Leonard Cohen - Death of a Ladies' Man (1977)

Niet het allersterkste werk van Cohen. Misschien ook dat daardoor nummers van dit album niet te vinden zijn op verzamelaars.

Maar goed, dan nog: zelfs minder Cohen-werk is nog altijd niet onder de maat

Ik heb dit altijd een zeer fijne plaat gevonden die ik erg graag (en ook regelmatig) draai. Spector en Cohen, zon' slechte combinatie was het helemaal niet. En het zegt inderdaad veel dat een album als deze wordt beschouwd als het minst goede werk van Cohen.

Don't Go Home With Your Hard-On


............... dat nummer swingt de pan (of is het nu broek?) uit.

Het openingsnummer vind ik ook heerlijk.

Wat me eigenlijk nooit duidelijk was opgevallen aan dit album - zelfs na tientallen keren draaien (anderen wel?):

'True Love Leaves No Traces' describes fucking; 'Iodine' describes the effects of fucking; 'Paper Thin Hotel' deals with yearning for fucking; 'Memories' deals with teenage feelings and - naturally - getting some; 'I Left A Woman Waiting' describes fucking again; the title track supposedly tells a tale of a romance between 'beauty and the beast'; and finally, there is a track that's called 'Don't Go Home With Your Hard-On' (about life in a concealed bordello, no doubt). Mick Jagger and Brian Johnson could definitely learn a lesson or two from the guy.

Dit blijft toch één van m'n Cohen-favorieten. Ik doe er een halfje bij tot 4.5*, alleen het laatste nummer duurt me jammer genoeg wat te lang.

Er is niets mis mee met de songs zowel qua text als ook muziek. Maar producer Phil Spector heeft deze plaat gewoon verknald net als Let it be van de Beatles of Rock 'n Roll van John Lennon. Leonard Cohen heeft in verschillenden interviews gezegt nog vandag spijt te hebben om Spector als producer voor dit project gekozen te hebben. Was echt geen goede keuze, Lenny.

Al met al misschien niet de sterkste v LC, maar 'memories' maakt zo ontzettend veel goed. By far is dat mijn favoriet van zijn hele oeuvre.

Natuurlijk is "Memories" een goede nummer en zoals ik het zegte... er is niets mis mee met de songs zowel qua text als ook muziek. Deze plaat had wel op bijna hetzelfde niveau kunnen staan als "Songs of a room" of "Songs of Leonard Cohen" maar die Phil Spector heeft dit album met zijn oudewetse style gewoon verknald. Zijn tijd was al lang voorbij en was voor dit project niet meer van toepassing.

En voor vandag wens ik me "Rick Rubin" als producer voor de nog volgende Leonard Cohen plaat.

Rick Rubin is geen toverdokter...LC maakt tegenwoordig redelijk obligate nummers...mocht íe er nou 10 bij elkaar hebben gepend in zijn kloosterkamertje die enigszins in de buurt komen van het niveau van Songs of Leonard Cohen, dan zou ik liever Steve Albini achter de knoppen zien...press play and rec...and play....

Zeer geslaagde samenwerking tussen Cohen en Spector.

Het is goed te begrijpen dat velen dit beschouwen als een van zijn raarste albums; de composities zijn uitbundig, zoals je verwacht van een Spector plaat, Cohen zingt of het zijn lieve lust is en de nummer zijn eigenlijk allemaal goed.

Opmerkelijk is het wel, de samenwerking. De altijd zo ingetogen Cohen trekt opeens een producer aan die er een sport van maakt grootse arrangementen op te zetten voor een plaat. Het resultaat is dan ook geheel anders dan alle andere Cohen platen, wat, zo blijkt, niet per definitie slecht hoeft te zijn.

De favorieten op het albuum zijn Iodine, Memories en Death Of A Ladies man.

Aanrader voor de mensen die Cohen over het algemeen niets vinden, maar toch bereid zijn eens iets geeks te proberen!

4.5*

Op "Dear Heather" na de minste Cohen... maar wel een leuke en onverwachte afwisseling. Hoogtepunt is voor mij 'Don't Go Home With Your Hard-On', waarop zelfs Bob Dylan meedoet (achtergrondzang).

Van alle Cohen's die ik in huis heb, vind ik deze ook de 'minste'. Slecht daarentegen niet, maar de combi Spector & Cohen is op zijn minst een wat vreemd huwelijk te noemen.
De nummers zijn wel in orde, maar passen vaak niet bij zijn voordracht/zang. Daarnaast vind ik dat het geluid op dit album beroerd is. Het lijkt alsof de muziek gespeeld werd door een microfoon en Leonard het heeft ingezongen op het toilet.
Ik denk dan ook dat dit mijn beleving van dit album negatief beinvloed.
Maar goed, nog voldoende te genieten met True Love..../Memories en het pakkende allegaartje Fingerprints en tuurlijk ook op dit album staat een groot nummer van Cohen in de vorm van Death of a Ladies Man.
Al bij al een krappe voldoende, als het geluid goed was opgenomen had er wel meer uit kunnen komen.

