Leonard Cohen - Death of a Ladies' Man (1977)

Death of a Ladies’ Man

“I love you, Leonard” zei Phil Spector, met zijn pistool tegen Lennie’s hoofd, waarop diens antwoord was: “I hope you do, Phil.” Bovendien gooide Dr. Phil Leonard er ook nog eens uit voordat ie zijn definitieve vocalen opgenomen had. Kijk, dat zijn de rock ’n roll-verhalen.

Tja, dat was niet zo slim van Phil. Leonards vocalen zijn daarom ook niet altijd even mooi op deze plaat, maar hij wordt wel eens overstemd door de gastzangeressen die de studio binnengesleept zijn. Maakt niet uit, Leonard en vrouwen, het is een combinatie die werkt. De arrangementen zijn dan weer bijzonder divers en gaan richting funk, chanson en jazz.

Laat ik de nummers zelf eens doorlopen. Opener True Love Leaves No Traces heeft net zo’n wonderbaarlijk mooie en tragische titel als het hele album zelf. Mooie opborrelende melodielijn, daar hou ik nou van. En Leonards tekst is uiteraard sterk, want daar is hij Leonard voor. De fanboy spreekt.

Iodine heeft slecht opgenomen vocalen, alsof Leonard door een phaser wordt gehaald. Maar de tekst is sterk en de stuiterende pre-eighties Yello – Oh Yeah drums maar dan met tamboerijn maken veel goed.

Paper Thin Hotel is het albumhoogtepunt, met zijn prachtige en tragische tekst. Leonard constateert dat hij niet jaloers is als hij zijn meisje de liefde hoort bedrijven met een andere man. Liefhebben ligt simpelweg buiten zijn macht, vertelt hij ons. Typisch zo’n tekst waarvan je niet precies weet hoe je je er bij moet voelen, maar zich wel diep in je ziel graaft om daar nooit meer weg te gaan.

In Memories toont Lennie zich een ware Walker Brother en croont hij over een orkestrale begeleiding heen. De tekst is wat minder goed, maar geeft de sfeer van de plaat aan. Er heeft altijd een sterke ondertoon van erotiek in Leonards werk gezeten, soms Freudiaans, soms expliciet, maar hier toont Leonard zich directer dan ooit, zonder veel van zijn ongeëvenaarde poëtische kracht te verliezen.

I Left a Woman Waiting is ook weer sterk, deels door Leonards gesproken woord, waar ik toch altijd een zwak voor heb. Wil je dat ik je album waardeer, praat er even wat op. Altijd fijn.

Een titel als Don’t Go Home With Your Hard-On spreekt voor zichzelf en is eigenlijk een pracht van een tegeltjeswijsheid. Het is een behoorlijk funky nummer (met vibrafoon, bonuspunten!) waarop ene Robert Zimmermann ook nog eens wat mee mag ‘zingen’. Mooi doet ie dat hoor, maar Allen Ginsberg kan er ook wat van. Ginsberg is overigens een goede poëet, maar niet zo goed als Lennie. Bob ook niet.

In Fingerprints doet Leonard country met een violist er bij. Altijd leuk, maar op zich niet gek bijzonder. Tekst is wel goed in orde en de Jerry Lee Lewis-piano is prima.

Afsluiter Death of a Ladies’ Man is heel bijzonder. In dit lange epische gedicht wordt een relatie beschreven, waarin de man de eigenschappen van de vrouw overneemt, als ultieme onderdanigheid in hun verhouding. Zo humoristisch, absurd en tragisch in één, dat kan alleen Leonard. Waarvan akte.

Prachtplaat dus.

Dit is de mening van vele Cohen fans die (ook destijds) het deksel op de neus krijgen als ze denken dat ze hier te maken gaan krijgen met een typische Cohen plaat. Mede hierdoor voel ik me toch geroepen om weer even een kort stukje bij deze plaat te typen
Voor de mensen die van tevoren wat informatie opzoeken over deze plaat, wordt het al snel duidelijk dat deze plaat is geproduceerd door Phil Spector waarvan je gelijk kan verwachten dat hij al zijn registers open gaat zetten om zijn zo typische 'wall of sound' ten gehore te brengen.

Ik vind deze plaat persoonlijk (één van) de beste uit zijn euvre. Dit komt door twee dingen: ik hou van het volle geluid van Phil Spector zijn producties en van de stem van Leonard Cohen.

Cohen neemt hier duidelijk afstand van zijn vaste, wat zwaarmoedige, folkteksten en zingt (en schrijft) nummers in als het fantastische Don't Go Home with Your Hard-On, nota bene in samenwerking met Bob Dylan en Alan Ginsberg! De rest van de plaat swingt ook heerlijk (wat te denken van Memories of het jaren '50 geluid van Fingerprints) en op de juiste momenten wordt er even wat gas terug genomen met Paper Thin Hotel en het titelnummer Death of a Ladies Man.

Dat Cohen zelf achteraf niet zo blij was met deze plaat snap ik wel een beetje, omdat, los van zijn stem, ongeveer zijn complete identiteit is zoekgeraakt op deze plaat. Dat deze plaat uiteindelijk toch onder zijn naam is uitgebracht is misschien wel onterecht, maar toch markeert het een mooi punt in de carrière van Cohen en in de carrière van Phil Spector.

4.5* voor deze bijzondere samenwerking.

Hoewel best een aardige plaat voor mij wel de minst goede. De nummers hebben best potentie. De teksten zijn fraai bijtend. De productie en het geluid zijn afschuwelijk. Als mislukte demo's. Phil Spector zag in Cohen de rockster die hij niet is. Overdaad die schaadt.

Ik ben een beetje het hele oeuvre van Cohen op CD bij elkaar aan het scharrelen op rommelmarkten, kringloopwinkels en tweedehandszaakjes. Ik moet nu nog vijf reguliere albums. Ik heb geen haast. Het komt als ik het vind.

Dit was de laatste die ik vond en ik wist dat een buitenbeentje in zijn oeuvre was en als we af moeten gaan op de door Cohen zelf samengestelde dubbel-CD The Essential moeten afgaan was het ook niet Cohens favoriet, want als enige album wordt deze resoluut overgeslagen en staat er niet een nummer van deze op The Essential. Ook op het concert waar ik in 2008 was (een van de mooiste concertervaringen uit mijn leven) speelde hij niets van deze.

Ik ben er niet zo wild van als sommigen hier maar vind het een veel beter album dan anderen. De versierde productie breekt resoluut met de sobere uitvoering van de albums hiervoor, maar als je met geniale gek Spector gaat werken weet je dat je zoiets krijgt. De algemene mening is dat Spector rond deze tijd al op zijn retour was. En de productie is dan ook niet zo extreem vindingrijk als bij zijn werk uit medio jaren '60. Maar de versiering op dit album geeft het iets eigens en dat nummer met die opvallende titel Don't Go Home with Your Hard-On blijkt zowaar op het eerste gehoor een hoogtepunt. Naast Memories en het titelnummer.

Ik moet dit vaker horen maar op het eerste gehoor zeker niet de miskleun die er soms van gemaakt is.