat proberen lijkt me. Bob Dylan die elektrisch ging om maar wat te noemen. En dat valt dan niet altijd bij iedereen in de smaak.

Maar ik ben blij dat de samenwerking tussen de twee bij één album is gebleven, dat dan weer wel...

Wat is er in 3,5 jaar gebeurd dat je dit album inmiddels met 5 sterren waardeert?

Ik kan het alleen maar met vorige sprekers eens zijn: dit album past slecht binnen het totale oeuvre van de Canadese bard. Het ligt niet eens aan de songs, want daar zitten best een paar mooie nummers bij, zoals Paper thin motel, Fingerprints en de titelsong en het humoristische nummer over de 'hard-on' (trouwens de enige song die ik ken die die term in de titel heeft).

Maar het is vooral de productie die roet in het eten gooit en die het album bij vlagen onbeluisterbaar maakt. Op papier klinkt Cohen-Spector als een interessante combinatie, maar bij de uitvoering blijkt dat het niet werkt. Sterker nog: het is een zeldzame mismatch. Ik heb het album in mijn verzameling, maar draai het slechts met tegenzin. Ik betrap me erop dat ik vooral probeer door de geluidslagen heen te luisteren en de liedjes echt te ontdekken. En dat kan toch niet de bedoeling zijn...

Ik ben een beetje het hele oeuvre van Cohen op CD bij elkaar aan het scharrelen op rommelmarkten, kringloopwinkels en tweedehandszaakjes. Ik moet nu nog vijf reguliere albums. Ik heb geen haast. Het komt als ik het vind.

Dit was de laatste die ik vond en ik wist dat een buitenbeentje in zijn oeuvre was en als we af moeten gaan op de door Cohen zelf samengestelde dubbel-CD The Essential moeten afgaan was het ook niet Cohens favoriet, want als enige album wordt deze resoluut overgeslagen en staat er niet een nummer van deze op The Essential. Ook op het concert waar ik in 2008 was (een van de mooiste concertervaringen uit mijn leven) speelde hij niets van deze.

Ik ben er niet zo wild van als sommigen hier maar vind het een veel beter album dan anderen. De versierde productie breekt resoluut met de sobere uitvoering van de albums hiervoor, maar als je met geniale gek Spector gaat werken weet je dat je zoiets krijgt. De algemene mening is dat Spector rond deze tijd al op zijn retour was. En de productie is dan ook niet zo extreem vindingrijk als bij zijn werk uit medio jaren '60. Maar de versiering op dit album geeft het iets eigens en dat nummer met die opvallende titel Don't Go Home with Your Hard-On blijkt zowaar op het eerste gehoor een hoogtepunt. Naast Memories en het titelnummer.

Ik moet dit vaker horen maar op het eerste gehoor zeker niet de miskleun die er soms van gemaakt is.

Een onderschatte plaat van Leonard Cohen met de fantastische wall of sound van Phil Spector.