Doordat hij Cohen achterna rende met een geladen kruisboog tijdens het opnemen van dit album?

ik kende twee nummers van cohen (hallelujah en suzanne) en heb toen vol verwachting een willekeurig album uit de cohen-bak gekocht. dat werd dus deze. ik vond het een enorme tegenvaller, met die vreselijke dameskoortjes en slappe melodieën... jammer

Gewoon een van zijn eerste drie albums kopen, of I'm Your Man. De Greatest Hits is ook een aanrader!

Van alle albums, heb je idd. net dat ene album uit de bakken gevist, waar Leonard achteraf zelf ook niet tevreden mee was. De hand van Phil Spector overheerst, waardoor dit album niet echt representatief is voor het geluid van Cohen.
Zoals Slowgaze aangeeft, de eerdere albums zijn stuk voor stuk van grote klasse. Halleluja staat op Various Positions en Suzanne op Songs of Leonard Cohen.

By the way....bij Van Leest kun je voor weinig verscheidene albums kopen van Leonard Cohen....val je je zeker geen buil aan.

Aanra(n)ders:
Songs of Leonard Cohen (prima instapper, best toegankelijke nummers en wat donkerdere sfeertracks)
Songs from a Room (waarbij ik eerlijk moet zeggen dat ik deze ook nog niet ken)
Songs of Love and Hate (wel heel deprimeren en intens)
I'm Your Man (vrij toegankelijk, erg sterke teksten, wel synth-gedreven in tegenstelling tot de voorgenoemde albums).

Je vergeet New Skin for the Old Ceremony (ligt in het verlengde van de drie Songs albums).
en The Future (in het verlengde van I'm Your Man).

Dit album dan. Teksten zijn zoals altijd prima alleen die 385 duizend riedeltjes van de heer Spector hadden er niet op gemoeten. Ik hoop eigenlijk dat Leonard dit album nog eens deSpectorized uitbrengt, zoals Paul McCartney destijds met 'Let It Be' heeft gedaan. Kans daarop is klein natuurlijk, niet in de laatste plaats omdat hij alleen 'Memories' live heeft gespeeld (in een deSpectorizede vorm) en de nummers zelf blijkbaar ook niet echt waardeert.

Ik hou het op 3*

Ik vind Iodine het best... Geslaagde achtergrondzang. Verder is het album oké.

Het is een typisch album waar je van moet houden. Als je een beetje van het ´wall of sound´ principe houdt, de manier van produceren van Spector, dan is dit een album wat je wel goed móet vinden.

Gepolijste arrangementen, obscure en over-the-top achtergrondkoortjes gepaard met het tegen vals aan klinkende geluid van Cohen zijn stem.

Ik kan er persoonlijk niet genoeg van krijgen !

4.5*

En niet te vergeten dat onze enige echte Bob Dylan meezingt in het achtergrondkoor!

Inderdaad, een onsmiskenbaar geluid van s'mans neusfluit is niet te missen!

Ik draai deze eigenlijk liever dan een album als Recent Songs of Various Positions. Sterker nog, ik draai deze gewoon erg vaak. Blijft een schandelijk onderschat album. Maak ik er een 4,5 van?
Vergeet overigens ook niet dat Allen Ginsberg ook achtergrondvocalen deed.

Iedereen die destijds deed alsof Phil Spector god was mocht meezingen in het achtergrondkoortje.
Lana Clarkson kwam daar echter op terug en toen heeft hij haar neergeschoten.
Terecht natuurlijk.

Gelukkig maar dat ie Lennie niet dood heeft geschoten met zijn kruisboog. Die dingen zijn dan ook levensgevaarlijk. Wat jij, Maarten?

Om de een of andere reden doet die gitaarlijn in Paper Thin Hotel, brilliant nummer overigens, me denken aan dat liedje van "Het werd zomer". Iemand anders ook opgevallen? (Om eens on-topic te blijven.)

Ik word een beetje ontoepasselijk van deze plaat. Leonard Cohen, toch haast een minimalist in hart en nieren die valt voor deze prentieuze bullshit aanpak van Phil Spector.

Vanaf het eerste moment gaat het compleet mis. Leonard wordt al direct overzongen. Gedurende bijna de hele plaat wordt Leonard compleet ondergesneeuwd door kolderieke circus saxofoons, een koor van dansmarietjes en andere clowneske grappen. Leonard's (meestal valse) stem wordt ingekapseld door een stortvloed aan geluid, en het resultaat klinkt daardoor vaak bijzonder slecht.

Lil Wayne zou een moord doen voor een idioot nummer als 'Don't Go Home With Your Hard-On', maar hier zorgt het enkel voor een voortzetting van het circus karakter van deze plaat.

Als ik dit luister zie ik Cohen al bijna als een acrobaat aan de trapezes hangen.

Daarnaast vind ik de nummers sowieso niet echt bijzonder hoogstaand. Alleen op het titelnummer wordt de plank raak geslagen.

Je moet wel een onwijs grote fanboy zijn, of héél snel tevreden zijn wil je dit beoordelen met een absurd hoog cijfer.....

of je vind dit gewoonweg een geslaagd expiriment van een artiest die eens iets anders wou proberen. niet dat ik dit album geluisterd heb. de productie van spector stond me op let it be van de beatles ook al zo tegen en ik ken meneer cohen als artiest nog maar pas.

Death of a Ladies’ Man

“I love you, Leonard” zei Phil Spector, met zijn pistool tegen Lennie’s hoofd, waarop diens antwoord was: “I hope you do, Phil.” Bovendien gooide Dr. Phil Leonard er ook nog eens uit voordat ie zijn definitieve vocalen opgenomen had. Kijk, dat zijn de rock ’n roll-verhalen.

Tja, dat was niet zo slim van Phil. Leonards vocalen zijn daarom ook niet altijd even mooi op deze plaat, maar hij wordt wel eens overstemd door de gastzangeressen die de studio binnengesleept zijn. Maakt niet uit, Leonard en vrouwen, het is een combinatie die werkt. De arrangementen zijn dan weer bijzonder divers en gaan richting funk, chanson en jazz.

Laat ik de nummers zelf eens doorlopen. Opener True Love Leaves No Traces heeft net zo’n wonderbaarlijk mooie en tragische titel als het hele album zelf. Mooie opborrelende melodielijn, daar hou ik nou van. En Leonards tekst is uiteraard sterk, want daar is hij Leonard voor. De fanboy spreekt.

Iodine heeft slecht opgenomen vocalen, alsof Leonard door een phaser wordt gehaald. Maar de tekst is sterk en de stuiterende pre-eighties Yello – Oh Yeah drums maar dan met tamboerijn maken veel goed.

Paper Thin Hotel is het albumhoogtepunt, met zijn prachtige en tragische tekst. Leonard constateert dat hij niet jaloers is als hij zijn meisje de liefde hoort bedrijven met een andere man. Liefhebben ligt simpelweg buiten zijn macht, vertelt hij ons. Typisch zo’n tekst waarvan je niet precies weet hoe je je er bij moet voelen, maar zich wel diep in je ziel graaft om daar nooit meer weg te gaan.

In Memories toont Lennie zich een ware Walker Brother en croont hij over een orkestrale begeleiding heen. De tekst is wat minder goed, maar geeft de sfeer van de plaat aan. Er heeft altijd een sterke ondertoon van erotiek in Leonards werk gezeten, soms Freudiaans, soms expliciet, maar hier toont Leonard zich directer dan ooit, zonder veel van zijn ongeëvenaarde poëtische kracht te verliezen.

I Left a Woman Waiting is ook weer sterk, deels door Leonards gesproken woord, waar ik toch altijd een zwak voor heb. Wil je dat ik je album waardeer, praat er even wat op. Altijd fijn.

Een titel als Don’t Go Home With Your Hard-On spreekt voor zichzelf en is eigenlijk een pracht van een tegeltjeswijsheid. Het is een behoorlijk funky nummer (met vibrafoon, bonuspunten!) waarop ene Robert Zimmermann ook nog eens wat mee mag ‘zingen’. Mooi doet ie dat hoor, maar Allen Ginsberg kan er ook wat van. Ginsberg is overigens een goede poëet, maar niet zo goed als Lennie. Bob ook niet.

In Fingerprints doet Leonard country met een violist er bij. Altijd leuk, maar op zich niet gek bijzonder. Tekst is wel goed in orde en de Jerry Lee Lewis-piano is prima.

Afsluiter Death of a Ladies’ Man is heel bijzonder. In dit lange epische gedicht wordt een relatie beschreven, waarin de man de eigenschappen van de vrouw overneemt, als ultieme onderdanigheid in hun verhouding. Zo humoristisch, absurd en tragisch in één, dat kan alleen Leonard. Waarvan akte.

Prachtplaat dus.

prima recensie en dat is geen 1 april grap

Das weer even mooi kort door de bocht! Het kan ook zo zijn dat er mensen op deze aarde rondlopen die wel een fan zijn van Phil's "Wall of sound". Hoewel voor Phill gesneden koek, voor Cohen helemaal nieuw. Top, verandering van spijs doet eten. Volume op standje 100 en dan het intro van memories!! Woehoe!